tag:blogger.com,1999:blog-1244479391168922912011-11-27T05:46:03.275+02:00Z., B., C. κ' V. Ένα ιστολόγιο από ... τρεις. Ο κούκος, μας κόστισε αηδόνι, αλλά επιτέλους .. ΕΒΡΕΘΗ !ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.comBlogger1371100tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-68761526029921443832011-08-21T21:31:00.002+03:002011-08-21T21:38:13.809+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-PRKESyiy_XA/Tefyb4H2RsI/AAAAAAAACy8/Dm9HSbVzOLI/s400/summertime.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-PRKESyiy_XA/Tefyb4H2RsI/AAAAAAAACy8/Dm9HSbVzOLI/s400/summertime.jpg" border="0" alt="" /></a> <br />Δεκαπενταύγουστος. Έξι το πρωί. Έξω τραγουδάνε τα τζιτζίκια κι εγώ σκεπασμένη μέχρι τον λαιμό με μάλλινη κουβέρτα. Κάτι δεν πάει καλά εδώ...<div> <br /></div><div> <br /></div><div>Εν πλω για την Αντίπαρο. Η θάλασσα λάδι κι όμως κουνιόμαστε. Η γραμμή του ορίζοντα δεν είναι ευθεία. Ο μπούσουλας είναι που γέρνει ή το καράβι;</div><div> <br /></div><div> <br /></div><div>Σ' ένα βραχάκι, ψαρεύοντας. Ένα τέταρτο περιμένω να τσιμπήσει. Το μοναδικό ψάρι που βλέπω γυροφέρνει το αγκίστρι χωρίς να το πλησιάζει. Ίσως ξέρει ότι κατά βάθος δεν θέλω να το σκοτώσω κι ότι ήρθα για να χαζολογήσω...</div><div> <br /></div><div> <br /></div><div>Περασμένα μεσάνυχτα. Χυμένη σε μια ξαπλώστρα κοιτάζω τα αστέρια. Τι κοιτάζω; Λες και ξέρω να τα διαβάζω ή πιστεύω σε αυτά. "<i style="font-weight: bold; ">...κι αν τα τραίνα τρέχουν σε γραμμές, τα άστρα καβαλάνε οι ψυχές..." </i>λέει ένα τραγουδάκι. Αν κρίνω από αυτό που βλέπω, πρέπει να υπάρχει πολυκοσμία 'εκεί πάνω'. Πού είσαι;</div><div> <br /></div><div> <br /></div><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-6876152602992144383?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-20214139254938981692011-08-13T21:16:00.003+03:002011-08-13T21:25:14.321+03:00<a href="http://images.mylot.com/userImages/images/postphotos/2457900.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 382px;" src="http://images.mylot.com/userImages/images/postphotos/2457900.jpg" border="0" alt="" /></a> <br /><i>''Τελείωνέ με. Με την μια. Αν είναι να πεθάνω σήμερα μη με βασανίζεις έτσι. Το ξέρω ότι δεν υπήρξα και ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου αλλά δεν μου αξίζει τέτοια ανταμοιβή...''</i><div><i> <br /></i><div>Σε λίγο θα έρθει η νοσοκόμα για την καθιερωμένη βραδυνή ένεση. Ακόμα κι αυτή η χοντρή και κακάσχημη γυναίκα μοιάζει με καλή νεράιδα ανάμεσα στους δράκους του μυαλού μου. Σαν σωτήρας που κρατά το φίλτρο για να σκοτώσει τους δαίμονές μου...</div></div><div> <br /></div><div> <br /></div><div>''<i>Μην φοβάσαι, δεν θα πονέσεις"</i></div><div><i>"Πονάω ήδη" </i>της απαντάω.</div><div> <br /></div><div> <br /></div><div>Μου χαμογελάει σαρδόνια και μου καρφώνει την σύριγγα σπρώχνοντας γρήγορα το έμβολο για να αδειάσει όλο το φάρμακο μέσα μου. Πόσο διψούσε το σώμα μου για ανακούφιση...! Πόσο απελπισμένα διψούσε...!</div><div> <br /></div><div> <br /></div><div>Τα βλέφαρά μου βαραίνουν κι ένα κύμα γαλήνης με πλημμυρίζει. Ξεφυσώ βαθιά περιμένοντας να δράσει το φάρμακο. Δεν ξέρω αν ο παράδεισος είναι ένα απέραντο πράσινο λιβάδι με λουλούδια και γέλια παιδιών. Σίγουρα, πάντως, είναι ένα μέρος όπου δεν υπάρχει πόνος. Και σίγουρα μού αξίζει μια γωνίτσα εκεί μέσα μιας και την κόλαση την ζω εδώ, στον 'γήινο' κόσμο.</div><div> <br /></div><div> <br /></div><div><i>''Πώς αισθάνεσαι;''</i> με ρωτάει.</div><div><i>''Δεν αισθάνομαι'' </i>της λέω.</div><div> <br /></div><div> <br /></div><div>Ψέμματα. Αισθάνθηκα να κυλά ένα δάκρυ στο μάγουλό μου καθώς έκλεισα τα μάτια μου για τελευταία φορά.</div><div> <br /></div><div> <br /></div><div> <br /></div><div> <br /></div><div> <br /></div><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-2021413925493898169?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-58617125698104536042011-07-08T21:46:00.002+03:002011-07-08T21:55:37.423+03:00<a href="http://illusion.scene360.com/wp-content/themes/sahara-10/submissions/only_me_01.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 590px; height: 327px;" src="http://illusion.scene360.com/wp-content/themes/sahara-10/submissions/only_me_01.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Ήταν πολλά. Πάρα πολλά. Γιατί έξι πιάτα; Αφού μόνο ένα-δύο χρησιμοποιώ καθημερινά. Κι απ'την άλλη, τόσα ποτήρια; Δεκαοχτώ! Λες και περίμενα επισκέψεις. Λες και ξαφνικά το σπίτι μου θα γέμιζε κόσμο. Κατσαρόλες, τηγάνια, κουτάλες... Και να'λεγα ότι είμαι δεινή μαγείρισσα... Ένα σωρό άχρηστα πράγματα. Τα μαχαιροπήρουνα, σε ρόλο κομπάρσου πια, περιμένουν παρατεταγμένα μπας και χρησιμοποιηθούν. Όχι, ήταν πολλά. Ποιους περίμενα...; Τι περίμενα...;<div><br /></div><div>Η λογική του ''<i>πάρε, θα έρθει ένας άνθρωπος στο σπίτι</i>'' απλώς δεν ευδοκίμησε. ¨Οχι ότι δεν ήρθαν. ¨Ηρθαν. μόνο που ήρθαν για εκείνους κι όχι για την οικοδέσποινα. ¨Οχι για τα '<i>καλορίζικα</i>' και την '<i>καλή αρχή</i>' αλλά επειδή έψαχναν άσυλο για την- καταπιεσμένη από το δικό τους πατρικό σπίτι -ύπαρξη. Ανιδιοτελείς φιλίες σου λέει μετά... Δεν σας είπε κανείς ότι τα 45τ.μ. αποτελούν ήδη άσυλο για έναν; Παραπλανηθήκατε από τα πλήρη σερβίτσια φαγητού;</div><div>Από αύριο θα αρχίσω να πετάω.</div><div><br /></div><div><br /></div><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-5861712569810453604?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-74586660351689060932011-05-29T22:12:00.003+03:002011-05-29T22:19:39.505+03:00<a href="http://b4.img.v4.skyrock.com/b4a/parakochra/pics/922994828.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://b4.img.v4.skyrock.com/b4a/parakochra/pics/922994828.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Όχι, δεν είμαι π<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(51, 51, 51); "><span class="Apple-style-span" >αρανοϊκή</span></span>. Αυτά που κάνω σου φαίνονται παραν<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(51, 51, 51); font-family: 'times new roman'; font-size: large; ">οϊ</span>κά. Τι δηλαδή; Επειδή θέλω να μαθαίνω κάθε μα κάθε πληροφορία που σε αφορά; Απ'την πλευρά σου το βλέπεις έτσι...<div>Αν, όμως, έρθεις από την δική μου θα δεις πόσο φυσιολογικά είναι όλα. Δεν μου έδωσαν τίποτα. Ούτε ασφάλεια ούτε επαίνους ούτε χάδια ούτε συγχώρεση. Δεν φιλήθηκα όσο έπρεπε, δεν αγκαλιάστηκα τόσο ώστε να εξοικειωθώ με την ανθρώπινη επαφή. Δεν κανακεύτηκα τόσο ώστε να ζεσταθεί κάθε μου κύτταρο. Έτσι, επιδόθηκα στο ανελέητο και συνάμα τυφλό κυνηγητό της αποδοχής σου. Έψαχνα αγάπη. Απ'όπου την βρω. Απ'όποιον την βρω. Με όποιον τρόπο την βρω.</div><div><br /></div><div><br /></div><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-7458666035168906093?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-83221796853619788332011-04-21T21:40:00.003+03:002011-04-21T21:49:16.418+03:00<a href="http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQLzB5i-rwFcpwbPFssNkSsFBWH1Wp9z8nVOuyw-Q61PVspqEDQ&amp;t=1" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 290px; height: 174px;" src="http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQLzB5i-rwFcpwbPFssNkSsFBWH1Wp9z8nVOuyw-Q61PVspqEDQ&amp;t=1" border="0" alt="" /></a><br />Σε είδα. Και με είδες που σε είδα. Αμέσως έστρεψες το βλέμμα-σαν από ντροπή. Σαν να κατάλαβες ότι (σε) κατάλαβα. Η ματιά μου σε 'σάρωσε' από πάνω μέχρι κάτω προκειμένου να βρει σημάδια που θα επιβεβαίωναν την αρχική μου υπόνοια. Το ασύμμετρα κομμένο αγορίστικο μαλλί, το αντρικό λευκό φανελάκι, η καζάκα, το σκισμένο τζιν, η μπάσα φωνή και η μάγκικη πόζα με τα χέρια στις τσέπες μού ψιθύριζαν την λέξη "γκέι".<div>Ώσπου κοίταξα τα παπούτσια σου. Κάθε τρύπα για τα κορδόνια κι ένα χρώμα της χαρούμενης σημαίας. Καταλαβαίνω, πρέπει να το πεις αλλά όχι φωναχτά. Η οικογένεια δεν το αντέχει. Άρα πρέπει να το υποδηλώσεις με κάποιο τρόπο. Με όποιον τρόπο. Άλλη μια πολύχρωμη κονκάρδα καρφιτσωμένη στην τσάντα σου...</div><div>Μια τελευταία ματιά κι ένα χαμόγελο συγκατάβασης έδωσαν τέλος στην σύντομη εξερεύνηση της αλλόκοτης γυναικείας σου ύπαρξης.</div><div><br /></div><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-8322179685361978833?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-13965935110643931502011-03-28T19:48:00.002+03:002011-03-28T19:53:10.959+03:00<a href="http://www.funnypictures.net.au/images/old-man-with-hand-on-young-lady.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 252px; height: 369px;" src="http://www.funnypictures.net.au/images/old-man-with-hand-on-young-lady.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Εκείνη καθόταν στο παγκάκι. Εκείνος πλησίασε και κάθισε δίπλα της. Άρχισε να της λέει την ιστορία της ζωής του μιας και τους χώριζε σχεδόν μισός αιώνας. Βαριόταν να τον ακούει-ήταν ολοφάνερο. Κουνούσε συγκαταβατικά το κεφάλι της μπας και σταματήσει να της μιλάει. ¨Ομως, όχι. Για μισή και πλέον ώρα της έλεγε, έλεγε, έλεγε... Στο τέλος προσφέρθηκε να την κεράσει καφέ ή φαγητό. Εκείνη αρνήθηκε. <div>"<i>Τι πορνόγερος!"</i>,σκέφτηκε. </div><div>Κι έφυγε ενώ το γερόντιο απέμεινε μαραζωμένο να καλωσορίζει την οδύνη της ερωτικής του απογοήτευσης. Τρομάρα του...!</div><div><br /></div><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-1396593511064393150?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-91279821695673222722011-03-08T17:22:00.005+02:002011-03-08T17:53:13.621+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_mObdwPr7W20/TO9xFX0ve1I/AAAAAAAABxI/gHOeUfmQb0Y/s400/pandora.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 322px; height: 302px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_mObdwPr7W20/TO9xFX0ve1I/AAAAAAAABxI/gHOeUfmQb0Y/s400/pandora.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Είναι τρελό το τι μπορεί να συναντήσεις στις σοφίτες. Πράγματα που είχες ξεχάσει ακόμα και την ύπαρξή τους αλλά ποτέ τα αραχνιασμένα συναισθήματα που τα συνοδεύουν. Κι επειδή τα ταξίδια στο χρόνο είναι πάντοτε δελεαστικά χωρίς καλά καλά να το καταλάβεις αρχίζεις να αγγίζεις, να μυρίζεις, να επεξεργάζεσαι αυτούς τους 'θαμμένους θησαυρούς'... <div>Κάπου ανάμεσα σε διπλώματα ξένων γλωσσών και πτυχία κρύβονταν τα ημερολόγιά μου και μέσα σε αυτά παραχωμένες μερικές φωτογραφίες σου. Επώδυνα καρέ και ακόμη πιο επώδυνα χειρόγραφα...</div><div><br /></div><div><i>-24/6/2002 </i>(καρέ)</div><div><i></i>Εσύ σε μια εκδρομή σου στην Αγγλία, τρέχεις χαρούμενος σε ένα γήπεδο.</div><div><br /></div><div>ΚΛΙΚ...κοντινό...</div><div><br /></div><div>Κοιτάς κατευθείαν στον φακό. Πανέμορφος μες την ασχήμια σου με μάτια που κλαίνε για βοήθεια...</div><div><br /></div><div>-<i>24/6/2002 (</i>χειρόγραφο)</div><div>Εγώ να περιγράφω με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια τον άγριο χειμώνα μέσα μου. Και να σκεφτείς ότι ήταν καλοκαίρι...</div><div><br /></div><div><br /></div><div><i>-29/8/2003 </i>(καρέ)</div><div>Εσύ στο πάρτι των γενεθλίων σου. Δεν τα γιόρταζες ποτέ. Κι όταν, τελικά, το αποφάσισες η αμηχανία σου εκείνη την βραδιά σε σφήνωσε ακόμα πιο βαθιά μες την καρδιά μου.</div><div><br /></div><div><br /></div><div>ΚΛΙΚ...κοντινό...</div><div><br /></div><div>Βλέμμα χαμηλωμένο που ψιθυρίζει <i>'ευπρόσδεκτη κάθε αγκαλιά'...</i></div><div><i><br /></i></div><div><i><br /></i></div><div><i>-29/8/2003 </i>(χειρόγραφο)</div><div>Εγώ με δύο προτάσεις να εξηγώ γιατί δεν μπορώ να ανήκω σε αγέλες...</div><div><br /></div><div><br /></div><div>Λυπηρά πράγματα. </div><div>by V.</div><div><br /></div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-9127982169567322272?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-49458551957262968602011-01-19T13:45:00.003+02:002011-01-19T18:02:44.744+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.agelioforos.gr/files/iro/laiki-agora.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 512px; height: 349px;" src="http://www.agelioforos.gr/files/iro/laiki-agora.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><div>Λ<span class="Apple-style-span" style="line-height: 15px; "><span class="Apple-style-span">αϊκή</span></span> αγορά, πάνω από τον πάγκο με τα αντίδια. Μητέρα και κόρη με το καροτσάκι τους να περιέχει λίγα πράγματα. Τόσο, όσο.</div><div>Παρατηρώ την κόρη. Κλασική περίπτωση γεροντοκόρης. Αλλά όχι από τις ξινές. Από τις άλλες, τις συμπαθέστατες, που η ζωή τους τα έφερε έτσι και δεν βρήκαν 'ένα καλό παιδί ν'ανοίξουν σπιτικό'. Κι ας το ήθελαν όσο τίποτε άλλο στην ζωή τους...</div><div>Από αυτές που δεν παραπονιούνται, δεν κρατούν κακία σε κανέναν αφού, καθώς φαίνεται, ο γάμος δεν ήταν στο γραφτό τους...</div><div>Από αυτές που θα παραμείνουν πάντα κόρες...</div><div><br /></div><div>Το στιλ χαρακτηριστικό. Μπότα συντηρητική, χωρίς τακούνι.</div><div>Φούστα αυστηρά μέχρι το γόνατο. Ούτε πόντος παραπάνω. Μην μας περάσουν για τίποτα ξετσίπωτες...</div><div>Μωβ πουλόβερ, ένα τεράστιο μπουφάν άτσαλα φορεμένο. Η τσάντα χιαστί περασμένη στον θώρακα και, τέλος, στέκα (!). ¨Οχι κορδέλα, στέκα. Να κρατάει πίσω τα απεριποίητα φυσικά μαλλιά της και να αφήνει το πρόσωπό της σε άπλετη κοινή θέα προς κάθε ενδιαφερόμενο...</div><div><br /></div><div><br /></div><div>Νοερά της δίνω μια θέση πάνω στον πάγκο. Κάπου ανάμεσα στα βλήτα, τα πράσα και τις καυκαλήθρες. Κι ελπίζω να έχει την ίδια τύχη με τα υπόλοιπα ζαρζαβατικά: να βρεθεί κάποιος να την διαλέξει...</div><div><br /></div><div><br /></div><div>by V.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-4945855195726296860?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-79765190187833818942011-01-18T15:35:00.002+02:002011-01-18T15:43:46.615+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.lifo.gr/icache/460x300x2/299073_poison.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 460px; height: 300px;" src="http://www.lifo.gr/icache/460x300x2/299073_poison.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Νεαρός ψωνίζει προφυλακτικά από το φαρμακείο. Ο φαρμακοποιός μειδιά και, μετά την απομάκρυνση του πελάτη, γυρίζει και λέει στον βοηθό του:<div>"<i>Είδες; Η νεολαία προφυλάσσεται. Μπράβο του!"</i></div><div><i><br /></i></div><div>Νεαρή ψωνίζει προφυλακτικά από το φαρμακείο. Ο φαρμακοποιός την κοιτά με μισό μάτι και κατόπιν ψιθυρίζει στον βοηθό του:</div><div>"<i>Ποιος ξέρει με πόσους θα πηδηχτεί απόψε..."</i></div><div><i><br /></i></div><div><i><br /></i></div><div><br /></div><div>Νεαρή αγοράζει τεστ εγκυμοσύνης από το φαρμακείο. Η φαρμακοποιός (γυναίκα αυτήν την φορά) ξαφνικά γλυκαίνει, θυμάται την χαμένη της νιότη... Κοιτά την βοηθό της.</div><div>"<i>Αχ! Θυμάμαι κι εγώ τι αγωνία είχα όταν έκανα το τεστ, τότε..."</i></div><div><i><br /></i></div><div><i><br /></i></div><div>Νεαρός αγοράζει τεστ εγκυμοσύνης από το φαρμακείο. Η προαναφερθείσα ξινή επιστήμων του το δίνει χωρίς πολλές κουβέντες. Σχολιάζει.</div><div>"<i>Aλίμονο στην κοπελίτσα που θα γκάστρωσε ο αλήτης..</i>."</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Αν έτσι σκέφτεται το ένα φύλο για το άλλο, αναρωτιόμαστε γιατί οι σχέσεις πάνε κατά διαόλου;</div><div><i><br /></i></div><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-7976519018783381894?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-28797717633048081712011-01-02T15:22:00.002+02:002011-01-02T15:25:11.364+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://farm4.static.flickr.com/3211/3120781808_a3c073ffc2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 500px; height: 375px;" src="http://farm4.static.flickr.com/3211/3120781808_a3c073ffc2.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><i>Κάτι τέτοιες στιγμές</i><div><i>-μόνος σου στην γιορτή-</i></div><div><i>ξέρεις πως αγαπάς</i></div><div><i>μα δεν ξέρεις γιατί.</i></div><div><i><br /></i></div><div><i>Η ζωή είναι λειψή</i></div><div><i>και οι σκέψεις γλιστρούν</i></div><div><i>μα μια τέτοια βραδυά</i></div><div><i>σκέψεις σε κυνηγούν....</i></div><div><i><br /></i></div><div>Φ.Δ</div><div><br /></div><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-2879771763304808171?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-13312088669245455122010-12-07T21:16:00.003+02:002010-12-07T21:21:29.347+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://showmemoneybiz.com/wp-content/uploads/2009/11/Thank-You-4-Early-Payment.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 450px; height: 352px;" src="http://showmemoneybiz.com/wp-content/uploads/2009/11/Thank-You-4-Early-Payment.png" border="0" alt="" /></a><br /><div>Πρόσφατοι φίλοι μου ευχήθηκαν και ξέρω ότι το εννοούν.</div><div>Φίλοι είκοσι και πλέον χρόνων με ξεπέταξαν με ένα 'ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ' σε sms.</div><div>Τους ευχαριστώ όλους από καρδιάς.</div><div>Τους πρώτους διότι υπάρχουν στην ζωή μου.</div><div>Τους δεύτερους διότι μου έδωσαν την ευκαιρία να καταλάβω πόσο ανεπαρκείς είναι και να αναθεωρήσω την σχέση μας.</div><div><br /></div><div><br /></div><div>by V.<br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" ><u><br /></u></span></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-1331208866924545512?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-36477235564341755002010-12-02T15:16:00.002+02:002010-12-02T15:31:00.276+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://healthlifeandstuff.com/wp-content/uploads/2009/12/IV-drip-medication.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 273px; height: 440px;" src="http://healthlifeandstuff.com/wp-content/uploads/2009/12/IV-drip-medication.jpg" border="0" alt="" /></a><br />"<i>Χαλάρωσε... </i><div><i>Δεν θα σε πονέσω...</i></div><div><i>Πριν μπω μέσα σου κλείσε τα μάτια και μέτρησε μέχρι το δέκα...</i></div><div><i><br /></i></div><div><i>Μην κλαις...</i></div><div><i>Δεν θα σε μεταλλάξω...</i></div><div><i>Δεν χρειάζεται να δειλιάζεις...</i></div><div><i>Κλείσε τα μάτια σου και απομακρύνσου...</i></div><div><i><br /></i></div><div><i>Προσπάθησες...</i></div><div><i>Είναι δύσκολο να με πείσεις...</i></div><div><i>Σήμερα με θέλεις πιο πολύ, απελπισμένα...</i></div><div><i>Μην κλαις...</i></div><div><i>Δεν θα σου αντισταθώ ούτε κι εγώ...</i></div><div><i>Χτες είχες εμπιστοσύνη στον εαυτό σου...</i></div><div><i>Σήμερα με παίρνεις σε διπλάσια δόση..."</i></div><div><i><br /></i></div><div><i><br /></i></div><div>by V.</div><div><i><br /></i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-3647723556434175500?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-54322767940630420562010-11-30T20:00:00.002+02:002010-11-30T20:21:49.682+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.istockphoto.com/file_thumbview_approve/4342984/2/istockphoto_4342984-waiter-with-platter.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 380px; height: 285px;" src="http://www.istockphoto.com/file_thumbview_approve/4342984/2/istockphoto_4342984-waiter-with-platter.jpg" border="0" alt="" /></a><br /> Οι κυριακάτικες βόλτες στο Μοναστηράκι περιλαμβάνουν απαραιτήτως στάση για καφέ σε κάποια από τις παρακείμενες καφετέριες. Οι περισσότερες από αυτές μετρούν δεκαετίες ζωής. Τόσες, που τείνουν να γίνουν ένα με την παράδοση. Το ερώτημα είναι <b>πώς</b> κατάφεραν να επιβιώσουν...Διότι το να έχεις μια τέτοια επιχείρηση στο συγκεκριμένο πόστο ισοδυναμεί με χρυσορυχείο. Αρκεί να ξέρεις να το 'κινήσεις΄. <div><br /><div> Τι είδα εγώ, λοιπόν, στην σύντομη-ευτυχώς-στάση μου σε μία από αυτές:</div><div>-σερβιτόρους με τα μούτρα μέχρι το πάτωμα που φεύγουν πριν ακόμη ολοκληρώσεις την παραγγελία σου ή που, όταν τελικά σε σερβίρουν, να έχουν πιάσει όλα τα ποτήρια από το χείλος τους.</div><div>-ένα αφεντικό χυμένο σε μια καρέκλα να κράζει τον υπάλληλό του επειδή αργεί να σερβίρει. Κι όταν φτάνει στο 'αμήν' να σηκώνεται (με βαριά καρδιά, μην φανταστείς...) να πάρει ο ίδιος παραγγελία αφού πρώτα ξύσει την μύτη του και...όποιο άλλο μέλος του σώματος προεξέχει.</div><div>-πελάτες να διαμαρτύρονται διότι στο δεκάλεπτο που περιμένουν δεν τους έχει πλησιάσει κανείς για παραγγελία. Κάποια στιγμή νόμιζα ότι είμαι σε γύρισμα για την εκπομπή του Μποτρίνι. Έψαχνα τριγύρω μου για κάμερα!</div><div>-απαράδεκτης ποιότητας υπερχρεωμένους χυμούς και καφέδες.</div><div><br /></div><div>Στο τέλος ο σερβιτόρος μου έφερε 1 ευρώ παραπάνω ρέστα. Δεν σου κρύβω ότι μπήκα στον πειρασμό να μην του το πω. ¨Οχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί το μυαλό μου φλασάρισε περίεργα: αυτά τα γκαρσόνια, με αυτήν την ελεεινή συμπεριφορά είναι εκεί και δουλεύουν. Αν κανένα νεαρό παιδί πάει να ζητήσει δουλειά ως σερβιτόρος θα τον απορρίψουν λόγω έλλειψης 'προυπηρεσίας σε χώρους εστίασης'. Λες και όλοι οι Αλβανοί και Ρουμάνοι που σερβίρουν έχουν τελειώσε ΤΕΙ τουριστικών επαγγελμάτων στην χώρα τους...</div><div><br /></div><div><br /></div><div>by V.</div><div><br /></div><div><br /></div><div>ΥΓ1 Τα ανωτέρω έλαβαν χώρα στην καφετέρια 'ΒΕΡΑΝΤΑ' δίπλα από την βιβλιοθήκη του Αδριανού. Χα!</div><div><br /></div><div>ΥΓ2 Το ευρώ, τελικά, το επέστρεψα. Δεν έφτανε για να ξεπληρώσει την τσατίλα μου...</div><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-5432276794063042056?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-7961293714805061642010-11-14T21:03:00.003+02:002010-11-14T21:17:55.693+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://farm4.static.flickr.com/3025/2574909467_69773709e9.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 500px; height: 375px;" src="http://farm4.static.flickr.com/3025/2574909467_69773709e9.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">Το σίγουρο είν'ότι ξεκίνησα πάλι αργά<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(205, 50, 39); "> </span></div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">και πάω με τα πόδια, συνέχεια χαζεύω, κοιτάζω...</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">Μυρμήγκια που σκάβουν στου κόσμου το ρήμαγμα</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">μου λένε να σκάψω λιγάκι κι εγώ, μα διστάζω</div><div class="no" style="font-family: Verdana; font-size: 8pt; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; "> </div><div class="ch" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; color: rgb(205, 50, 39); font-weight: bold; margin-bottom: -4px; margin-top: 0px; font-size: medium; "><br /></div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">Κι αν είμαι σε κάτι στ' αλήθεια καλός</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">φοβάμαι πως είναι το αμήχανο βήμα</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">Μα εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">που δείχνει πως είσαι ο προορισμός</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">κι αν είναι ένας τρόπος για να 'ρθω είν 'αυτός:</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">ν' αλλάζω στη διαδρομή συνεχώς</div><div class="ch" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; color: rgb(205, 50, 39); font-weight: bold; margin-bottom: -4px; margin-top: 0px; font-size: medium; "> </div><div class="no" style="font-family: Verdana; font-size: 8pt; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; "> </div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">Το σίγουρο είν' ότι πηγαίνω στην ομορφιά</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">μα ο μέσα μου αντίπαλος βιάζεται, τρέχει να φτάσει</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">Κοιτάω τ' όνομά του που αστράφτει στην αγορά</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">ακούω το τραγούδι του που θέλει απλά να σου μοιάσει</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; "><br /></div><div class="no" style="font-family: Verdana; font-size: 8pt; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; "> </div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">Κι αν είναι σε κάτι στ' αλήθεια καλός</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">φοβάμαι πως είναι ο μηχανισμός του</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">Μα εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">που δείχνει πως είσαι ο προορισμός</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">Κι ο δρόμος σου σίγουρα δεν είν' αυτός</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">Να μένω ο ίδιος, μα πιο βιαστικός</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; "><br /></div><div class="no" style="font-family: Verdana; font-size: 8pt; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; "><span class="Apple-style-span" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-size: medium; font-weight: bold; ">Το σίγουρο είν' ότι δεν υπάρχει σιγουριά</span></div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">στον δρόμο αυτό δεν υπάρχουν ταμπέλες και βέλη</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">μονάχα ουρανός και αέρας και μοναξιά</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">κι αυτό που η καρδιά μου συνέχεια και ακούραστα θέλει</div><div class="no" style="font-family: Verdana; font-size: 8pt; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; "> </div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">Κι αν είμαι σε κάτι στ' αλήθεια καλός</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">Το ξέρω πως είναι ότι απλά συνεχίζω</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">Κι εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">πως είσαι ο δικός μου ο προορισμός</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">Θα φτάσω εκεί κάποτε –θα 'ρθει ο καιρός </div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">να σου τραγουδήσω να γίνουμε φως </div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">Φ.Δ.</div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; "><br /></div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; "><br /></div><div class="te" style="font-family: Consolas, 'DejaVu Sans Mono', 'Courier New'; font-weight: bold; margin-top: 0px; margin-bottom: 0px; font-size: medium; ">BY V. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-796129371480506164?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-50581527612060792552010-11-14T18:06:00.002+02:002010-11-14T18:41:59.808+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://n10ahmusic.files.wordpress.com/2007/07/help-me-sized.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 267px;" src="http://n10ahmusic.files.wordpress.com/2007/07/help-me-sized.jpg" border="0" alt="" /></a><br /> Καθώς περπατούσα βαριεστημένα προς το εκλογικό κέντρο για να ψηφίσω, άκουσα μια τρομαγμένη γυναικεία φωνή να μου λέει ψιθυριστά:<div>"<i>Σε παρακαλώ, πες ότι είμαι φίλη σου και κάνε πως μιλάμε. Φοβάμαι μην μου επιτεθεί."</i></div><div>Και συνεχίζει: </div><div>"<i>Χριστός και Παναγία, σε παρακαλώ... Αυτή, εκεί!"</i></div><div> Και τότε την είδα... Η Ελένη...</div><div>Κατηφόριζε προς τον κεντρικό δρόμο φορώντας μόνο τα εσώρουχά της. Τελείως χαμένη. Σοκ και στεναχώρια μαζί. Αν ξεκίνησε απ'το σπίτι της χωρίς ρούχα τότε είχε διανύσει περίπου ένα χιλιόμετρο σε αυτήν την κατάσταση. Κανείς δεν την είδε; Κανείς δεν ειδοποίησε την αστυνομία; Κανείς;;;</div><div><br /></div><div><br /></div><div> Την Ελένη την ξέρουν όλοι στο Χαλάνδρι. Για τους εξυπνάκηδες κακοπροαίρετους είναι "η Ελένη η τρελή" και η "Ελενίτσα" για τους πιο ψυλλιασμένους που την αντιμετωπίζουν σαν μικρό παιδί. Πώς αλλιώς, άραγε;</div><div> Κανένας δεν ξέρει την πραγματική της ιστορία. Φήμες λένε ότι τρελάθηκε όταν την εγκατέλειψε ο αρραβωνιαστικός της για κάποια άλλη γυναίκα. Άλλες, πάλι, ότι γεννήθηκε με δύο κόσμους στο μυαλό της. Η μόνη αλήθεια είναι ότι η εύπορη οικογένειά της έχει ξοδέψει αμέτρητα λεφτά μπας και καταφέρει να την επαναφέρει στον δικό μας, 'υγιή' κόσμο. Αξίζει τον κόπο;</div><div><br /></div><div><br /></div><div> Κυκλοφορεί πάντα με φανταχτερά ρούχα κι είναι στολισμένη με ό,τι χρυσαφικό υπάρχει. Το μακιγιάζ είναι πάντα έντονο με χαρακτηριστικό το κατακόκκινο κραγιόν που εκτείνεται από το ένα αυτί έως το άλλο. Ο βηματισμός της πάντα αγέρωχος, καμαρωτός. Κάτι μεταξύ πασαρέλας και παρέλασης. Δεν ενοχλεί κανέναν, απλώς βολτάρει στους δρόμος τους οποίους και διασχίζει χωρίς να υπολογίσει αυτοκίνητα, προτεραιότητες, φανάρια. Εισπράττει από μούντζες μέχρι μπινελίκια αλλά συνεχίζει ακάθεκτη. Κάποτε ακούστηκε ότι την πάτησε αυτοκίνητο όταν πέρασε έναν δρόμο χωρίς να κοιτάξει. Δεν αντιδρά στα βλέμματα των περαστικών παρά μόνο στα χάχανα. Αν καταλάβει ότι την κορο<span class="Apple-style-span" style="font-family: arial, sans-serif; font-size: small; line-height: 15px; "><em style="font-weight: bold; font-style: normal; ">ϊ</em></span>δεύεις σε πλησιάζει και αρχίζει να ουρλιάζει. Ποτέ δεν επιτίθεται σωματικά. Στην τελική να σου πει "<i>Σ' εχω γραμμένο στο μουνί μου, μαλάκα. Άντε γαμήσου!" </i>Αν, όμως, πατήσεις το κουμπί της και της πεις "<i>Γεια σου, ρε Ελένη, κούκλα!" </i>θα σου χαμογελάσει φαρδιά πλατιά και θα πει "<i>Γεια σου και σένα ρε μάγκα!".</i></div><div><i><br /></i></div><div><i><br /></i></div><div><i></i>Η Ελένη υπάρχει ανάμεσά μας αλλά ζει στον δικό της κόσμο χρόνια τώρα. Σε έναν κόσμο στον οποίο είναι βασίλισσα. Η πιο όμορφη. Η μόνη όμορφη. Μόνο που σήμερα η βασίλισσα ήταν γυμνή...</div><div><br /></div><div><br /></div><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-5058152761206079255?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-74303635118719099942010-11-06T18:15:00.002+02:002010-11-06T18:20:09.335+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_7lwCgCrwvCA/TJj3vM_L2gI/AAAAAAAAAvo/OLaYj6ibvcY/s1600/PLAC010.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 504px; height: 330px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_7lwCgCrwvCA/TJj3vM_L2gI/AAAAAAAAAvo/OLaYj6ibvcY/s1600/PLAC010.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Τα διακρίνεις αμέσως. Κάνουν μπαμ. Είναι μάνα και γιος, μάνα και κόρη ή πατέρας και γιος. Ηλικίας <b>εξήντα</b> και <b>τριάντα</b>, αντίστοιχα. Κόβουν βόλτες στα μαγαζιά πιασμένοι χέρι-χέρι ή αγκαζέ.<div>Γιατί αυτά τα παιδιά δεν βγαίνουν με συνομηλίκους τους; Γιατί στα τριάντα τους χρόνια η μόνη τους παρέα εξακολουθούν να είναι οι γονείς τους; Από ανασφάλεια; Ή, μήπως, για ασφάλεια; Τι φοβούνται; Ποιος βγάζει βόλτα ποιον;</div><div><br /></div><div><br /></div><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-7430363511871909994?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-56206744265095867652010-10-28T14:43:00.003+03:002010-10-28T15:06:50.041+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://t1.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQyp95E_Jazsek0Fc_RR32klCpvty64e4QT_rXJjpwZsYrz6fg&amp;t=1&amp;usg=__QEVJSL_YNYanYpCBexe2NUVOqOs="><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 208px; height: 243px;" src="http://t1.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQyp95E_Jazsek0Fc_RR32klCpvty64e4QT_rXJjpwZsYrz6fg&amp;t=1&amp;usg=__QEVJSL_YNYanYpCBexe2NUVOqOs=" border="0" alt="" /></a><br />Athens Mall, μια Τετάρτη απόγευμα.<div>Σ' ένα μαγαζί με είδη οικιακού εξοπλισμού ένα ζευγάρι διαλέγει σερβίτσιο. Η κοπέλα το διαλέγει, δηλαδή, μιας και ο νεαρός φορτωμένος με ψώνια και προβλήματα στέκεται αποκαμωμένος λίγο παράμερα και απλώς παρακολουθεί.</div><div><br /></div><div>-<i>Κοίτα, αυτό είναι πολύ ωραίο. Τέλειο! Αυτό θα πάρουμε!</i></div><div>Δεν τον ρωτάει καν. Έχει αποφασίσει <b>και </b>για αυτόν. <b>Πριν</b> από αυτόν.</div><div><br /></div><div>-<i>Αυτά τι είναι; Ααα...είναι θήκες για βραστά αυγά. Δύο από αυτές... Και δύο σουπλά...</i></div><div><i>-Τις αυγοθήκες τι τις θέλουμε; </i></div><div><i>- Τις θέλω <b>εγώ.</b> Αφού δεν ξέρεις από νοικοκυριό ρε συ Γιώργο, άσε με να πάρω ό,τι <b>νομίζω</b>...</i></div><div><i>-Καλά, κάνε ό,τι θες...</i></div><div>Ο τύπος παραιτημένος πια, ψελλίζει. Αν δεν την έχει διαολοστείλει σιωπηρά...</div><div><br /></div><div><br /></div><div>Την ίδια ώρα, στην άλλη άκρη της γης....</div><div>Central Park, NY. Κρύο...</div><div>Σ' ένα παγκάκι δύο κοπέλες.</div><div><br /></div><div>-<i>Despite the flu you performed amazingly last night.</i></div><div><i>-Oh, yeah? Thank you... (</i>χαμογελάει)</div><div><i>-No, really, you were great. I'm so proud of you... Here! Drink this...</i></div><div>Tης δίνει ένα χάρτινο ποτηράκι που αχνίζει.</div><div><br /></div><div>-<i>How do you feel?</i></div><div><i>-Cold...</i></div><div>Βγάζει απ'την τσέπη της ένα μάλλινο σκουφάκι και της το φορά.</div><div>-<i>Better now?</i></div><div><i><br /></i></div><div>Της χαμογελάει συνέχεια, την φλερτάρει συνέχεια. </div><div>Σκύβει και την φιλάει.</div><div><br /></div><div>-<i>Τhat was a slobbery kiss...</i></div><div><i>-Who gives a fuck? I love you.</i></div><div><i>-I love you too...</i></div><div><i><br /></i></div><div>Σηκώνονται και πιασμένες χέρι χέρι συνεχίζουν τον περίπατό τους στο πάρκο.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>by V.</div><div><br /></div><div><br /></div><div>ΥΓ. Πρόσωπα και γεγονότα είναι απολύτως αληθινά.</div><div><i><br /></i></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><i><br /></i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-5620674426509586765?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-35115188681183238132010-05-21T12:35:00.002+03:002010-05-21T12:45:02.453+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/S_ZV4A8pg6I/AAAAAAAAAXQ/7vMTEkjht90/s1600/Injustice.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5473656817930830754" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/S_ZV4A8pg6I/AAAAAAAAAXQ/7vMTEkjht90/s320/Injustice.jpg" /></a><br /><div><strong><em>"Γιατί τ'άδικο το ζούμε μέσα από την κούνια μας".</em></strong></div><br /><div>Δεν ξέρω τι σκεφτόταν ο γλυκύτατος Μάνος Ελευθερίου όταν έγραφε αυτούς τους στίχους, σε ποια έκσταση βρισκόταν. ¨Ομως, είχε δίκιο. Έχει δίκιο. Απ'την <strong>κούνια μας</strong>...</div><br /><div></div><br /><div>Εγώ π.χ. που γεννήθηκα από ζάμπλουτους γονείς και που από το γαλατάκι του μπιμπερόν έπεσα κατευθείαν στο χαβιάρι, δεν έκανα κάτι για να αξίζω αυτές τις πολυτέλειες. Απολαμβάνω παραπάνω από όσα αξίζω. </div><br /><div>Εσύ π.χ που γεννήθηκες από εξαθλιωμένους γονείς σε μια εξαθλιωμένη φυλή στην Αφρική και λιμοκτονείς, επίσης δεν έκανες κάτι για να σου αξίζει αυτό που ζεις.</div><br /><div>Η απάντηση στο 'γιατί' των παραπάνω καταστάσεων είναι "διότι έτσι έλαχε"...</div><div>Δικαιοσύνη σου λέει μετά...</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-3511518868118323813?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-555366384039538092010-02-26T18:24:00.005+02:002010-02-26T18:35:07.933+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/S4f3mY0gz_I/AAAAAAAAAXI/W4nIL8gEK4Y/s1600-h/homeless-cat-and-dog-by-tim-hulsizer-100-dpi-web.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 238px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5442590913570328562" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/S4f3mY0gz_I/AAAAAAAAAXI/W4nIL8gEK4Y/s320/homeless-cat-and-dog-by-tim-hulsizer-100-dpi-web.jpg" /></a><br /><div>Το χαρτόνι γράφει "Δεν είμαι ζητιάνα. Είμαι άστεγη. Βοηθήστε με με 1 ευρώ". Μια ξεφτισμένη κουβέρτα απλωμένη σαν αυτοσχέδιο sleeping bag, ένα κυπελάκι με δύο-τρία κέρματα κι ένα άδειο κεσεδάκι γιαουρτιού συμπληρώνουν το σκηνικό. Η πρωταγωνίστρια άφαντη. Η σκέψη και μόνο ότι η επετεία έχει εξελιχθεί τόσο πολύ μου φαίνεται τραγελαφική. Όμως, είπαμε, "Δεν είμαι ζητιάνα". Την στήνω, λοιπόν, στο απέναντι πεζοδρόμιο και περιμένω. Η 'ιδιοκτήτρια' του ιδιότυπου καταλύματος εμφανίζεται κρατώντας ένα σκυλί κι ένα σακουλάκι ξηρά τροφή σκύλων. Κάθεται στην κουβέρτα, γεμίζει το κεσεδάκι με τροφή και χαμογελάει. Δεν πειράζει που δεν έχει σπίτι. Αρκεί που ο σκύλος έχει τροφή. Βγάζει από την τσέπη της ένα στραπατσαρισμένο τσιγάρο και το ανάβει. Οι τζούρες της είναι μεγάλες, βαριές. Ξεφυσάει. Ξεφυσάω κι εγώ. Φεύγω...</div><br /><div></div><br /><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-55536638403953809?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-23595691573265901122010-02-06T19:25:00.003+02:002010-02-06T19:32:57.293+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/S22nUVFlzBI/AAAAAAAAAXA/WvC3VMFLgYQ/s1600-h/we-don-t-need-no-education-pink-floyd-the-wall.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 150px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5435184293005872146" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/S22nUVFlzBI/AAAAAAAAAXA/WvC3VMFLgYQ/s320/we-don-t-need-no-education-pink-floyd-the-wall.jpg" /></a><br /><div>Τέταρτη νύχτα ο ίδιος εφιάλτης. Εγώ, στην Γ' Λυκείου, να προετοιμάζομαι για Πανελλήνιες κι ενώ έχει φτάσει το Πάσχα, δεν έχω ανοίξει βιβλίο στα Μαθηματικά 1ης(!) δέσμης. Και μέσα στον ύπνο μου να προσπαθώ να με ηρεμήσω λέγοντας <em>"Κακώς είσαι ακόμα στο Λύκειο, έχεις περάσει στο Πανεπιστήμιο κι έχεις πάρει και πτυχίο! Θυμήσου ότι έχεις πάει στην ορκομωσία σου!". </em>Νομίζω αυτοί οι εφιάλτες δεν θα φύγουν ποτέ. Κι ας έχουν περάσει 10 χρόνια. Φαίνεται ότι το τραύμα είναι 10 πήχες βαθύ...</div><br /><div></div><br /><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-2359569157326590112?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-47912616877562865912010-01-06T20:37:00.003+02:002010-01-06T20:46:34.397+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/S0TaQY19iPI/AAAAAAAAAW4/CNuOkYISKuA/s1600-h/1186675372VRg4Aj.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423699826342463730" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/S0TaQY19iPI/AAAAAAAAAW4/CNuOkYISKuA/s320/1186675372VRg4Aj.jpg" /></a><br /><div>(Γραφείο υπεύθυνου προσωπικού)</div><br /><div></div><br /><div>-Είμαι τελειόφοιτος του τμήματος Δημοσίων Σχέσεων της Παντείου και...</div><div>-Εεε..έχει καλυφθεί η θέση.</div><div>-Μα σήμερα το πρωί που μου τηλεφωνήσατε να έρθω για την συνέντευξη...</div><div>-Προσλάβαμε άλλη.</div><div>-Μα όταν μιλήσαμε στο τηλέφωνο μου είπατε ότι το αντικείμενο των σπουδών μου σας φαίνεται ιδανικό για την θέση της υποδοχής πελατών.</div><div>-Δεν μας κάνεις, κοπέλα μου! Πώς να σε προσλάβω έτσι όπως είσαι; Η αγγελία το έλεγε ξεκάθαρα: εμ-φα-νί-σι-μή!!!</div><br /><div></div><br /><div>(Η κοπέλα περπατάει βουρκωμένη στον δρόμο)</div><div> </div><div> </div><div>"Εμφανίσιμη... Εμφανίσιμη! Τι θα πει αυτό; Η μαμά μου πάντα έλεγε ότι είμαι όμορφη. Τι θα γινόταν αν με προσελάμβανε; Θα τρόμαζαν οι πελάτες; Τόσο χάλια είμαι; Και το πτυχίο; Δεν μετράει το πτυχίο; Το φιλότιμο και η εργατικότητά μου δεν μετράνε; Δεν είμαι η γαμψή μου μύτη και τα γουρλωμένα μου μάτια... Θέλω να κλάψω..."</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-4791261687756286591?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-71576116264564289892010-01-02T17:51:00.003+02:002010-01-02T18:16:02.958+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sz9wgHxVuyI/AAAAAAAAAWw/P3pKFXdrHnA/s1600-h/skeleton-christmas-wallpaper.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5422176173521484578" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sz9wgHxVuyI/AAAAAAAAAWw/P3pKFXdrHnA/s320/skeleton-christmas-wallpaper.jpg" /></a><br /><div>Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, βλέποντας δελτία ειδήσεων, έχω την ίδια αναπάντητη απορία και την ίδια αποστροφή στον στρουθοκαμηλισμό: Για <strong>ποιούς</strong> και <strong>πόσους </strong>αλλάζει ο χρόνος;</div><br /><div></div><br /><div>Δεν λέω, να δούμε πώς υποδέχονται την νέα χρονιά σε διάφορα μέρη του κόσμου όπου η ελπίδα (ή μήπως η απελπισία;) ντύνεται με το καλύτερο φόρεμά της έτοιμη να εκστασιαστεί στον κρότο του πρώτου βεγγαλικού. Εκεί όπου το κρυστάλλινο ποτήρι της σαμπάνιας θα αποτελέσει την κολυμπήθρα του Σιλωάμ για τον καθένα μας. Μια χαρά είναι να τα βλέπεις όλα αυτά, έχουν την πλάκα τους. Άλλωστε σε όλους αρέσει το παραμύθι-ασμα. </div><br /><div></div><br /><div>Κανένα δελτίο δεν έδειξε ποτέ πώς αλλάζει ο χρόνος στην Ρουάντα, για παράδειγμα. Στην Νιγηρία που μαστίζεται από τον εμφύλιο ή στις παραγκουπόλεις του Ρίο ντε Τζανέιρο. Κανείς δεν έκανε ρεπορτάζ να δούμε πώς αλλάζει ο χρόνος στις φυλακές, στα ορφανοτροφεία των Βαλκανίων όπου οι μόνες που κάνουν ρεβεγιόν είναι οι κατσαρίδες, στα ψυχιατρικά καταστήματα. </div><br /><div></div><br /><div>Τι, εκεί δεν αλλάζει ο χρόνος; Ή μήπως εκεί υπάρχει άλλος Θεός;</div><div> </div><div>by V.</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-7157611626456428989?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-58557091683768561232009-12-11T14:46:00.003+02:002009-12-11T15:12:46.473+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SyJFJnGsFGI/AAAAAAAAAWo/M54MF3N73ls/s1600-h/Neglection_by_JezusBeer.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 198px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5413965733470934114" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SyJFJnGsFGI/AAAAAAAAAWo/M54MF3N73ls/s320/Neglection_by_JezusBeer.jpg" /></a><br /><div>Η μακαρίτισσα η Μαλβίνα είχε πει κάποτε: αν η μοίρα του γονιού είναι να θυσιαστεί τότε το λάθος του παιδιού είναι να γεννηθεί. Πόση αλήθεια! Πόσοι γονείς δεν έχουν πει στα παιδιά τους το ανεκδιήγητο "Ξέρεις τι θυσίες έχω κάνει <strong>ΕΓΩ</strong> για σένα;" <strong>ΕΓΩ</strong> για σένα... <strong>ΕΓΩ</strong>...<br /><br />Το να ζητάς τα ρέστα από το παιδί σου είναι μεγάλη αμαρτία. Ακόμη μεγαλύτερη κι από το αν το παιδί πει ότι θα ήθελε να έχει άλλους γονείς, "αρνούμενο" έτσι την οικογένειά του. Διότι "οικογένεια" δεν είναι "μάνα-πατέρας-παιδιά". Οικογένεια είναι άνθρωποι που αγαπιούνται. Υπ'αυτήν την έννοια οικογένεια είναι δύο φίλοι που αγαπούν ο ένας τον άλλον ή ένα ζευγάρι που υιοθετεί ένα παιδί και το μεγαλώνει. Το ίδιο DNA, το ίδιο αίμα και το γονίδιο δεν προεξοφλούν κανένα είδος αγάπης. Οι άνθρωποι αγαπιούνται δια της γνωριμίας-καμιά φορά, μάλιστα, η τελευταία δεν χρειάζεται καν να λάβει χώρα. Εκεί λειτουργεί η 'ενσυναίσθηση'. Το 'σύνδρομο της ταύτισης' που λένε και οι ψυχολόγοι. Ψιλά γράμματα...</div><br /><div></div><br /><div>Κανείς δεν λέει σε αυτούς τους γονείς ότι η παραμέληση και η κακοποίηση(πνευματική, σωματική ή ψυχική) σκοτώνουν. Σκοτώνουν! Και δυστυχώς όχι ακαριαία. Μιλάμε για έναν αργό και βασανιστικό θάνατο. Αν ένα παιδί κακοποιηθεί στα 10 του, αυτό θα φανεί στα 20 και προιόντος του χρόνου το τραύμα θα μεγαλώνει. Οι παιδοψυχολόγοι λένε ότι η επεξεργασία και η διαχείρηση των παιδικών τραυμάτων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ευφυία του παιδιού. Ένα έξυπνο παιδί θα διαχωρίσει το 'καλό' από το 'κακό', το 'σωστό' από το 'λάθος' αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες να μην αναπαράγει τα λάθη που βίωσε. Ίσως, όμως, οι ευφυείς άνθρωποι να είναι και η ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο, δεδομένου ότι η ανεπτυγμένη ευφυία τους συρρικνώνει την συναισθηματική τους νοημοσύνη καθιστώντας τους ευάλωτους. Και κάπως έτσι αρχίζει η αναπαραγωγή λαθών. Όλοι οι σκελετοί που είναι κρυμμένοι στην ντουλάπα αρχίζουν να βγαίνουν έξω, μόνο που αυτήν την φορά έχεις ανοίξει εσύ ο ίδιος την πόρτα. Μετά δεν μαζεύεται το πράγμα. Δεν είναι ότι είσαι κακός άνθρωπος και ότι γουστάρεις να κάνεις κακό στον εαυτό σου. Είναι ότι <strong>δεν καταλαβαίνεις</strong> ότι κάνεις κακό. Άλλωστε οι καλοί νικάνε μόνο στις ταινίες.</div><br /><div>Όσο για την...οικογένειά σου; Την έχεις κάνει έξαλλη. Όλοι βλέπουν τον πύον αλλά κανείς την πληγή. Όλοι παρακολουθούν την ζωή σου, όλοι νοιάζονται από μακριά, σε αγαπούν(;) από μακριά και όλοι είναι σίγουροι για το κακό σου τέλος. Ακόμα κι εσύ ο ίδιος. Είναι σαν να βλέπεις ένα αυτοκίνητο να τρέχει με ιλλιγγιώδη ταχύτητα και να ξέρεις ότι σε 5'' θα χτυπήσει πάνω σε ένα τοίχο. Δεν θέλεις να το δείς; Θες.</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-5855709168376856123?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-45849829486886728232009-12-06T23:10:00.004+02:002009-12-06T23:27:07.588+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SxwhgjOvjhI/AAAAAAAAAWY/ga5sSUHEcJQ/s1600-h/baguette_3.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 199px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412237695289101842" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SxwhgjOvjhI/AAAAAAAAAWY/ga5sSUHEcJQ/s320/baguette_3.jpg" /></a><br /><div>Για κάποιους οι Κυριακές σημαίνουν οικογενειακά τραπέζια, βόλτες, σινεμά. Για κάποιους άλλους, πάλι, είναι οι πιο μοναχικές μέρες. Αυτές που, αν μπορούσαν, θα τις διέγραφαν από το ημερολόγιο. Στον μισάωρο περίπατό μου στο κέντρο του Χαλανδρίου συνάντησα και τις δύο ομάδες ανθρώπων.</div><br /><div>Καλοντυμένοι κύριοι και κυρίες βγαίνουν από την εκκλησία κρατώντας την 'ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ' και το αντίδωρό τους. Μετά τον εκκλησιασμό ακολουθεί καφές στις παρακείμενες καφετέριες. Λίγο πιο κάτω γονείς με τα παιδιά τους που γκρινιάζουν επειδή η παιδική χαρά είναι κλειστή ή επειδή ο πατέρας αρνείται να τους πάρει ένα μπαλόνι (η μάνα ΠΟΤΕ δεν αρνείται). Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων περπατά αγκαζέ, ο κύριος κρατά την 'ΕΣΤΙΑ', η κυρία ρυζόγαλα από τον Βάρσο.</div><br /><div>Ίδιες εικόνες, συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια. Όλα μοιάζουν με καλοκουρδισμένο ρολόι. Αποφασίζω να επιστρέψω. Δεν αντέχω τόση επανάληψη.</div><br /><div>Έξω από έναν φούρνο βγαίνει με φόρα μια κυρία. Μεσόκοπη, άλουστη, αχτένιστη, λίγο παχουλή. Φοράει μια φόρμα που έχει ξεφτίσει και ένα μπουφάν που, κρίνοντας από το μέγεθός του, μάλλον δεν είναι δικό της. Κρατάει ένα σάντουιτς-μπαγκέτα. Αδιάφορο, θα μου πεις. Κι, όμως, η έκφρασή της έμοιαζε με εκείνη μικρού παιδιού που παίρνει κάποιο δώρο. Μπορεί αυτό να ήταν το μεσημεριανό της ή μπορεί να κατάφερε να βρει φαγητό μετά από πολλές μέρες. Ποιος ξέρει...</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>by V.</div><br /><div></div><br /><div>*τίτλος τραγουδιού των αδελφών Κατσιμίχα</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-4584982948688672823?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-72093095664445709772009-10-17T10:24:00.003+03:002009-10-17T10:32:24.093+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Stly5Am6hnI/AAAAAAAAAWQ/_eNdSoNw7f8/s1600-h/alone5rb.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393468352494208626" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 231px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Stly5Am6hnI/AAAAAAAAAWQ/_eNdSoNw7f8/s320/alone5rb.jpg" border="0" /></a><br /><div><br />Η νύχτα είναι ατέλειωτη απόψε.<br />Φοβάμαι το μυαλό μου δεν θα αντέξει...<br />Νιώθω πως πρέπει να αρχίσουν νέοι αγώνες<br />για να περάσουν τα αισθήματά μου τέτοιες πόρτες.</div><br /><div><br />Η αλήθεια των πολλών πώς με τρομάζει...<br />Σαν φίδι εφιάλτη την χαρά μου αγκαλιάζει...<br />Σε μια ανδρόγυνη κατάσταση αιωρούμαι...<br />Κι αν θέλεις να μιλήσουμε για πράγματα μεγάλα<br />πρέπει να υψώσουμε δεόντως του ονείρου μας τη σκάλα.<br />Γιατί η ζωή που ζούμε δεν χορταίνει με οξυγόνο,<br />δεν υποκλίνεται στο "τίποτα", στο "πρέπει" και στο "μόνο".<br />Κι αν θέλεις να μιλήσουμε για πράγματα αστεία<br />πρέπει να ενώσουμε κρεβάτια μαξιλάρια και κρανία<br />Γιατί το χέρι μου απόψε ως τα νύχια μου πονάει<br />και νιώθω την καρδιά μου να αγωνίζεται να πάψει να χτυπάει...</div><br /><div><br />Νυστάζω αλλά με αγίους δεν κοιμάμαι<br />Αρνούμαι να αφεθώ και να ενδώσω<br />διότι η νύχτα αυτή με αρνήσεις άλλης τάξεως με έχει ζώσει...</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-7209309566444570977?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-51690072862970354412009-10-03T14:47:00.003+03:002009-10-03T14:53:38.464+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Ssc7JT6w_7I/AAAAAAAAAWI/QN5O-WIUNoU/s1600-h/TV-HEAD1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388340510323703730" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Ssc7JT6w_7I/AAAAAAAAAWI/QN5O-WIUNoU/s320/TV-HEAD1.jpg" border="0" /></a><br /><div><br />Μεσημεριανή ζώνη. Τρεις πανομοιότυπα ξανθές, πανομοιότυπα φτηνές και πανομοιότυπα χαζοχαρούμενες παρουσιάστριες με ταΐζουν το ίδιο, αποκλειστικό (βεβαίως, βεβαίως) θέμα.<br />"Συνέντευξη τύπου της Ε. Μενεγάκη για την πρεμιέρα της εκπομπής της".</div><br /><div><br />Συνέντευξη, τι;;;;;;;</div><br /><div><br />Δεν ξέρω τι είναι πιο εξοργιστικό: το ότι η Μενεγάκη δίνει συνέντευξη Τύπου ή το ότι οι υπόλοιπες ηλίθιες περσόνες το έχουν πάρει στα σοβαρά;<br />Η μία αναλύει το βλέμμα της, η άλλη τον τόνο της φωνής της, η τρίτη ερμηνεύει τα λεγόμενά της. Έχουν σκανάρει κάθε κίνησή της. Σήκωσε το φρύδι; Μειδίασε; Πώς κοίταξε; Τι εννοεί;</div><br /><div><br />Ασφυκτιώ, φίλε! Πού είναι το τηλεκοντρόλ;<br />Κλείσ’την!</div><br /><div><br />Υ.Γ. Σε έναν τοίχο των Εξαρχείων γράφει:<br /><em>Κλείστε την τηλεόραση κι ανοίξτε την καρδιά σας</em><br />Αρκεί να έχει κανείς καρδιά...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-5169007286297035441?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-30280091923372286472009-09-14T14:32:00.004+03:002009-09-14T14:42:27.815+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sq4r8YKWLlI/AAAAAAAAAWA/Jt2mmxt-f7k/s1600-h/StairwayToHeaven-D-4d.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381286921032314450" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 241px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sq4r8YKWLlI/AAAAAAAAAWA/Jt2mmxt-f7k/s320/StairwayToHeaven-D-4d.jpg" border="0" /></a><br /><div><br />Ένα δευτερόλεπτο πριν. Ένα μόλις nano-second. Τι σκεφτόσουν; Τι αισθανόσουν; Έκλαιγες; Παρακαλούσες να μην πονέσεις και να μην καταλάβεις τίποτα; Είχες μπει στο τούνελ και έβλεπες το φως στο βάθος; Μετάνιωσες; Ζήτησες συγχώρεση; Πρόλαβες, άραγε; Ευχόσουν να πας κοντά στον Θεό. Εκεί πήγες, υποθέτω...<br />Όλη μου η ανάσα βγήκε με μια κραυγή. Δεν είχα άλλο μέσα μου. Άργησα τρεις μήνες να το συνειδητοποιήσω...</div><br /><div><br />by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-3028009192337228647?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-26896299221695075362009-09-08T13:33:00.002+03:002009-09-08T13:41:18.979+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SqY0oM02DrI/AAAAAAAAAV4/hcQMwueEQLU/s1600-h/do.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379044670182919858" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 259px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SqY0oM02DrI/AAAAAAAAAV4/hcQMwueEQLU/s320/do.jpg" border="0" /></a><br /><div>Από όλες τις δημόσιες υπηρεσίες με τις οποίες έχω συναλλαχθεί ξεχωρίζω τον ΟΑΕΔ. Μακράν. Είναι χειρότερος κι από μπουρδέλο. Στο μπουρδέλο, τουλάχιστον, υπάρχει και μια σειρά, μια τάξη. Σου λέει: θα περάσει πρώτα ο κύριος, μετά ο άλλος κύριος, μετά εσύ. Εκεί μέσα ακόμα και το αυτόματο μηχάνημα που δείχνει την προτεραιότητα έχει κολλήσει στο νούμερο "3". Μπορεί να είναι και πλακίτσα του συστήματος, σκέφτομαι: όποιο πιστοποιητικό και να ζητήσεις, τα τρία θα πάρεις...</div><br /><div><br />Παίρνω μια βαθιά ανάσα, επιστρατεύω όλη μου την ευγένεια(!) και κατευθύνομαι στον γκισέ.</div><br /><div><br />-Καλημέρα. Ένα χαρτί που είχα σε εκκρεμότητ-<br />-Α! Για τις εκκρεμότητες θα περάσετε δίπλα στην κυρία με το κοντό μαλλί.<br /></div><br /><div>Πηγαίνω δύο γκισέ πιο δίπλα. Η υπάλληλος μιλάει στο τηλέφωνο. Ούτε που με κοιτάει.<br /></div><br /><div>-Γεια σας. Είχα σε εκκρεμότητα ένα χαρτί. Μπορείτε να το δείτε;<br /></div><br /><div>Συνέχιζε να μην με κοιτάει. Για να μην με ματιάσει μάλλον...<br /></div><br /><div>-Κύριε συνάδελφε κοιτάχτε λίγο τι θέλει η κοπέλα. Πηγαίνετε δίπλα.<br /></div><br /><div>Το "δίπλα" ήταν το αποκορύφωμα. Ένας τύπος που έμοιαζε με λιμενεργάτη, αξύριστος, βρώμικος, αγουροξυπνημένος, μ'ένα λαδωμένο πουκάμισο που ήρθε να πάρει το πρωινό του (σαν άνθρωπος, βρε αδερφέ!) στην Υπηρεσία.<br /></div><br /><div>-Θέλω το χαρτί μου που ήταν σε εκκρεμότητα.<br /></div><br /><div>Οι ευγένειες και οι καλημέρες κόπηκαν μαχαίρι. Είχα νευριάσει πια. Με αργές, νωχελικές κινήσεις, πιάνει το χάρτινο κουτάκι γάλακτος και το φέρνει στο στόμα του. Πίνει μια γουλιά, το ξαναφήνει στο γραφείο.</div><br /><div><br />"<em>Τι κάνεις ρε πούστη</em>..." ψελλίζω...<br /></div><br /><div>-Μισό λεπτό να βρούμε τον φάκελό σας.<br /></div><br /><div>Τα ζώα μου αργά...<br /></div><br /><div>-Δεν τον βρίσκω.<br />-Ψάξτε καλύτερα.<br /></div><br /><div>Με τα πολλά, κατάφερε και τον βρήκε, τον κοιτάει απέξω και, χωρίς καν να δει για ποιο χαρτί του μιλούσα, μου λέει:<br /></div><br /><div>-Λοιπόν! Θέλω φωτοτυπία του βιβλιαρίου υγείας των παιδιών.<br /></div><br /><div>Άλλη μια βαθιά ανάσα. Είμαι και σε επικίνδυνη ηλικία.<br /></div><br /><div>-Δεν έχω παιδιά, κύριε!<br /></div><br /><div>Με κοίταγε λες και του εξηγούσα το τρίτο θερμοδυναμικό αξίωμα. Αλλά, απτόητος, απλώνει το χέρι του, πιάνει ένα κρακεράκι και αρχίζει να μασουλάει.<br /></div><br /><div>-Ποιο χαρτί θέλετε;<br /></div><br /><div>Aυτό ήταν.<br /></div><br /><div>-Άκουσε με καλά. Άνοιξε ΤΩΡΑ τον φάκελο και ψάξε το χαρτί που σου ζητάω. Κι όταν το βρεις μην το πιάσεις με τα χέρια σου και το λαδώσεις!<br /></div><br /><div>Πρέπει να μίλαγα αρκετά δυνατά διότι κάποια κεφάλια γύρισαν προς το μέρος μας. Κάποιος άλλος, μάλλον ταλαιπωρημένος κι αυτός, φώναξε:<br /></div><br /><div>"E, ρε, χούντα που σας χρειάζεται εδώ μέσα..."<br /></div><br /><div></div><br /><div>Βρε, λές;;;;</div><br /><div></div><br /><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-2689629922169507536?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-39032316179503248792009-09-07T12:27:00.008+03:002009-09-07T13:11:30.927+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SqTS9gFr3EI/AAAAAAAAAVo/4zP-zwGxV14/s1600-h/ekloges_200711.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SqTS9gFr3EI/AAAAAAAAAVo/4zP-zwGxV14/s320/ekloges_200711.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378655809014848578" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;">Οι πολιτικοί είναι σαν τις πάνες του μωρού. Και οι<br />δύο χρειάζονται άλλαγμα και μάλιστα για τον ίδιο λόγο!<br /><br />Εκλογές ξανά. Πώς λέμε δλδ "Χριστούγεννα ξανά";<br /><span style="font-weight: bold;">'Αντε και του χρόνου. </span>115 εκατομμύρια € αναμένεται<br />να μας κοστίσουν οι πρόωρες εκλογές της 4ης Οκτωβρίου.<br /><br />Ευρώ; Ναι, €. Η πάνα όμως, θέλει άλλαγμα.<br />Η τρέχουσα κυβέρνηση καταφεύγει στη λαϊκή εντολή<br />μόλις μετά από δύο χρόνια. Πόσο "νωπή" πρέπει να<br />είναι πια; Ούτε σαλάτα να ήτανε.<br /><br />Δεν ξέρω. Τα 'χω λίγο χαμένα. Στη διάρκεια της προ-<br />εκλογικής περιόδου, ο αέρας, τηλεοπτικός και<br />φυσικός, είναι γεμάτος από λόγια. Και αντίστροφα:<br />τα λόγια, γεμάτα από αέρα.<br /><br />Κουράστηκα να λαμβάνω απαντήσεις από πολιτικούς<br />που ξέρω εκ των προτέρων. Απαντήσεις απλώς<br />για να γεμίζουν σελίδες και τηλεοπτικό χρόνο<br />τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.<br /><br />Αλλού είναι όμως το πρόβλημα.<br />Δε μας χρειάζονται εκλογές.<br /><br />Μας χρειάζεται να βγούμε από το καβούκι μας<br />και να κοιτάξουμε έξω από το ελληνικό παράθυρο.<br />Η Ευρώπη προχωρά και εμείς πάντα καταφέρνουμε να<br />είμαστε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ουραγοί.<br /><br />Τρωγόμαστε μεταξύ μας, αν θες. Και το αποτέλεσμα;<br />Πρόοδος μηδαμινή. Αν ο γείτονας του 'Ελληνα<br />αγοράσει ένα γάιδαρο, σκοπός του Έλληνα είναι<br />να τον θανατώσει. Όχι να αποκτήσει έναν κι αυτός.<br /><br />Όπως και να 'χει τώρα, είχαμε - δεν είχαμε<br />θα πάμε πίσω. "Εμπρός, πίσω".<br />Σχολεία θα κλείσουν, δικαστήρια θα κλείσουν,<br />ημιαργίες θα προκύψουν παραμονές του Αγίου<br />Εκλογολόγου, άχρηστα τοιχοκολλούμενα έντυπα<br />με "κλασσικά" ρετουσαρισμένα και εικονογραφημένα<br />θα γεμίσουν τους δρόμους, οι πλαστικοί χειρουργοί<br />θα κάνουν χρυσές δουλειές... κλπ κλπ...<br /><br />Το λογαριασμό στο τραπέζι 14 παρακαλώ!<br />Μια "φρεσκοκομμένη, νωπή λαϊκή εντολή κι<br />ένα τζατζίκι" χρεώθηκε. Φαινομενικά, οι εκλογές<br />είναι δωρεάν. Tο αποτέλεσμα είναι που θα πληρώσουμε.<br /><br />Θυμηθείτε ωστόσο: <span style="font-weight: bold;">κακοί </span>αξιωματούχοι εκλέγονται<br />από <span style="font-weight: bold;">καλούς </span>πολίτες που <span style="font-weight: bold;">δεν </span>ψηφίζουν...<br /></span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SqTTDH97rVI/AAAAAAAAAVw/UlUNFgEh2Qc/s1600-h/funny-pictures-goodbye-cruel-world-i0a.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 267px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SqTTDH97rVI/AAAAAAAAAVw/UlUNFgEh2Qc/s320/funny-pictures-goodbye-cruel-world-i0a.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378655905619094866" border="0" /></a><span style="font-family:courier new;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">B</span><span style="font-weight: bold;">alex</span></span><br /><br /><br /><br /><img src="file:///C:/Users/ALEXAN%7E1/AppData/Local/Temp/moz-screenshot-1.png" alt="" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-3903231617950324879?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-49848672721943437862009-09-02T08:45:00.003+03:002009-09-05T12:31:32.298+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sp4INSro1NI/AAAAAAAAAVg/NkncpgtFEj8/s1600-h/stare.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 234px; display: block; height: 320px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5376744029573141714" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sp4INSro1NI/AAAAAAAAAVg/NkncpgtFEj8/s320/stare.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Πες μου παππού, πες μου παππού<br />Αυτός ο κόσμος πάει που<br />Και του δικού σου του σκοπού μάθε μου την αξία<br />Να σε συλλάβω δεν μπορώ μυαλό δεν έχω κοφτερό<br />Ήμουν κι έμεινα μωρό στην κυριολεξία<br /><br />Πες μου γιαγιά, πες μου γιαγιά<br />Γιατί αν δεν έχουμε μαγιά </div><br /><div>Ότι κι αν κάνουμε γιαγιά<br />Η ζύμη δεν φουσκώνει<br />Και πες μου σε παρακαλώ όταν τ' αλεύρι είναι καλό<br />Πώς αβγαταίνει το κιλό και βγαίνουνε δυο τόνοι<br /><br />Πες μου μπαμπά, πες μου μπαμπά<br />Τον κόσμο με τον αραμπά γιατί να τον ταράξεις;<br />Τώρα δεν πιάνεται μπαμπά πετάει,τρέχει, κολυμπά<br />Μ' ένα λαχάνιασμα μπαμπά στις σκέψεις και στις πράξεις<br /><br />Πες μου μαμά, πες μου μαμά<br />Γιατί όταν πάω σινεμά<br />Ενώ αλλάζω σινεμά το έργο δεν αλλάζει;<br />Κι έρχεται ο άγριος μαμά για νταηλίκι ψήνει τον ήρεμο μαμά<br />Τον τρώει κι ησυχάζει<br /><br />Πέστε μου όλοι σας καλέ<br />Πώς κάνουνε στο κυριλέ τα πάντα οι μεγάλοι;<br />Και τα στραβόμοιρα καλέ τα κρύβουν σε Γεντί-Κουλέ<br />Έτσι και κάψουν ναργιλέ και στρώσουνε κεφάλι<br />Θα καθαρίσουν τη ζωή και τούτη κι όποια άλλη</div><br /><div>(στίχοι-μουσική Άκης Πάνου)</div><br /><div></div><div></div><br /><div>Υ.Γ. Το νόημα των στίχων είναι πολύ βαθύτερο από το προφανές. Αρκεί να θυμηθεί κανείς πόσες φορές έπιασε τον εαυτό του να κοιτάει με απορία αυτόν τον κόσμο, να ρωτάει τους συγγενείς του γι'αυτόν και απάντηση να μην παίρνει...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-4984867272194343786?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-85073770996279766052009-09-02T08:37:00.003+03:002009-09-05T12:30:58.851+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sp4F73GOkCI/AAAAAAAAAVY/SMwZH28tUmQ/s1600-h/EX34C_C_YellingLady.jpg"><img style="margin: 0px 10px 10px 0px; width: 178px; float: left; height: 320px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5376741531087441954" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sp4F73GOkCI/AAAAAAAAAVY/SMwZH28tUmQ/s320/EX34C_C_YellingLady.jpg" border="0" /></a><br /><div>Στην απέναντι πολυκατοικία μια μάνα τσακώνεται με την κόρη της διαταράσσοντας την ησυχία(μου). Κι όλα αυτά στις πέντε το πρωί! Και νευρίασα κι εγώ που με ξυπνήσανε κι ήθελα να βγω στο μπαλκόνι να τους φωνάξω να κάνουν ησυχία. Με φωνές επιβάλλεται η ησυχία- το 'χω καταλάβει χρόνια τώρα. Κι έτσι όπως είχα ξαπλώσει στο κρεβάτι και προσπαθούσα να ξανακοιμηθώ, σκεφτόμουν τι θα γινόταν αν όλοι οι άνθρωποι στη γη συντονιζόμασταν (όπως συντονιζόμαστε σαν ανόητοι να σβήνουμε τα φώτα για να διαμαρτυρηθούμε) και ουρλιάζαμε ταυτόχρονα με όλοι μας την δύναμη. Τι έντασης ηχητικά κύματα θα παράγονταν στο σύμπαν; Ή, ας πούμε, αν κλαίγαμε όλοι μαζί για μια ώρα. Τι δονήσεις, τι ενέργεια θα εκπέμπαμε, άραγε;</div><div> </div><div> </div><div> </div><div><br /></div><div> </div><div> </div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-8507377099627976605?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-16700832534536301582009-08-31T13:29:00.010+03:002009-08-31T14:09:25.851+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Spum0x2s0iI/AAAAAAAAAVA/NXswxu7y7lk/s1600-h/tragoudia_tou_dromou.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 128px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Spum0x2s0iI/AAAAAAAAAVA/NXswxu7y7lk/s320/tragoudia_tou_dromou.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5376074005862994466" border="0" /></a><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:100%;"> <span style="font-weight: bold;">Ι. ΜΑ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΜΕ ΠΕΡΑΣΕΣ;</span><br /><br />Φίλος που συνάπτει σχέσεις τα τελευταία χρόνια<br />με γυναίκες ηλικίας της δεκαετίας των δεύτερων<br />-άντα, παραπονιέται:<br /><br />- <span style="font-style: italic;">"Την παράτησα. Ασφυκτιούσα σε αυτή τη σχέση.</span> <span style="font-style: italic;"><br />Δε με γούσταραν οι δικιοί της".</span><br /><span style="font-style: italic;">- "Δε σε ήθελαν οι γονείς της ε;<br />Κλασσική περίπτωση"</span><span style="font-style: italic;"> απαντώ.</span> <span style="font-style: italic;"><br />- "'Οχι. Δε με ήθελαν ο άντρας της και<br />τα παιδιά της".</span><br /></span><br />ΙΙ. <span style="font-weight: bold;">ΑΠΛΗ ΣΥΝΩΝΥΜΙΑ<br /><br /></span>Δύο οικογένεις που κάνουν μαζί διακοπές,<br />απολαμβάνουν βραδινό περίπατο στην προβλήτα ενός<br />λιμανιού. Οι άντρες προχωρούν μπροστά, πίσω<br />βαδίζουν νωχελικά οι σύζυγοι και τα παιδιά τους<br />χαλούν τον κόσμο τρώγοντας παγωτό. Ο ένας από<br />τους δύο άντρες απευθύνεται στον άλλο:<br /><br /><span style="font-style: italic;">- "Μη χαλιέσαι. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία".</span> <span style="font-style: italic;"><br />- "Ναι, αρκεί να μη λένε έτσι την πεθερά σου".<br /><br /></span><span style="font-weight: bold;">ΙΙΙ</span>. <span style="font-weight: bold;">ΜΕΤΡΟ ΣΥΓΚΡΙΣΗΣ</span><br /><br />Ζευγάρι φτάνει στην πόρτα του δωματίου του<br />ξενοδοχείου, όπου καταλύουν στη διάρκεια των<br />διακοπών τους.<br /><br /><span style="font-style: italic;">- "Δεν το πιστεύω. 'Εχασα το κλειδί του δωματίου"<br />λέει</span><span style="font-style: italic;"> με έκπληξη ο άντρας.</span> <span style="font-style: italic;"><br />- "Gee. Είσαι τόσο ανίκανος, που και το κλειδί<br />της πόλης</span><span style="font-style: italic;"> να σου χαρίζανε, κι αυτό θα το έχανες".</span><br /><span style="font-weight: bold;"><br />IV. MANA, του δειλινού καμπάνα..<br /><br /></span>Μετρό Πανεπιστήμιο. Μία απεγνωσμένη μάνα συνοδεύει<br />τα τρία (προφανώς) παιδιά της προς την έξοδο.<br />Τα τρία καθαρματάκια της, τρέχουν μπροστά και<br />παίζουν ανεβοκατεβαίνοντας στις κυλιόμενες σκάλες.<br />Η μικρή κόρη απευθύνεται στο διαβολάκι - συνάδελφο<br />δίπλα της,<span style="font-weight: bold;"> αγγίζοντας και σκουπίζοντας την παλάμη<br />του χεριού</span><span style="font-weight: bold;"> της στη μαύρη ταινία της ηλεκτρικής σκάλας</span>:<br /><br /><span style="font-style: italic;">-"Για να δούμε! Θα μαυρίσουν τα χέρια μου μ'αυτό;"</span><br /><br />Και η κατάκοπη μάνα απαντά:<br /><br /><span style="font-style: italic;">-"Για να δούμε... Θα σε μαυρίσω στο ξύλο άμα<br />λερωθείς;</span> <span style="font-style: italic;">Κι όχι τίποτα άλλο. Δε θα φανεί κι<br />ο κόπος μου.."<br /><br /></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SputarmLRNI/AAAAAAAAAVI/GQhigFFoEhs/s1600-h/mothers-day.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 256px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SputarmLRNI/AAAAAAAAAVI/GQhigFFoEhs/s320/mothers-day.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5376081254087869650" border="0" /></a> <span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:courier new;" ></span><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" ><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;">B</span></span>alex</span><br /><br /><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" ><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >Καλό φθινόπωρο. Σε όλες και σε όλους.</span><br /></div><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sput-aJqzTI/AAAAAAAAAVQ/9St0uayo77M/s1600-h/autumn-9486.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 221px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sput-aJqzTI/AAAAAAAAAVQ/9St0uayo77M/s320/autumn-9486.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5376081867880189234" border="0" /></a><span style="font-family:courier new;"><span style="font-style: italic;"><br /></span><span style="font-weight: bold;"></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-1670083253453630158?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-58082547535545043292009-08-31T08:49:00.003+03:002009-08-31T13:24:08.961+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sptq3-opa6I/AAAAAAAAAU4/NU44wJV3r2A/s1600-h/6a00d8341ca35a53ef00e54f8483268834-640wi.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 206px; display: block; height: 320px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5376008090135653282" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sptq3-opa6I/AAAAAAAAAU4/NU44wJV3r2A/s320/6a00d8341ca35a53ef00e54f8483268834-640wi.jpg" border="0" /></a><br /><div>1. ΣΟΚ ΚΑΙ ΑΡΝΗΣΗ</div><div>Αρνείστε την πραγματικότητα της απώλειας, προκειμένου να αποφύγετε τον πόνο. Το σοκ παράγει συναισθηματική προστασία για να μην συγκλονιστείτε. Αυτό το στάδιο μπορεί να διαρκέσει έως και δύο εβδομάδες.</div><br /><div>2. ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ ΕΝΟΧΗ</div><div>Το σοκ φεύγει και αντικαθίσταται από ανυπόφορο πόνο. Είναι σημαντικό να βιώσετε τον πόνο στο μεγαλείο του, χωρίς να τον κρύψετε, χωρίς να τον αποφύγετε και χωρίς να προσπαθήσετε να δραπευτεύσετε από αυτόν με αλκοόλ ή φάρμακα. Πιθανώς να έχετε τύψεις και αισθήματα ενοχής για πράγματα που δεν κάνατε μαζί με τους αγαπημένους σας. Η ζωή μοιάζει χαοτική και τρομακτική σε αυτήν την φάση.</div><br /><div>3. ΘΥΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ</div><div>Η δυσφορία δίνει την θέση της στον θυμό, μπορεί να γίνετε επιθετικοί και να ρίχνετε-αδικαιολόγητα- το φταίξιμο της απώλειας σε κάποιον άλλο. Προσπαθείστε να το ελέγξετε καθώς αυτό μπορεί να επιφέρει ανεπανόρθωτες ζημιές στις σχέσεις σας με άλλους ανθρώπους. Πιθανώς θα τα βάλετε με την μοίρα, διερωτώμενοι: "Γιατί σε εμένα;"</div><br /><div>4. ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΞΙΑ</div><div>Καθώς οι φίλοι σας θα σκέφτονται ότι ήρθε πια η ώρα να συνεχίσετε την ζωή σας, μια μακρά περίοδος προβληματισμού θα σας πλημμυρίσει. Αυτό είναι φυσιολογικό, επομένως μην προσπαθείτε να το ξεπεράσετε με 'χαρούμενους φίλους'. Τα λόγια παρηγοριάς από άλλους δεν βοηθούν σε αυτήν την φάση. Θα απομονωθείτε εσκεμμένα, αναλογιζόμενοι τα πράγματα που κάνατε με τους αγαπημένους σας και θα επικεντρωθείτε στις αναμνήσεις του παρελθόντος. Αισθάνεστε κενοί και απελπισμένοι.</div><br /><div>5. ΑΝΟΔΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ</div><div>Καθώς αρχίζετε να σκέφτεστε την ζωή σας χωρίς τους ανθρώπους που χάσατε, η καθημερινότητα γίνεται πιο ήρεμη και πιο οργανωμένη. Τα σωματικά συμπτώματα της θλίψης ελαχιστοποιούνται και η κατάθλιψη αρχίζει να ξεθωριάζει.</div><br /><div>6. ΑΝΑΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ</div><div>Καθώς γίνεστε πιο λειτουργικοί, το μυαλό σας αρχίζει να δουλεύει ξανά κανονικά και αρχίζετε να βρίσκετε μόνοι σας ρεαλιστικές λύσεις σε προβλήματα της ζωής. </div><br /><div>7. ΑΠΟΔΟΧΗ ΚΙ ΕΛΠΙΔΑ</div><div>Σε αυτήν την φάση, μαθαίνετε να αποδέχεστε την πραγματικότητα της νέας κατάστασης. Αποδοχή δεν σημαίνει επιτηδευμένη ευτυχία. Δεδομένου του πόνου και του θρήνου που βιώσατε, δεν θα γυρίσετε ποτέ στην ελαφρότητα που ζούσατε πριν. Απλώς θα βρείτε έναν τρόπο να προχωρήσετε.</div><br /><div></div><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-5808254753554504329?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-26483489936501008612009-08-31T08:36:00.004+03:002009-08-31T13:23:45.839+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SptkOIEY8EI/AAAAAAAAAUw/gC9FbK6ruDo/s1600-h/pict_20080603PHT30736.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 318px; display: block; height: 320px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5376000774043660354" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SptkOIEY8EI/AAAAAAAAAUw/gC9FbK6ruDo/s320/pict_20080603PHT30736.jpg" border="0" /></a><br /><div>Σάββατο βράδυ στην οδό Αθηνάς, γύρω στις 11. Όταν όλοι διασκεδάζουν, κάποιοι πιάνουν δουλειά. Λαϊκιστί, 'κάνουν πιάτσα'...</div><br /><div>Μελαμψές γυναίκες- όχι παραπάνω από εικοσιπέντε- με ντύσιμο προκλητικό μέσα στην φτήνια του. Τζιν μίνι φούστα, στράπλες μπλούζες, διχτυωτά καλσόν και ψηλοτάκουνες γόβες. Με κοκκινάδι στο μάγουλο, τεράστιους ασημένιους κρίκους στα αυτιά και με βλεφαρίδα-πεταλούδα μοιάζουν να συμμετέχουν σε ένα ιδιότυπο πάρτι μασκέ. Το μικροσκοπικό τους τσαντάκι θα περιέχει-φαντάζομαι- προφυλακτικά, τσίχλες, άντε και κανένα τσιγάρο. Το άρωμά τους φτηνό κι αυτό. Όπως και η ταρίφα τους...</div><br /><div></div><br /><div>Μόλις μ'έπιασε φανάρι, σταμάτησα και τις χάζευα.</div><div>"<em>Τι ζωή κι αυτή ρε π***στη</em>!"</div><div>"<em>Πόσα να παίρνουν άραγε;</em>"<br />"<em>Σιγά μην έχουν περάσει γιατρό</em>!"</div><div>Κι απ'την άλλη: "<em>Αν δεν θέλανε να το κάνουν θα πήγαιναν να σφουγγαρίσουν σκάλες</em>"</div><div>"<em>Βρήκαν την εύκολη λύση</em>"</div><div>"<em>Ποιοι πάνε μαζί τους;</em>"</div><br /><div>Μια από αυτές έσκυψε το κεφάλι της για να με κοιτάξει καλύτερα και, αν κρίνω από την γκριμάτσα της, μάλλον απογοητεύτηκε που δεν είδε άντρα στην θέση του οδηγού.</div><br /><div></div><br /><div>Πράσινο φανάρι. Έφυγα.</div><br /><div></div><br /><div><br /></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-2648348993650100861?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-45190492213262373532009-08-27T10:00:00.004+03:002009-08-31T13:23:07.709+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SpYyoSEcxBI/AAAAAAAAAUo/EdhiCjR-lGc/s1600-h/Beggar+Extends+his+hand+for+Money.GIF"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px; display: block; height: 218px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5374538872939922450" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SpYyoSEcxBI/AAAAAAAAAUo/EdhiCjR-lGc/s320/Beggar+Extends+his+hand+for+Money.GIF" border="0" /></a><br /><div>Τρόλεϊ 13. Διαδρομή Ιλίσια-Σύνταγμα. Ένας νεαρός μπαίνει κουτσαίνοντας, στέκεται με την πλάτη στον οδηγό και, κοιτώντας το κοινό του, αρχίζει χαμηλόφωνα τον εξής μονόλογο:</div><br /><div>"<em>Σας παρακαλώ, θα ήθελα αν μπορείτε και αν θέλετε, να με βοηθήσετε. Έχω πρόβλημα υγείας, δεν μπορώ να εργαστώ. Θα ήθελα να πάρω λίγο ψωμί..."</em></div><br /><div>Οι αντιδράσεις κλασικές και αναμενόμενες. Άλλος μιλάει στο κινητό του, άλλος παριστάνει ότι μιλάει για να τον αποφύγει, άλλη χαζεύει από το παράθυρο, άλλος διαβάζει εφημερίδα...</div><br /><div>Καθώς πέρασε από δίπλα μου για να αποβιβαστεί στον Ευαγγελισμό, θυμήθηκα!. Τον ίδιο τύπο τον είχα ξαναδεί πριν δύο χρόνια περίπου, να μπαίνει στο ίδιο τρόλεϊ, να κάνει την ίδια διαδρομή και να λέει τον ίδιο μονόλογο. Μόνο που τότε είχε σηκώσει και την μπλούζα του και είχε δείξει στους 'άπιστους' επιβάτες τις γάζες που είχε στην κοιλιά του-πειστήρια ενός πρόσφατου χειρουργείου.</div><br /><div></div><div>Αλήθεια ή ψέματα, δεν ξέρω. Όμως, δύο χρόνια μετά ήταν ακόμα εκεί...</div><br /><div></div><div>Καθόλη την διάρκεια της βόλτας μου στο κέντρο το σκηνικό ήταν ίδιο και απαράλλαχτο. Άνθρωποι ξαπλωμένοι στα πεζοδρόμια και χέρια απλωμένα να ζητούν ελεημοσύνη. Τριτοκοσμικές εικόνες... Ασχήμια...</div><br /><div></div><div>Δεν δίνω λεφτά στους ζητιάνους. Ποτέ. Διότι το ρήμα '<em>ζητάω</em>' καθώς και τα παράγωγά του μου δημιουργούν δυσφορία. Διότι εκείνη την ώρα ο Χ τύπος μου ζητάει να του δώσω αυτό που δούλεψα για να το βγάλω. Και, διότι, στην τελική, κανένας δεν γουστάρει να δίνει χρήματα υπό εκβιασμό. Όταν αυτοί οι άνθρωποι μού προβάλλουν το κομμένο τους χέρι ή πόδι, το παιδί τους, την φιάλη οξυγόνου ή τα πιστοποιητικά της αναπηρίας τους, δεν με εκβιάζουν προκειμένου να κερδίσουν συμπόνοια(;) και λεφτά; </div><br /><div></div><div>Δεν τα βάζω μαζί τους. Στο κάτω-κάτω κι αυτοί να επιβιώσουν προσπαθούν. Όμως, αναρωτιέμαι: η Πολιτεία που λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες κατάφερε με έναν μαγικό τρόπο να εξαφανίσει τους ζητιάνους από το κέντρο μην τυχόν και σοκαριστούν από το θέαμα οι 'επίσιμοι καλεσμένοι' μας, τι κάνει τώρα;</div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-4519049221326237353?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-13160063479202063932009-08-10T09:28:00.004+03:002009-08-31T13:22:51.317+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sn--xTaUO4I/AAAAAAAAAUg/Mc2lmwudpN8/s1600-h/frustrated-712182.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 262px; display: block; height: 320px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5368219035082439554" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sn--xTaUO4I/AAAAAAAAAUg/Mc2lmwudpN8/s320/frustrated-712182.jpg" border="0" /></a><br /><div>Ζευγάρι παρακολουθεί αγκαλιασμένο το ηλιοβασίλεμα.</div><br /><div></div><div>Άντρας: <em>Μωρό μου, κοίτα χρώματα, ε; Πανέμορφο δεν είναι, μωράκι μου;</em></div><div>Γυναίκα: <em>Δεν πα'να φέρεις κανά γύρο να φάμε;</em></div><br /><div><em></em></div><br /><div>Μιλάμε, Η γείωση!!!</div><div> </div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-1316006347920206393?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-70721562612489095502009-07-29T10:34:00.003+03:002009-08-31T13:22:36.231+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sm_8HZkAeiI/AAAAAAAAAUY/ctv4_NE6IbI/s1600-h/ag_baby_in_hands.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px; display: block; height: 320px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5363782885272746530" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sm_8HZkAeiI/AAAAAAAAAUY/ctv4_NE6IbI/s320/ag_baby_in_hands.gif" border="0" /></a><br /><div>Είμαστε απλώς το αποτέλεσμα μιας χημικής ένωσης; Ή μήπως γεννηθήκαμε παίρνοντας μια κουταλιά από αυτό που λέγεται Θεός;</div><br /><div></div><br /><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-7072156261248909550?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-39302981255393644892009-07-28T10:08:00.005+03:002009-08-31T13:21:44.199+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sm6k3aNUwwI/AAAAAAAAAUQ/feF21FjHbUo/s1600-h/blackdog.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px; display: block; height: 263px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5363405478079808258" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sm6k3aNUwwI/AAAAAAAAAUQ/feF21FjHbUo/s320/blackdog.jpg" border="0" /></a><br /><div>Οι ψυχολόγοι παρομοιάζουν την κατάθλιψη με μαύρο σκυλί που σε ακολουθεί παντού. Κυκλοφορούν μάλιστα και βιβλία με χαριτωμένη εικονογράφηση που συνηγορούν σε αυτήν την άποψη. </div><br /><div>Τι γίνεται, όμως, αν το μαύρο σκυλί είσαι ΕΣΥ ο ίδιος;</div><div> </div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-3930298125539364489?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-34551958209618884902009-07-21T09:39:00.003+03:002009-08-31T13:20:59.980+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SmVj2NoqxrI/AAAAAAAAAUI/A2LfVtCwtSc/s1600-h/No1+Hypocrite.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 300px; display: block; height: 301px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360800714478765746" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SmVj2NoqxrI/AAAAAAAAAUI/A2LfVtCwtSc/s320/No1+Hypocrite.jpg" border="0" /></a><br /><div>Έχω βαρεθεί να βλέπω στα εξώφυλλα των lifestyle περιοδικών φωτογραφίες από τις διακοπές ξανθιάς πρωινατζούς και γνωστής τραγουδίστριας-συζύγου πρώην ποδοσφαιριστή και προέδρου της ΑΕΚ.</div><br /><div>Πριν από λίγα χρόνια που οι ίδιες φωτογραφίες δημοσιεύονταν στα κουτσομπολίστικα περιοδικά, όλοι εξεγείροντο για παραβίαση της ιδιωτικής τους ζωής.</div><br /><div>Σήμερα, που το ίδιο θέμα φιγουράρει στο εξώφυλλο του HELLO ή του OK, όλα απενοχοποιούνται. Και ο διάσημος και ο παπαράτσι και το περιοδικό που δείχνει φάτσα-κάρτα τα πρόσωπα ανήλικων παιδιών. Βλέπεις, όταν η κιτρινίλα πασπαλίζεται με χρυσόσκονη όλοι είναι ικανοποιημένοι...</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-3455195820961888490?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-27925526728290223842009-07-18T23:09:00.009+03:002009-07-18T23:45:17.760+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SmIzD433h-I/AAAAAAAAAUA/X8Z84RTFxrA/s1600-h/tragoudia_tou_dromou.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 128px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SmIzD433h-I/AAAAAAAAAUA/X8Z84RTFxrA/s320/tragoudia_tou_dromou.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5359902648423647202" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" >I. ΔΕΝ ΕΝΝΟΟΥΣΑ ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ...<br /><span style="font-family:courier new;"><br /></span></span><span style="font-family:courier new;"><span style="font-family:courier new;">6 μ.μ.</span></span><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" ><span style="font-family:courier new;">, </span></span><span style="font-family:courier new;"><span style="font-family:courier new;">δύο κατάκοπα στελέχη</span></span><span style="font-family:courier new;"><span style="font-family:courier new;"> μεγάλου χρηματοπι-<br />στωτικού ιδρύματος, εγκαταλείπουν σιωπηλά το<br />κτίριο με κατεύθυνση το γκαράζ. Ο ένας ανοίγει<br />το πορτοφόλι του και κοιτά μια φωτογραφία μέσα<br />σε αυτό. Ο συνάδελφός του, του απευθύνεται:<br /><br />- <span style="font-style: italic;">"Κουβαλάς κι εσύ φωτογραφία της οικογένειάς</span><br /><span style="font-style: italic;">στο πορτοφόλι σου, ε;"</span><br /><span style="font-style: italic;">- "Ναι. Κι όταν έχω σοβαρό πρόβλημα στη δουλειά,</span><br /><span style="font-style: italic;">κοιτώ τη φωτογραφία για δευτερόλεπτα και το<br />πρόβλημα</span><span style="font-style: italic;"> φεύγει από το μυαλό μου αμέσως!"</span><br /><span style="font-style: italic;">- "Συμφωνώ! Και για μένα, η οικογένειά μου, έχει</span><br /><span style="font-style: italic;">θαυματουργή επίδραση πάνω μου σε τέτοιες στιγμές".</span><br /><span style="font-style: italic;">- "Σωστά. Κοιτάζω τη φωτογραφία και αναρωτιέμαι..</span><br /><span style="font-style: italic;">Υπάρχει μεγαλύτερο πρόβλημα από αυτό εδώ;"</span><br /><br /></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SmIuhJdNqtI/AAAAAAAAATg/1ktXvL5ANF8/s1600-h/Chocolate+Baby+small.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 217px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SmIuhJdNqtI/AAAAAAAAATg/1ktXvL5ANF8/s320/Chocolate+Baby+small.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5359897653533321938" border="0" /></a><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" >ΙΙ. ΑΝΑΦΟΡΑ: "Το μήνυμα παραδόθηκε"</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">Νέα, προς το σύντροφό της:<br /><br /><span style="font-style: italic;">"Ένα φιλί και θα είμαι για πάντα δική σου".</span><br /><br />Σύντροφος:<br /><br /><span style="font-style: italic;">"Ευτυχώς που με προειδοποίησες έγκαιρα".</span><br /><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SmIv1BqUjbI/AAAAAAAAATo/hm20phlQkuk/s1600-h/14x1hsw.png"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 270px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SmIv1BqUjbI/AAAAAAAAATo/hm20phlQkuk/s320/14x1hsw.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5359899094549826994" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;">ΙΙΙ. <span style="font-weight: bold;">ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ<br /><br /></span>Σύζυγος, εύσωμη και εκκεντρικά ντυμένη, ρωτά το<br />σύζυγο, που είναι καταφανές ότι τρώει παντόφλα<br />στο σπίτι:<br /><br />- <span style="font-style: italic;">"Αγάπη, τί σου αρέσει περισσότερο πάνω μου;</span><br /><span style="font-style: italic;">Το αινιγματικό μου μουτράκι ή το ζουμερό και σέξυ</span><br /><span style="font-style: italic;">κορμί μου;"</span><br /><span style="font-style: italic;">- "Το <span style="font-weight: bold;">χιούμορ </span>σου αγάπη μου. Το <span style="font-weight: bold;">χιούμορ </span>σου!"</span><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SmIxM-rXYOI/AAAAAAAAATw/UOFziRmaupQ/s1600-h/funny_wonder-woman.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 218px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SmIxM-rXYOI/AAAAAAAAATw/UOFziRmaupQ/s320/funny_wonder-woman.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5359900605577388258" border="0" /></a><span style="font-family:courier new;"><br /><span style="font-weight: bold;">IV. ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΟΣ</span><br /><br />Περπατώντας στα ήσυχα δρομάκια του Hyde Park,<br />τίποτα δεν προμήνυε το καυγαδάκι που θα τάραζε<br />τα σκιουράκια του πάρκου:<br /><br />- <span style="font-style: italic;">"Νομίζω πως ήρθε επιτέλους η στιγμή να</span><br /><span style="font-style: italic;">συγκατοικήσουμε", είπε εκείνη.</span><br /><span style="font-style: italic;">- "Τί; Τρεις κάτω από την ίδια στέγη;",<br />αποκρίνεται εκείνος με έκπληξη.<br /></span><span style="font-style: italic;">- "Γιατί; Ποιος είναι ο δεύτερος;"</span><br /><span style="font-style: italic;">- "O Ben, ο σκύλος μου. Ξέχασες;"</span><br /><span style="font-style: italic;">- "Δηλαδή, προτιμάς το σκύλο σου από μένα;;;"</span><br /><span style="font-style: italic;">- "Μα φυσικά. Τουλάχιστον, αν χωρίσω με τον Ben</span><br /><span style="font-style: italic;">δε θα φύγει από το σπίτι παίρνοντας μαζί του τα</span><br /><span style="font-style: italic;">μισά μου πράγματα..."</span><br /></span><span style="font-family:courier new;"><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SmIy3fYm9SI/AAAAAAAAAT4/oVmdskaSr8U/s1600-h/killer-funny-dog.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 283px; height: 253px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SmIy3fYm9SI/AAAAAAAAAT4/oVmdskaSr8U/s320/killer-funny-dog.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5359902435423221026" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">B</span>alex</span><br /><span style="font-family:courier new;"><span style="font-family:courier new;"><br /><br /></span></span><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" ><span style="font-family:courier new;"></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-2792552672829022384?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-4953088587580262202009-07-15T10:50:00.002+03:002009-07-15T11:25:27.531+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sl2SWLNjYmI/AAAAAAAAATQ/L6xz1Jx8e7k/s1600-h/jfa0497l.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 306px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358600041305170530" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sl2SWLNjYmI/AAAAAAAAATQ/L6xz1Jx8e7k/s320/jfa0497l.jpg" /></a><br /><div>Θα το πω ξεκάθαρα από την αρχή: για το οιδιπόδειο σύμπλεγμα ευθύνονται οι μάνες.</div><br /><div>Το πρόβλημα ξεκινάει από την ώρα που γεννιέται το μωρό. Μην σου πω κι από την ώρα της σύλληψης. Η μέλλουσα μητέρα έχει αποφασίσει από τις πρώτες κιόλας μέρες της εγκυμοσύνης ότι κυοφορεί αγόρι. Δεν το διαπραγματεύεται καν! Βλέπει τα σημάδια πάνω της: αγρίεψε στην όψη, εμφάνισε μια μαύρη γραμμή στην κοιλιά (ποια κοιλιά;), έκανε το αλάνθαστο τεστ με το ψαλίδι και το μαχαίρι και- φυσικά- είδε προφητικό όνειρο.</div><br /><div>Αφού γεννήσει και μετά, αρχίζει να βλέπει εχθρούς παντού. Η μαία (<em>'κοίτα πώς το αρπάζει</em> <em>για να το αλλάξει. Θα του βγάλει κανένα χέρι</em>!'), ο παιδίατρος (<em>'δεν είδες πώς του κάρφωσε την</em> <em>ένεση; Γκάνιαξε στο κλάμα</em>!'), ακόμα κι ο πατέρας (<em>'μην μιλάς δυνατά, θα το ξυπνήσεις</em>!') μπαίνουν πρώτοι πρώτοι στην μαύρη λίστα.</div><br /><div>Το μικρό αγοράκι θα μεγαλώσει με την μάνα-κέρβερο από πάνω του μέχρι να έρθει η αποφράδα μέρα να πάει στο σχολείο. Ωιμέ! Ο αποχωρισμός από την μητρική αγκαλιά ισοδυναμεί με θάνατο. Για την μάνα.<em>'Πού θα το αφήσω μόνο του, μικρό παιδάκι</em>;' Τι κι αν προσπαθείς να την πείσεις ότι αυτό είναι το φυσιολογικό, να κοινωνικοποιηθεί, να πάει σχολείο; Αυτή επιμένει πως no place like mother's place...</div><br /><div>Επιπλέον, στο σχολείο σκανάρει όλα τα μικρά κοριτσάκια για να δει ποια θα ξεμυαλίσει τον κανακάρη της. Όταν δε, ο γιος της πει ότι του αρέσει το τάδε κοριτσάκι, εκεί γίνεται ύαινα. Διότι, ναι μεν, καμαρώνει που ο μονάκριβός της γίνεται άντρας αλλά- όλα κι όλα- δεν θα το αντέξει να φάει χυλόπιτα από καμιά τσαπερδόνα.</div><br /><div>Κι ύστερα ο στρατός...Η Ελληνίδα μάνα είναι έτοιμη, όχι μόνο να τουφεκίσει τον οχτρό, αλλά να βάλει μουστάκι και χλαίνη και να πάει να παρουσιαστεί η ίδια! Στο μυαλό της στριφογυρίζουν τρελά σενάρια κι ένας ξαφνικός πόλεμος είναι μέσα σε αυτά. Έτσι, συνοδεύει (ήμαρτον!) τον γιο της στο σταθμό του τρένου για να του κουνήσει το μαντήλι και να τον ΄σταυρώσει' για να πάει στην ευχή της Παναγίας...</div><br /><div>Tέλος, το κεφάλαιο 'ΓΑΜΟΣ'. Εκεί δίνει τα ρέστα της. Η ερμηνεία της μάνας σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς και ξέφυγε τέτοιο ταλέντο από την Επίδαυρο. Θα περάσει από κάστινγκ κάθε υποψήφια νύφη και μαζί με αυτήν και όλο της το σόι μέχρι συγγενείς 8ου βαθμού. Εννοείται πως <em>'καμία δεν μαγειρεύει/σιδερώνει/μιλάει/συμπεριφέρεται/αγαπάει σαν την μανούλα'</em> οπότε καμία νύφη δεν είναι αρκετά καλή. Τέλος.</div><br /><div>Το λυπηρό είναι ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται με μαθηματική ακρίβεια. Οι νύφες που αγανακτούν με την συμπεριφορά των πεθερών τους αλλά και οι κόρες που κράζουν την συμπεριφορά των μανάδων τους, θα κάνουν τα ίδια και χειρότερα αν αποκτήσουν γιο. Και τότε οι γεροντότερες επικαλούμενες το μητρικό τους φίλτρο που μάλλον δεν στερεύει ποτέ, θα πουν: <strong>πρόσεξε μην τον κάνεις μαμάκια</strong>!!!</div><br /><div>Δεν παλεύονται, λέμε...</div><br /><div></div><br /><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-495308858758026220?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-41776815896730202592009-07-13T08:30:00.003+03:002009-07-18T23:08:59.705+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SlrIFi94n3I/AAAAAAAAATI/UeppP3V0owk/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 117px; display: block; height: 121px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357814704321896306" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SlrIFi94n3I/AAAAAAAAATI/UeppP3V0owk/s320/images.jpg" border="0" /></a><br /><div>Πεζογέφυρα Αττικής οδού.</div><div>Αυτή που οδηγεί προς το ΙΚΕΑ.</div><div>Διασχίζοντάς την κοιτώ δεξιά τις γραμμές του προαστειακού.</div><div>Πλησιάζω τα συρματοπλέγματα και τα ακουμπώ με τα δάχτυλά μου.</div><div>Ευθυγραμμίζω το κορμί μου με τις γραμμές έτσι ώστε-νοητά-να φαίνονται σαν προέκτασή μου.</div><br /><div></div><br /><div><em>"Άντε, ρε, έλα, τελείωνε!" </em></div><br /><div></div><br /><div>Η παρέα μου έχει ήδη περάσει στο απέναντι φανάρι.</div><div>Φεύγω. Στο επόμενο μέτρο του συρματοπλέγματος βλέπω μια κίτρινη ταμπελίτσα που γράφει:</div><br /><div></div><br /><div><strong>ΠΡΟΣΟΧΗ-ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΠΟ ΗΛΕΚΤΡΟΠΛΗΞΙΑ</strong></div><br /><div></div><br /><div>Φρίκαρα.</div><div>-Θ<em>α μπορούσα για πλάκα να είχα σκοτωθει;΄</em></div><div><em>-Ναι, θα μπορούσα να είχα σκοτωθεί!</em></div><div><em>-Όχι, ρε, τα κλασικά συρματοπλέγματα δεν είναι ηλεκτροφόρα. Για εκφοβισμό θα το βάλανε...</em></div><div><em>-Δεν θα μάθω ποτέ...</em></div><br /><div><em></em></div><br /><div><em></em></div><br /><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-4177681589673020259?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-69724998548362655772009-07-07T09:58:00.003+03:002009-07-07T10:34:12.071+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SlLyWZDxBSI/AAAAAAAAATA/eeoBK8X7dAs/s1600-h/spiritual_growth_sorrow.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px; display: block; height: 212px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355609373394666786" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SlLyWZDxBSI/AAAAAAAAATA/eeoBK8X7dAs/s320/spiritual_growth_sorrow.gif" border="0" /></a><br /><div><br />Λυπήσου με, Θε μου, στο δρόμο που πήρα,<br />χωρίς, ως το τέλος, να ξέρω το πώς,<br />–χωρίς να’ χω μάθει, με μια τέτοια μοίρα,<br />ποιο κρίμα με δένει, και ποιος ο σκοπός!<br /><br />Λυπήσου τα χρόνια που πάνε χαμένα,<br />προτού η νύχτα πάλι βαριά ν’ απλωθεί,<br />ζητώντας τους άλλους, ζητώντας και μένα,<br />ζητώντας εκείνο που δε θα βρεθεί!<br /><br />Λυπήσου όλα κείνα που πάνε του κάκου,<br />γιατί έτσι τους είπαν πως είναι γραφτό,<br />και γίνουνται χώμα, στα βάθη ενός λάκκου,<br />χωρίς να γυρέψουν το λόγο γι’ αυτό!<br /><br />Λυπήσου κι εκείνα, λυπήσου και μένα,<br />–και μένα, που πάω με καρδιά στοργική,<br />ζητώντας μια λύση, σε πράγματα ξένα,<br />που δεν έχουν, Θε μου, καμιά λογική…<br /><br />Λιγάκι να κάνω πως κάτι με σέρνει,<br />λιγάκι να φέξει, μες στα σκοτεινά,<br />κι αμέσως η μοίρα μού το ξαναπαίρνει,<br />κι αμέσως η νύχτα γυρίζει ξανά…<br /><br />Λυπήσου με, Θε μου, στην απόγνωσή μου,<br />λυπήσου τη φλόγα που μάταια σκορπώ<br />–λυπήσου με μες στην αγανάκτησή μου,<br />να ζω δίχως λόγο και δίχως σκοπό…</div><br /><div></div><br /><div>ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ</div><br /><div></div><br /><div></div><div></div><div>υ.γ. Λέγεται αντί προσευχής</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-6972499854836265577?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-84200086654363044982009-07-06T08:23:00.003+03:002009-07-06T10:35:27.306+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SlGL29tuwqI/AAAAAAAAAS4/ngJu12CdBQ4/s1600-h/Dark_Room_Sex_Game.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px; display: block; height: 240px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355215208315798178" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SlGL29tuwqI/AAAAAAAAAS4/ngJu12CdBQ4/s320/Dark_Room_Sex_Game.jpg" border="0" /></a><br /><div>Κλειστά παντζούρια. Κλειστά παράθυρα. Φώτα κλειστά.</div><div>Για να μην βλέπω και να μην με βλέπει κανείς.</div><div>Με ενοχλεί το φως τελευταία. Όπως και όλους τους δράκουλες, άλλωστε...</div><div>Έξω φοράω πάντα γυαλιά ηλίου.</div><div>Για να μην βλέπω και να μην με βλέπει κανείς.</div><div>Με ενοχλεί ο ήλιος τελευταία. Όπως και όλες τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, άλλωστε...</div><div>Ρούχα πάντα και μόνο μαύρα. Δεν πενθώ κάποιον. Ούτε το παίζω emo. </div><div>Απλώς έχω τις μαύρες μου.</div><br /><div></div><div>*τραγουδάρα των Rolling Stones</div><br /><div><a href="http://www.youtube.com/watch?v=MYRajKfZYb0">http://www.youtube.com/watch?v=MYRajKfZYb0</a></div><br /><div></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-8420008665436304498?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-16158865552342952692009-07-05T19:49:00.004+03:002009-07-05T20:12:27.820+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SlDZ17k2INI/AAAAAAAAASo/0E6YP9nKoRI/s1600-h/tragoudia_tou_dromou.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 128px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SlDZ17k2INI/AAAAAAAAASo/0E6YP9nKoRI/s320/tragoudia_tou_dromou.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355019477492048082" border="0" /></a><br /><span style="font-family: courier new;"><span style="font-weight: bold;">Ι. ΔΕ ΣΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ:</span><br /><br />Τρόλεϊ Αθηνών. Μπροστά από το κάθισμα μιας<br />κοπέλας νέας, όχι πάνω από 25 ετών, κάθονται<br />δύο πιτσιρίκια, 4 και 6 ετών αντίστοιχα.<br /><br />Μια ανήμπορη γραία, πίσω από τα δύο καθαρματάκια,<br />απευθύνεται στο ένα:<br />- <span style="font-style: italic;">"Λεβέντη μου, πατάς λίγο το κόκκινο κουμπάκι</span><br /><span style="font-style: italic;">για στάση;"</span><br /><br />Λεβέντης (με θράσος):<br />- <span style="font-style: italic;">"'Οχι".</span><br /><br />Η γραία επανέρχεται, μα εισπράττει δεύτερη άρνηση.<br />Τότε το κουμπί πατά η ως άνω νέα που παρακολουθούσε<br />το περιστατικό. Η ανήμπορη γιαγιά, απευθύνεται τότε<br />σε αυτή:<br /><br />- <span style="font-style: italic;">"Δικά σας είναι;"<br /><br /></span><span style="font-weight: bold;">ΙΙ. ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ:<br /><br /></span><span style="font-style: italic;">Ανακαλώντας ατάκες που έγραψαν...</span><span style="font-style: italic;"></span><span style="font-weight: bold;"><br /><br />- </span>"'Ολος ο κόσμος τα Χριστούγεννα, στολίζει<br />δέντρο και κρεμάει μπάλες!"<br />- "Ε, εμείς στην Ελλάδα, παραδοσιακά στολίζουμε<br />καραβάκι!"<br />- "Μπα; Και τί κρεμάτε; Ναύτες;"<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ΙΙΙ. ΆΛΛΟΣ ΜΕ ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΜΑΣ</span><br /><span style="font-weight: bold;"></span><span style="font-style: italic;"></span><br />Δύο γυναίκες σε μία pub συζητούν:<br />- "Μη στεναχωριέσαι καλή μου. Οι άντρες είναι<br />σαν το μετρό. Μετά τον έναν, έρχεται ο άλλος<br />σε 5 λεπτά".<br />- "Εκτός κι αν είναι το τελευταίο της βραδιάς,<br />οπότε το παίρνεις, ό, τι και να 'ναι..."<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ΙV. ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΟΘΡΗΣΚΩΝ:</span><br /><br />@ Nero's, London Coffee shop, μεταξύ αλλόθρησκων<br />φίλων, ένας εκ των οποίων είναι Χριστιανός.<br /><br />- <span style="font-style: italic;">"Μα καλά, πριν το γεύμα, δεν κάνεις την</span><br /><span style="font-style: italic;">προσευχή σου;"</span><br /><span style="font-style: italic;">- "Όχι, συνήθως δε χρειάζεται. Η μάνα μου</span><br /><span style="font-style: italic;">είναι καλή μαγείρισσα..."</span><br /></span><p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt 36pt; text-indent: -18pt;"><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:&quot;;" ><o:p> </o:p></span></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SlDZ7fHo_gI/AAAAAAAAASw/Y2Zpswf_FFs/s1600-h/bad+cook+3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SlDZ7fHo_gI/AAAAAAAAASw/Y2Zpswf_FFs/s320/bad+cook+3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355019572932574722" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:courier new;">by <span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">B</span>alekos</span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-1615886555234295269?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-87034331282225449252009-06-29T11:12:00.003+03:002009-06-29T11:27:44.013+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Skh6NvLRNVI/AAAAAAAAASg/gYJYOIzpCRE/s1600-h/b5b719bc-d68d-43eb-8cca-37856a7f7107.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 199px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5352662533550454098" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Skh6NvLRNVI/AAAAAAAAASg/gYJYOIzpCRE/s320/b5b719bc-d68d-43eb-8cca-37856a7f7107.jpg" /></a><br /><div>Αν ο ερωτώμενος δεν είναι βαρήκοος ή δεν κάνει το κορόιδο, θα απαντήσει ειλικρινά. Ειδάλλως θα δώσει την πληρωμένη απάντηση:</div><div><em><strong>'Αγάπη είναι να δίνεις κι όχι να παίρνεις'.</strong></em></div><div>Ναι, καλά...</div><br /><div></div><br /><div>Για ποια ανιδιοτελή αγάπη μιλάμε; Σαφώς και υπάρχει ιδιοτελές κίνητρο στην αγάπη κι αυτό είναι απόλυτα υγιές και ανθρώπινο. Αγαπάμε κάποιον διότι μας κάνει καλό να τον αγαπάμε. Αγαπάμε αυτόν που μας έχει αποδεχτεί <strong><em>όπως ακριβώς</em></strong> είμαστε, με τα καλά, με τα κακά, με τα στραβά και τα ανάποδά μας. Αυτόν που ακόμα κι αν κάνουμε την μεγαλύτερη μαλακία, δεν θα ρωτήσει ποτέ "Γιατί;;;" ούτε θα τεντώσει το δάχτυλο δίνοντας συμβουλές.</div><div>Αγαπάμε αυτόν που μας αγαπάει. Κανένας δεν αγάπησε ποτέ τον εκβιαστή του, τον βιαστή του, τον τύραννό του. </div><div>Σε αυτό το πλαίσιο, μπορείς να αγαπήσεις κι ανθρώπους που δεν τους γνωρίζεις προσωπικά-όσο τρελό κι αν ακούγεται αυτό. Μπορεί να συμβεί, όταν σε έχουν απογοητεύσει οι άνθρωποι που γνωρίζεις προσωπικά. Κι αυτό δεν είναι καθόλου τρελό.</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>by V.</div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-8703433128222544925?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-18509138209546664962009-06-23T08:17:00.005+03:002009-06-28T14:18:34.026+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SkBpiPLIHjI/AAAAAAAAASY/r4wlXWOZ51Q/s1600-h/ii.png"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px; display: block; height: 263px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5350392394225819186" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SkBpiPLIHjI/AAAAAAAAASY/r4wlXWOZ51Q/s320/ii.png" border="0" /></a><br /><div>Παρασκευή απόγευμα, ΑΣΟΕΕ.</div><div>Ορκομωσία πτυχιούχων μεταπτυχιακού.</div><div>Όλοι φορούν τα καλά τους. Η μαμά, ο μπαμπάς, η γιαγιά, ο παππούς, η θεία απ'το χωριό. Γι'αυτούς είναι μεγάλη μέρα. Γι'αυτούς, όχι για τους πτυχιούχους. Ποτέ μου δεν κατάλαβα για ποιο λόγο το συγγενολόι θεωρεί σημαντική την μέρα αυτή...</div><br /><div></div><br /><div>[...]</div><br /><div></div><br /><div>Καθ'όλη τη διάρκεια της ορκομωσίας ψιθυρίζω το ομότιτλο άσμα της Αλέξιας παραλλαγμένο:</div><div>"...<em>ορκίσου να μην φοιτήσουμε ποτέ ποτέ ποτέ ξανάααα...". </em>Δεν παλευόταν αλλιώς ο 45λεπτος (!!!) λόγος του Αντιπρύτανη...</div><br /><div></div><br /><div>[...]</div><br /><div></div><br /><div>Μετά την καθομολόγηση ακολουθεί μπουφές. Μια ανθρώπινη μάζα κατευθύνεται με αστραπιαία ταχύτητα προς τα τραπέζια που φιλοξενούν τους μεζέδες. Όπου μεζέδες, βλέπε μπόμπες, τυροπιτάκια, πιτσάκια και αθάνατο greek souvlaki. Τα πιάτα φορτώνονται δύο και τρεις φορές. Κανείς δεν λέει όχι για λίγο ακόμα τζάμπα φαγητό. Το πάρτι συνεχίζεται με παρέλαση οινοπνευματοδών ποτών που εξαφανίζονται εν ριπή οφθαλμού.</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Και μετά κι άλλες φωτογραφίες...</div><div>...κι άλλες...</div><div>...κι άλλες...</div><div>...με όλους τους συγγενείς...<br />...σε όλες τις πιθανές και απίθανες πόζες...</div><div>...ανφάς, προφίλ, μπούστο...</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Φωτογραφίες που στολίζονται με ανάλογες λεζάντες...</div><div>...<em>'θλίψη'...</em></div><div><em>...'μοναξιά'...</em></div><div><em>...'ανοησία'...</em></div><div><em>...'πλάνη'...</em></div><div><em>...'βαριέμαι'...</em></div><div><em>...'θα μ'αγαπούσες αν δεν είχα πάρει το πτυχίο;'...</em></div><div><em>...'θέλω να κλάψω'...</em></div><div><em>...'θέλω να φύγω'...</em></div><br /><div><em></em></div><br /><div><em></em></div><br /><div>by V.</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-1850913820954666496?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-56001755139556295042009-06-21T21:06:00.007+03:002009-06-21T21:56:52.314+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sj6CNTd7CkI/AAAAAAAAASQ/JMYoy4r-6W4/s1600-h/tragoudia_tou_dromou.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 128px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sj6CNTd7CkI/AAAAAAAAASQ/JMYoy4r-6W4/s320/tragoudia_tou_dromou.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349856572438415938" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" ><br />Ι. FREE GIFTS FOR THIEVES<br /></span><span style="font-family:courier new;"><br /></span><span style="font-family:courier new;">Νεαρά, εξωτική καλλονή, έχει παρκάρει<br />παράνομα το κομψό μικρό αυτοκινητάκι της<br />στο Soho. Εντός, έχει αφήσει πάνω στο<br />κάθισμα ανοιχτή την τσάντα της με ολοφάνερο<br />το περιεχόμενό της: κινητά, όχι κινητό,<br />κοσμήματα κλπ κλπ.<br /><br /></span><span style="font-family:courier new;">Αστυνομικός της </span><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" >London Transport Police,<br /></span><span style="font-family:courier new;">απευθύνεται στην κοπελιά, λέγοντας:<br /><br /><span style="font-style: italic;">"Miss, please, <span style="font-weight: bold;">remove </span>your items from</span><br /><span style="font-style: italic;">your car, <span style="font-weight: bold;">before someone else does</span>".</span><br /></span><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" ><br />II. </span><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" >British Jokes<br /><br />- </span><span style="font-family:courier new;">"What did Winnie the Pooh say to his manager?"<br />- "<span style="font-weight: bold;">Show me the <span style="color: rgb(255, 0, 0);">h</span>oney</span>".</span><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" ><br /></span><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" ><br /></span><div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:courier new;" >source:</span><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" > </span><span style="font-style: italic; color: rgb(102, 0, 204); font-weight: bold;font-family:courier new;" >The London Paper</span></span><span style="color: rgb(102, 0, 204); font-weight: bold;font-family:courier new;" ></span><br /><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" ></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" > </span><br /></div><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" >ΙΙΙ. </span><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" >ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2009</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">Οι παλαιοί εκλογείς δεν μπορούν να συνηθίσουν<br />τις νέες εξελίξεις στη διαδικασία των εκλογών.<br />Ήτοι, το αυτοκόλλητο που σφραγίζει το φάκελο<br />με το ψηφοφέλτιο, χωρίς να χρειάζεται πλέον<br />να καταφύγει κανείς σε επάλειψη ή ύγρανση<br />με ...σάλιο.<br /><br />Δικαστικός αντιπρόσωπος σε εκλογέα:<br /><span style="font-style: italic;">"Δε χρειάζεται να σαλιώσετε το φάκελο.</span><br /><span style="font-style: italic;">Απλά αφαιρέστε την ταινία του αυτοκόλλητου"</span>.<br /><br />Εκλογέας στο δικαστικό αντιπρόσωπο:<br /><span style="font-style: italic;">"Και να 'θελα να το σαλιώσω, δεν μπορώ.</span><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">ΣΑΛΙΟ </span>δε μου 'χει μείνει με δαύτους στη Βουλή".<br /><br /></span>Να πως εξηγείται η αποχή.<br /></span><span style="text-decoration: underline;"><br /></span><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" >IV. Νοικοκύρης... σε απόγνωση.<br /><br />-</span><span style="font-family:courier new;">"Ρε γυναίκα, </span><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" >δε μπορώ άλλο να σε βλέπω<br /></span><span style="font-family:courier new;">ν</span><span style="font-family:courier new;">α <span style="font-weight: bold;">τυραννιέσαι όλη </span>τη μέρα στην κουζίνα.<br /><span style="font-weight: bold;">ΦΤΑΝΕΙ </span>πια. <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Κλείσε την πόρτα !!!</span>"</span><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" ><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">N.B.: </span></span></span><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;">Βαρβάρα, ΟΧΙ. Δεν είναι όλοι οι άντρες ίδιοι.</span></span></span><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" ><br /></span><span style="text-decoration: underline;"><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sj52qk7FO1I/AAAAAAAAASA/FSTnVKU6B3w/s1600-h/housewife-of-the-year.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 229px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sj52qk7FO1I/AAAAAAAAASA/FSTnVKU6B3w/s320/housewife-of-the-year.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349843881200794450" border="0" /></a><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" >HOUSEWIFE OF THE YEAR</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >definitely</span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;font-family:courier new;" >, <span style="color: rgb(255, 0, 0);">not </span></span><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" ><span style="color: rgb(255, 0, 0);"></span>desperate<br /><br /></span><div style="text-align: left;"><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >by <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">B</span>alekos</span><br /><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" ></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-5600175513955629504?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-75207165098532886712009-06-18T11:03:00.004+03:002009-06-28T14:18:11.042+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sjn2mG0QFbI/AAAAAAAAAR4/hFuMBj-8ecA/s1600-h/Worms.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 320px; display: block; height: 235px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5348577167004407218" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sjn2mG0QFbI/AAAAAAAAAR4/hFuMBj-8ecA/s320/Worms.jpg" border="0" /></a><br /><div>(απόσπασμα από το πεζό του Κ.Γ.Καρυωτάκη "Κάθαρσις")</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Βέβαια. Έπρεπε να σκύψω μπροστά στον ενα και, χαίδεύοντας ηδονικά το μαύρο σεβιότ- παφ, παφ, παφ, παφ -, «έχετε λίγη σκόνη» να είπω «κύριε Aλφα».</div><br /><div>Ύστερα έπρεπε να περιμένω στη γωνιά, κι όταν αντίκριζα την κοιλιά του άλλου, αφού θα 'χα επί τόσα χρόνια παρακολουθήσει τα αισθήματα και το σφυγμό της, να σκύψω άλλη μια φορά και να ψιθυρίσω εμπιστευτικά: «Ωχ, αυτός ο Αλφα, κύριε Βήτα...»</div><br /><div>Έπρεπε πίσω από τα γυαλιά του Γάμμα, να καραδοκώ την ιλαρή ματιά του. Αν μου την εχάριζε, να ξεδιπλωσω το καλύτερο χαμόγελό μου και να τη δεχθώ όπως σε μανδύα ιππότου ένα βασιλικό βρέφος. Αν όμως αργούσε, να σκύψω για τρίτη φορά γεμάτος συντριβή και ν' αρθρώσω: «Δούλος σας, κύριε μου».</div><br /><div>Αλλα πρώτα πρώτα έπρεπε να μείνω στη σπείρα του Δέλτα. Εκεί η ληστεία γινόταν υπό λαμπρούς, διεθνείς οιωνούς, μέσα σε πολυτελή γραφεία. Στην αρχή δεν θα υπήρχα. Κρυμμένος πίσω από τον κοντόπαχο τμηματάρχη μου, θα οσφραινόμουν. Θα είχα τρόπους λεπτούς, αέρινους. Θα εμάθαινα τη συνθηματική τους γλώσσα. Η ψαύσις του αριστερού μέρους της χωρίστρας θα εσήμαινε: «πεντακόσιες χιλιάδες». Ένα επίμονο τίναγμα της στάχτης του πούρου θα έλεγε: «σύμφωνος». </div><br /><div>Θα εκέρδιζα την εμπιστοσύνη όλων. Και, μια μέρα, ακουμπώντας στο κρύσταλλο του τραπεζιού μου, θα έγραφα εγώ την απάντηση: «Ο αυτόνομος οργανισμός μας, κύριε </div><br /><div>Εισαγγελεύ...»</div><br /><div><strong>Έπρεπε να σκύψω, να σκύψω, να σκύψω. Τόσο που η μύτη μου να ενωθεί με τη φτέρνα μου. Έτσι βολικά κουλουριασμένος, να κυλώ και να φθάσω.Κανάγιες!</strong></div><br /><div><strong></strong></div><br /><div><strong></strong></div><br /><div>by V.</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Υ.Γ. Αφιερώνεται μετά βδελυγμίας στους δημοσίους υπαλλήλους με τους οποίους συνεργάζομαι.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-7520716509853288671?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-14241190298327059112009-06-12T21:40:00.003+03:002009-06-12T22:11:17.146+03:00<span style="font-family:courier new;">'Ηταν αμήχανος.</span> <span style="font-family:courier new;"><br />'Ηταν νευρικός.</span> <span style="font-family:courier new;"><br />Στεκόταν σκεπτικός.</span> <span style="font-family:courier new;"><br />Θα ήταν η πρώτη του φορά.</span> <span style="font-family:courier new;"><br />Καινούργιος στη γειτονιά.</span> <span style="font-family:courier new;"><br />Καινούργιος στην ενορία.<br /><br />Ο νέος παπάς, πριν την πρώτη του<br />λειτουργία, δεν μπορούσε να βγάλει<br />κουβέντα. Σκέφτηκε λοιπόν, πως ο<br />καταλληλότερος μία τέτοια στιγμή για<br />συμβουλή, θα ήταν ο Αρχιεπίσκοπος.<br /><br />-"Τί μπορώ να κάνω για να χαλαρώσω;"<br />-"Την επόμενη φορά, ρίξε λίγες σταγόνες βότκα<br />στο νερό που θα πιεις και θα δεις πώς θα χαλα-<br />ρώσεις αμέσως", αποκρίθηκε ο Αρχιεπίσκοπος.<br /><br />Την επόμενη Κυριακή, ακολούθησε τη συμβουλή<br />και ως δια μαγείας, το κήρυγμα και η ακολουθία<br />πριν από αυτό, περατώθηκαν αβίαστα. Μετά τη<br />λειτουργία του, ο νέος παπάς επιστρέφει σπίτι<br />του, όπου ο Διάκος του Αρχιεπισκόπου του<br />παραδίδει μία επιστολή.<br /><br />"Αγαπητέ Πάτερ,<br /><br />την επόμενη φορά να ακολουθήσετε <span style="font-weight: bold;">πιστά </span><br />τη συμβουλή μου, ήτοι να ρίξετε λίγη βότκα<br />στο νερό σας κι όχι λίγο νερό στη βότκα σας.<br /><br />Σας παραθέτω τις παρατηρήσεις μου, για να μην<br />επαναληφθούν τα Κυριακάτικα ρεζιλίκια σας.<br /><br />1. Δεν απαιτείται από τους κανόνες της Εκκλησίας<br />μας να τοποθετείται φέτα λεμονιού στο χείλος<br />του Δισκοπότηρου.<br />2. Το κουβούκλιο στην αριστερή πλευρά είναι το<br />εξομολογητήριο και <span style="font-weight: bold;">όχι </span>το μπάνιο.<br />3. Ο Αρχάγγελος είπε στην Παρθένο "Χαίρε<br />Κεχαριτωμένη", <span style="font-weight: bold;">όχι </span>"Γεια σου Πιπίνι".<br />4. Οι εντολές ήταν 10 και όχι 12.<br />5. Οι Απόστολοι ήταν 12. Όχι 7.<br />Κανείς από αυτούς δεν ήταν Νάνος.<br />6. Δεν αναφερόμαστε στον <span style="font-weight: bold;">Ι</span>ησού <span style="font-weight: bold;">Χ</span>ριστό και<br />στους Αποστόλους ως... "<span style="font-weight: bold;">Ι.Χ.</span> και Σία".<br />7. Ο Ιούδας, ήταν προδότης και <span style="font-weight: bold;">όχι</span>...<br />"σ****ρουφιάνος του κερατά".<br />8. Ο Χριστός είπε στον Πέτρο "Πριν αλέκτωρ<br />λαλήσει, θα με αρνηθείς τρις" και <span style="font-weight: bold;">όχι<br />"</span>μέχρι να λαλήσουν τα κοκόρια, θα με έχεις<br />γράψει στα αρ****α σου".<br />9. Δεν επιτρέπεται να αναφερόμαστε στον<br />επικεφαλής της Εκκλησίας μας ως .. "Νονό".<br />10. Δεν κηρύττουμε ποτέ έχοντας καθίσει στα σκαλιά<br />του Ιερού και βάζοντας τα πόδια πάνω στη Βίβλο.<br />11. Ο άρτος χρησιμεύει για τη Θεία Ευχαριστία και<br /><span style="font-weight: bold;">όχι</span> ως συνοδευτικό στο κρασί.<br />12. Η παρότρυνση να χορέψει το ποίμνιο ήταν<br />ενδιαφέρουσα, ομολογώ, αλλά δε χρειαζόταν να<br />χορέψει χάλι γκάλι γύρω από την Εκκλησία.<br />13. Τη λειτουργία την τελειώνουμε λέγοντας<br />"Αμήν" και <span style="font-weight: bold;">όχι </span>"Όλε".<br />14. Τις σκάλες του άμβωνος τις κατεβαίνουμε<br />κανονικά και όχι κάνοντας τσουλίθρα στα κάγκελα.<br />15. Αυτός που καθόταν στην άκρη του ιερού και που<br />αποκαλέσατε "Αδερφάρα, τραβεστί με μάξι",<br />ήμουν εγώ".<br /><br />Ελπίζω να μην επαναληφθούν τα ως άνω λάθη.<br /><br />Με εκτίμηση,<br />ο Αρχιεπίσκοπος.<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SjKn9nFroQI/AAAAAAAAARw/4X7l6gDo-oM/s1600-h/priest_unfaithful.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 210px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SjKn9nFroQI/AAAAAAAAARw/4X7l6gDo-oM/s320/priest_unfaithful.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346520384548872450" border="0" /></a><span style="font-family: courier new; font-style: italic;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Β</span>alex</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-1424119029832705911?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-466634838919396552009-06-07T22:40:00.004+03:002009-06-28T14:18:51.302+03:00"...<em>τα σωστικά συνεργεία περισυνέλεξαν τρία ακόμη πτώματα από την μοιραία πτήση της Air France..."</em><br /><em></em><br /><em></em><br />Τα ομαδικά δυστυχήματα τσιγκλάνε το υπαρξιακό μου. Ποιος αποφασίζει το πώς θα πεθάνουμε; Ποιος αποφασίζει το πότε; Τι κοινό είχαν όλοι αυτοί οι επιβάτες ώστε να φύγουν την ίδια ώρα με τον ίδιο τραγικό τρόπο; Σύμπτωση; Κοινή μοίρα; Πώς γίνεται κάθε φορά να υπάρχει ένας επιβάτης ο οποίος να ακυρώνει το εισιτήριό του την τελευταία στιγμή; Τι κάνει αυτός, ξεγελάει την μοίρα του ή μήπως η μοίρα του τον ξαναφέρνει στον δρόμο της;<br /><br />by V.<br /><br /><br /><br />Υ.Γ. Ε, όχι και να σε φάνε τα ψάρια! Τζάμπα θάνατος...<br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SiwYQVZMApI/AAAAAAAAARg/XmIWbM0VzrQ/s1600-h/art-sd_fate.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5344673526681698962" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 238px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SiwYQVZMApI/AAAAAAAAARg/XmIWbM0VzrQ/s320/art-sd_fate.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-46663483891939655?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-2787454437507181722009-05-30T22:49:00.003+03:002009-06-28T14:19:03.936+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SiGQW2eD_LI/AAAAAAAAARY/B3ZBSv9JaMw/s1600-h/loneliness.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341709355291245746" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 251px; height: 320px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SiGQW2eD_LI/AAAAAAAAARY/B3ZBSv9JaMw/s320/loneliness.jpg" border="0" /></a><br /><div>Δεν υπάρχει τέτοια επιστημονική ορολογία. Eγώ την έχω βαφτίσει έτσι. 'Eρχεται και φεύγει. Tην νιώθεις πιο έντονα τα απογεύματα οπότε και τα επίπεδα σεροτονίνης στον εγκέφαλο πέφτουν δραματικά. Tα βράδια σε στέλνει για ύπνο νωρίς και σε ξυπνάει πριν την ανατολή του ήλιου. Ξυπνάς βογγώντας, σηκώνεσαι από το κρεβάτι σαν νεκρός και εκτελείς μηχανικά τις ίδιες κινήσεις: μπάνιο-πρωινό-ντύσιμο-αναχώρηση για την δουλειά. Kανένα ενδιαφέρον. Φοράς τα ίδια ρούχα για μέρες. Συνέρχεσαι σχετικά σύντομα. Και σύντομα ξανακυλάς. Χαζεύεις με τις ώρες το ταβάνι, τον δρόμο, μια αράχνη που σκαρφαλώνει στον τοίχο. Λέξεις αισχρές γεμίζουν τον μυαλό. Άγνοια...</div><br /><div>Είσαι μόνος σε όλο αυτό, μην κοροιδευόμαστε.Στα άδεια δωμάτια, όταν σβήνει το φως, υπάρχεις μόνο εσύ κι αυτή. Ούτε γονείς, ούτε φίλοι, ούτε εχθροί. Πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά άλλωστε; Μόνοι μας ερχόμαστε στη ζωή και μόνοι μας φεύγουμε. Όλα τα υπόλοιπα είναι ένα πάρα πολύ ωραίο-αντικειμενικά πολύ ωραίο- αλλά και πάρα πολύ μεγάλο παραμύθι.</div><br /><div></div><br /><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-278745443750718172?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-22136026737566173432009-05-30T15:59:00.007+03:002009-05-30T16:45:53.743+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SiEt0FzOORI/AAAAAAAAARI/C2vjOP0y12Y/s1600-h/tragoudia_tou_dromou.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 128px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SiEt0FzOORI/AAAAAAAAARI/C2vjOP0y12Y/s320/tragoudia_tou_dromou.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341601005971585298" border="0" /></a><span style=";font-family:courier new;font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;">I.</span> <span style="font-weight: bold;">Διαφορά επιπέδου</span>.<br /><br />Κι ενώ η μισή καρδιά της Παγκόσμιας οικονομίας<br />χτυπά στη Wall Street της NY, η άλλη μισή χτυπά<br />στο City του Λονδίνου. Σε κεντρικό δρόμου του<br />τελευταίου, ώρα 11.30 το πρωί, ένας 'Αγγλος<br />επιχειρηματίας - επενδυτής (εικάζω) παρατηρεί:<br /><br /><span style="font-style: italic;">"If Opel had been allowed to fall into<br />bankruptcy, </span> <span style="font-style: italic;">valuable parts of the company could<br />have been saved. </span> <span style="font-style: italic;">Saving inefficient jobs at<br />sickly Opel will destroy them </span> <span style="font-style: italic;">at more efficient<br />European employers</span><span style="font-style: italic;" class="pub-date"><script type="text/javascript"> writeDate( 1243620361000, 'Grey', 'May-29', 9999999999999);</script></span></span><span style="font-style: italic;">".</span><br /><br /><span style=";font-family:courier new;font-size:100%;" >Την ίδια στιγμή, λίγο πιο δίπλα, Έλληνας<br />επιχειρηματίας, ιδιοκτήτης ταβερνείου<br />(Greek Mousaka and so on)παρατηρεί.<br /><br />Με πάθος:<br /><br /><span style="font-style: italic;">"Όλες μαζί τις θέλω. Να γλείφονται η μία με<br />την άλλη </span> <span style="font-style: italic;">και 'γω όλες μαζί. Να τις πηδ*** ανελέητα<br />και μετά να τις </span> <span style="font-style: italic;">πετάω στη λάσπη. Και πάλι<br />από την αρχή. Όλες μαζί...".</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" >II. Music and Lyrics</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">Μιλώντας για τα αγαπημένα τραγούδια του<br />Ροναλντίνιο, προσπαθούμε να καταλάβουμε τους<br />στίχους ενός από αυτά.<br /><br />Ricky Martin "un, dos, tres, Maria"<br />και ο στίχος έχεις ως εξής<br /><br /></span><span style=";font-family:courier new;font-size:100%;" >"Un, dos, tres - Un pasito pa'delante, Maria"</span>.<br /><span style="font-family:courier new;">- "Καλά, όλο το υπόλοιπο, το 'χω.<br />Το </span><span style=";font-family:courier new;font-size:100%;" ><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" ><span style="font-weight: bold;">Un pasito pa'delante</span> </span><span style="font-family:courier new;">δεν ξέρω"<br />- Γιατί ρε, τη <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Maria </span>από πού την ξέρεις;<br />- Από τον Σαρμπέλ ("Γεια σου Μαρία").<br /><br />Καθένας με τις αναφορές του.. </span><span style="font-family:courier new;"><br /><br /><span style="font-weight: bold;">ΙΙΙ. Εργάσιμες Ώρες</span><br /><br />Στον ωραιότερο δρόμο του Κόσμου, μια<br />κομψοτάτη κυρία παραπονείται εντόνως.<br /><br />- "Μα, μέσα στο χώρο εργασίας; Τί ιταμότητα!<br />Δε μου άφησε τίποτα. Όλα τα πήρε. Πορτοφόλι,<br />κινητό, γυαλιά ηλίου, κάρτες, ταυτότητες, κλειδιά.<br />Κι όλα αυτά 11 το πρωί, όσο εμείς δουλεύαμε".<br />- "Μα γιατί σου κάνει εντύπωση; Κι οι κλέφτες<br />δουλεύουν ώρες γραφείου.."<br /><br /></span></span><span style=";font-family:courier new;font-size:100%;" ><span style="font-family:courier new;">ΙV. Lady Gaga, the "<span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Pokerface</span>" singer<br /><br />- "Πώς τσατίζεις τη Lady Gaga"<br />- Just.. <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">poke her face</span>.<br /><br />Βρετανικά αστειάκια.</span></span><span style=";font-family:courier new;font-size:100%;" ><span style="font-family:courier new;"><br /><br /><br /></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SiE2KJGUIJI/AAAAAAAAARQ/QCcp-exznmE/s1600-h/ShowLetter+6.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 308px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SiE2KJGUIJI/AAAAAAAAARQ/QCcp-exznmE/s320/ShowLetter+6.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341610180907114642" border="0" /></a><span style="font-style: italic; font-weight: bold;font-family:courier new;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(255, 0, 0);">B</span>alekos</span><br /><span style=";font-family:courier new;font-size:100%;" ><span style="font-family:courier new;"><br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-2213602673756617343?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-17977786813583539472009-05-30T15:27:00.004+03:002009-05-30T15:54:06.655+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SiEomRU_dtI/AAAAAAAAARA/BC-5Ub_8_0c/s1600-h/maxine.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341595270989706962" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 201px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SiEomRU_dtI/AAAAAAAAARA/BC-5Ub_8_0c/s320/maxine.jpg" border="0" /></a><br /><div>Παππούς εξιστορεί σε φίλο του τον τρόπο με τον οποίο διαπαιδαγωγεί τον <strong>τετράχρονο</strong> εγγονό του.</div><br /><div>-Και που λες, ο μικρός είναι μεγάλος <strong>διάολος</strong>! Πανέξυπνος ο <strong>κερατάς</strong>!</div><div>-Σοβαρά;</div><div>-Ναι, ρε, σου λέω. Τον παίρνω χτες από το νηπιαγωγείο και του λέω ''<strong>ρε μαλάκα</strong>, είναι όμορφη η δασκάλα σου;'' Και μου λέει ''ναι''. Και του λέω ''ε,τότε, ''<strong>πιάσ'της τον κώλο''</strong></div><div>-Τι του λες, ρε, του παιδιού;</div><div>-Το σωστό του μαθαίνω, ρε μαλάκα. <strong>Να πιάνει κώλους</strong>. Τι να τον μάθω, να παίζει κούκλες;</div><br /><div></div><div>Aν αυτό το παιδάκι παροτρύνεται-διδάσκεται στα τέσσερά του να πιάνει κώλους, γιατί να μην αφήσει και δύο-τρεις κοπελίτσες έγκυες στα δεκαπέντε του;</div><div> </div><div> </div><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-1797778681358353947?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-58031432255262832042009-05-30T15:02:00.003+03:002009-05-30T15:53:49.617+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SiEiC0JgqHI/AAAAAAAAAQ4/hPgtdq2Ydzw/s1600-h/I_Can_Still_Remember_by_gilad.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341588064791734386" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 300px; height: 208px; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SiEiC0JgqHI/AAAAAAAAAQ4/hPgtdq2Ydzw/s320/I_Can_Still_Remember_by_gilad.jpg" border="0" /></a><br /><div>Λένε ότι μετά από ένα ορισμένο επίπεδο σωματικού ή ψυχικού πόνου, το DNA ανακαλεί την μνήμη. </div><div>Να' μαστε, λοιπόν, σ'ένα παράλληλο σύμπαν. Εσύ κι εγώ. έντεκα χρόνια πριν...</div><br /><div></div><div>Σε τρία χρόνια θα χώριζες, σε τρία θα πέθαινα ξανά.</div><div>Θα μετακομίζαμε κι οι δύο. Μια καινούρια οδύνη θα ξετύλιγε τα μαλλιά μου κι ο αέρας θα μου έφερνε το μέλλον απ'το παρελθόν.</div><br /><div></div><div>Πού να φανταζόμουν τότε ότι θα έφτανε κάποια στιγμή που θα παρακάλαγα να φύγεις και να μην γυρίσεις ξανά...</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-5803143225526283204?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-33975402310308799042009-05-18T10:27:00.004+03:002009-06-28T14:19:33.033+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/ShEQfOf6ZQI/AAAAAAAAAQw/P7EdHgfbWo0/s1600-h/pd256436.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5337065162064684290" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 220px; height: 320px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/ShEQfOf6ZQI/AAAAAAAAAQw/P7EdHgfbWo0/s320/pd256436.jpg" border="0" /></a><br /><div>Στα χθεσινά "ΠΑΡΑΤΡΑΓΟΥΔΑ" εμφανίστηκε ένας 'ευτυχιολόγος'-έτσι συστήθηκε. Αφού είπε ό,τι είπε κι αφού διαφήμισε τα σεμινάρια που διοργανώνει, πέταξε και το επικό: η ομοφυλοφιλία γιατρεύεται με μια ένεση. Ντόινγκ!</div><br /><div></div><br /><div>Τι ένεση; Των 5ml, των 10ml, των 20ml, ανάλογα με το πόσο gay είναι κάποιος/α; 5ml για τις κρυφές, 10 για τις δηλωμένες και 20 για τις κραγμένες;</div><br /><div></div><br /><div>Πέρα από την πλάκα, νομίζω ότι το να ακούγονται τέτοιες αηδίες από τηλεοράσεως είναι τουλάχιστον γραφικό-αν όχι επικίνδυνο. Για σκέψου να το ακούσει κανένας πολλά βαρύς πατέρας που 'κάλλιο να τον σκοτώσω παρά να μου βγει πούστης' και να αρχίσει να τραβολογάει το παιδί από γιατρό σε γιατρό και να το πλακώσει στις ενέσεις για να το κάνει άντρα...</div><br /><div></div><br /><div>Όσο κι αν απομακρύνω από την σκέψη μου το ρητορικό ερώτημα 'Τι κάνει το ΕΣΡ;' υπάρχει κι άλλη απορία που σουλατσάρει στο μυαλό μου:</div><br /><div>Πότε επιτέλους η ελληνική κοινωνία θα βγάλει τις τσίμπλες από τα μάτια της;</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>by V.</div><br /><div></div><br /><div>Υ.Γ. Άλεξ, ο τύπος αυτός έμοιαζε φυσιογνωμικά στον Μαχάτμα. Με πιάνεις;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-3397540231030879904?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-50002847414329760402009-05-08T08:49:00.004+03:002009-06-28T14:19:20.764+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SgPJF4MyjmI/AAAAAAAAAQo/FNlMIj8_mQk/s1600-h/father-and-child-holding-hands-uid-1188124.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333327486559358562" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 224px; height: 272px; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SgPJF4MyjmI/AAAAAAAAAQo/FNlMIj8_mQk/s320/father-and-child-holding-hands-uid-1188124.jpg" border="0" /></a><br /><div>(αφιερωμένο στην μάνα μου)</div><br /><div></div><br /><div>Σε φέρετρο ανοιγμένο μπαινοβγαίνω</div><div>στην αγκαλιά σου σαν παιδάκι τρομαγμένο</div><div><strong>σα μαργαρίτα την καρδούλα μου μαδάω</strong></div><div><strong>κι όλο μου βγαίνει πως στο βάθος σ' αγαπάω.</strong></div><br /><div></div><br /><div>Μάνα, μητέρα, μανούλα, μαμά</div><div>στου κόλπου σου τη ζέστη χωμένος βαθιά</div><div>εσύ κοιλοπονάς μα εγώ δε βγαίνω</div><div>να ξαναγεννηθώ δεν την παθαίνω.</div><br /><div></div><br /><div>Απ' το φουστάνι σου κρατιέμαι και με σέρνεις</div><div>στην πασαρέλα μιας ζωής μαστουρωμένης</div><div><strong>είμαι χαμένος σε μια ατέλειωτη ανία</strong></div><div><strong>αλλά το ξέρω μάνα είναι μόνο μία.</strong></div><br /><div></div><br /><div>Ηλεκτρικά ναρκωτικά με ταξιδεύουν</div><div>μέσα από γυάλινα κουτιά με κοροϊδεύουν</div><div>είσαι η μάγισσα που θα 'θελα να κάψω</div><div>και μπρος στα πόδια σου το πτώμα σου να κλάψω.</div><div> </div><div>(στίχοι-μουσική Τζίμης Πανούσης)</div><div> </div><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-5000284741432976040?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-43077647333015846862009-04-28T00:17:00.009+03:002009-04-28T01:34:04.603+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SfYmK8uo1CI/AAAAAAAAAQY/1uYOYHBeYK4/s1600-h/tragoudia_tou_dromou.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 128px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SfYmK8uo1CI/AAAAAAAAAQY/1uYOYHBeYK4/s320/tragoudia_tou_dromou.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329489178581849122" border="0" /></a><span style="font-family:courier new;">I. Της μέρας και της νύχτας...<br /><br />Δικαστήρια Ευελπίδων.<br />Στο φεστιβάλ της απόλυτης ελληνικής καφρίλας</span>, <span style="font-family:courier new;"><br />νέα και πολλά υποσχόμενη ασκουμένη δικηγόρος,<br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">εργαζόμενο κορίτσι της ημέρας,</span><br />απευθύνει το λόγο σε συνάδελφό της:<br /><br />-"Διάβαζα λοιπόν την κατασχετήρια έκθεση και<br />έμεινα έκπληκτη. Στον κατάλογο των κατασχεθέντων,<br />αναγραφόταν:<br /><br />α) Δύο ζευγάρια χειροπέδες.<br />β) Δύο δεσμίδες χαρτονομισμάτων, αξίας 10.000€.<br />γ) Πολυτελή ενδύματα [...]<br />δ) Τσάντες<br />ε) Μπότες<br />στ)Γόβες<br />ζ) Κοσμήματα [...]<br />η) Γυαλιά ηλίου<br />θ) <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">'Ενας πύθωνας".</span><br /><br />Ο οίκος ανήκε<span style="font-style: italic;"> </span><span style="font-style: italic;">σε </span><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;"><br />εργαζόμενο κορίτσι </span></span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">της νύχτας...</span><br /><br />ΙΙ. "Του δρόμου" του ... <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Βερολίνου</span>.<br /><br />Ζευγάρι Ελλήνων τουριστών, βγαίνοντας<br />από μεγάλο εμπορικό κέντρο της διάσημης<br />Alexanderplatz.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Γυνή</span>: "Και τώρα, τί κάνουμε;<br />Πάμε να δούμε την Πύλη<span style="font-family:courier new;"> του Μαγδενμβούργου;"</span> <span style="font-family:courier new;"><br /><br />Εννοώντας προφανώς </span><i style="font-family: courier new;">Brandenburger Tor</i><span style="font-family:courier new;">,<br />γνωστή και ως </span></span> <span style="font-family:courier new;">Πύλη του Βρανδεμβούργου...</span> <span style="font-family:courier new;"><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Ανήρ</span>, πιο έξυπνος: "Σιγά μην πάμε και στην<br />Πύλη του</span> <span style="font-family:courier new;">Σνιτσελβούργου. 'Αστο. Δεν είσαι εσύ<br />για κουλτούρα. Πάμε για ...</span><span style="font-family:courier new;"> <span style="font-weight: bold;">καφεδιά</span>!"</span> <span style="font-family:courier new;"><br /><br />Κατά το ... "<span style="font-weight: bold; font-style: italic;">φραπεδιά</span>".</span> <span style="font-family:courier new;"><br /><br />Το πώς τσακώθηκαν στο καπάκι.. ήταν πραγματική<br />απόλαυση. Σαν το ΝΕΣ ΚΑΦΕ "φραπέ".<br /><span style="font-style: italic;">Ατέλειωτη Ευχαρίστηση!</span><br /></span><span style="font-family:courier new;"><br />ΙΙΙ. Στους ίδιους δρόμους της ως άνω<br />πολιτισμένης Πόλης, ένα απολίτιστο γκρουπ<br />Ελλήνων μαθητών, συνοδευόταν από έναν Γερμανό<br />ξεναγό, καθώς και από έναν Έλληνα συνοδό,<br />ο οποίος έκανε τη μετάφραση,<br />όταν το έκρινε απαραίτητο.<br /><br /><br /></span><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >1) Γερμανός συνοδός, όταν δεν μπόρεσε σε συνεργασία<br />με τους συναδέλφους του να ικανοποιήσει την<br />παράλογη απαίτηση των μαθητών να εισέλθουν σε<br />απαγορευμένη περιοχή, απλώς από (ελληνική)<br />περιέργεια.<br /><br />"Leider, wissen meine Kollege nicht, wie man sich<br />um diesen speziellen Thema kummert. Entschuldigung!</span>"<br /><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >= Δυστυχώς, οι συνάδελφοί μου δεν ξέρουν πώς να<br />φροντίσουν το </span><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >συγκεκριμένο θέμα. Συγγνώμη</span>.<br /><br /><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >'Ελληνας συνοδός, σε ελεύθερη απόδοση:</span> <span style="font-style: italic;font-family:courier new;" ><br /><span style="font-weight: bold;">"Δεν πρόκειται να μας αφήσουν.</span><br /><span style="font-weight: bold;">Είναι εντελώς μαλάκες".</span><br /><br /></span><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >2)Γερμανός συνοδός, αποκρίνεται σε κάποιο παιδί,<br />που προτείνει ένα περίεργο γύρο στην Πόλη,<br />ουσιαστικά, απίστευτο χάσιμο χρόνου.<br /><br />"Ich bin der Meinung, dass Ihr Vorschlag ist<br />nicht anwendbar!</span>"<br /><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >= Είμαι της άποψης, πως η πρότασή σας<br />(ναι, στον πληθυντικό μίλησε</span><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" > στο 16χρονο)<br />είναι ανεφάρμοστη</span>.<br /><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" ><br />'Ελληνας συνοδός, ΠΑΝΤΑ σε ελεύθερη απόδοση.</span> <span style="font-style: italic;font-family:courier new;" ><br /><span style="font-weight: bold;">"Τί σκατά έχεις στο μυαλό σου παιδί μου;"</span></span><br /><br /><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >3)Ας σημειώσω εδώ, ότι οι μαθητές πήγαν στο<br />Βερολίνο και για λόγους</span><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" > εκπαιδευτικούς.<br />Το πρωί εξασκούνταν στη γερμανική,<br />το απόγευμα...</span><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" > απλώς εξασκούνταν με<br />τα νεύρα των συνοδών.<br /><br />Στο τέλος των μαθημάτων, ο Γερμανός συνοδός<br />εξέφρασε την κρίση του διευθυντή του Ινστιτούτου,<br />όπου παρακολουθούσαν τα παιδιά τα μαθήματα.<br /><br /></span> <span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >"Der Direktor war mit dem Ergebnis<br />nicht zufrieden!</span>"<span style="font-style: italic;font-family:courier new;" > = Ο διευθυντής δεν έμεινε<br />ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα.</span> <span style="font-style: italic;font-family:courier new;" ><br /><br />Έλληνας συνοδός: "Είστε όλοι άχρηστοι"</span> <span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >...<br /><br />4)Γερμανός συνοδός, απολογείται για τη μη<br />λειτουργία του ανελκυστήρα στην εστία διαμονής<br />των Ελλήνων μαθητών:<br /><br />"Es tut mir leid, Ihnen mitzuteilen, dass der<br />Fahrstuhl ist außer Betrieb!" = Βρίσκομαι στη<br />δυσάρεστη θέση να σας ανακοινώσω,<br />πως ο ανελκυστήρας είναι εκτός λειτουργίας.<br /><br />Έλληνας συνοδός, αφοπλιστικά.<br /><span style="font-weight: bold;">"Από τα σκαλιά. Κι άμα σας αρέσει"...</span><br /></span> <span style="font-family:courier new;"><br /></span><span style="font-family:courier new;">Είναι ακριβώς αυτό που λέμε,<br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Η</span> μετάφραση.<br /><br />by <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">B.<br /><br /></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SfYwWdH0AAI/AAAAAAAAAQg/F_vWNtsvUP0/s1600-h/Tourkish+Airlines.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 213px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SfYwWdH0AAI/AAAAAAAAAQg/F_vWNtsvUP0/s320/Tourkish+Airlines.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329500371372212226" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);"><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Θα μπορούσε να συμβαίνει και στην Ολυμπιακή.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Με τίποτα όμως στη Lufthansa...</span> </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-4307764733301584686?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-38831966185037191492009-04-27T08:59:00.005+03:002009-04-28T00:17:33.867+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SfVMJcp8W0I/AAAAAAAAAQQ/YmdzWnX4Qf0/s1600-h/PissMeOffList.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329249459257498434" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 202px; height: 320px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SfVMJcp8W0I/AAAAAAAAAQQ/YmdzWnX4Qf0/s320/PissMeOffList.gif" border="0" /></a><br /><div>Κινούμαι επί της Πανόρμου. Με πιάνει κόκκινο φανάρι και με πλησιάζει Πακιστανός αποφασισμένος να μου καθαρίσει το παρμπρίζ. Τον κοιτάζω και του κάνω νόημα ότι δεν θέλω. Επιμένει δείχνοντάς μου τους λεκέδες στο τζάμι. Του χτυπάω από μέσα και σχεδόν του φωνάζω :"Δεν θέλω, ρε φίλε!". Ακάθεκτος, βάζει το σφουγγάρι πάνω στο παρμπρίζ κι αρχίζει να το βρέχει. Ανοίγω τους υαλοκαθαριστήρες και του μπλοκάρω το σκουπάκι. Αυτός, εμφανώς τσατισμένος, αρχίζει να λέει κάτι στην γλώσσα του κι εγώ στην δική μου, καταλαβαίνεις... Αλλά δεν σταματάμε εκεί. Η κορύφωση του πακιστανικού μονόπρακτου έρχεται με κάτι χειρονομίες απείρου κάλους του τύπου 'είσαι πολύ όμορφη, θα σε γαμήσω κλπ'.</div><br /><div>Και αναρωτιέμαι: αν εγώ εκείνη την ώρα έβγαινα από το αυτοκίνητο και τον πλάκωνα, θα ήμουν η ρατσίστρια που δεν σέβεται τον άμοιρο (λάθρο-κατά πάσα πιθανότητα)μετανάστη;</div><br /><div>Τον εκβιασμό και τον προπηλακισμό που δέχτηκα εγώ, ποιος θα μου τον αναγνώριζε ως άλλοθι αν τελικά χειροδικούσα;</div><div></div><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-3883196618503719149?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-32573377115317907922009-04-01T10:37:00.003+03:002009-04-01T12:41:17.745+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SdMaONDs2II/AAAAAAAAAQI/ysGEeDJ8bvA/s1600-h/confused.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319624416180361346" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 265px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SdMaONDs2II/AAAAAAAAAQI/ysGEeDJ8bvA/s320/confused.bmp" border="0" /></a><br /><div>1)Διάλογος μεταξύ φίλων:<br /><br />-‘Εβλεπα χτες στον ΣΚΑΙ για τον Σωκράτη.<br />-Ποιον Σωκράτη;<br />-Τον Σωκράτη,ρε.<br />-Τον Κόκκαλη;<br />!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!<br /></div><br /><div>Στο μυαλό του Νεοέλληνα ο μόνος συνειρμός που πραγματοποιείται στο άκουσμα της λέξης ‘Σωκράτης’ είναι το επίθετο του προαναφερθέντος….Πού ζούμε…;;;<br /><br /><br />2) Οι άνθρωποι που έκαναν ψυχανάλυση κι επιμένουν να λένε ότι ‘βρήκα τον εαυτό μου’, ‘λυτρώθηκα’, ‘είμαι απόλυτα ειλικρινής πια’, μετά την θεραπεία μεταλλάσσονται σε βαρόνους Μινχάουζεν.<br /><br />3) Από όλους μου τους φίλους κι απ’τους πολλούς εχθρούς μου<br />όπως ο εαυτός μου δεν μ’αγαπάει κανείς.<br /><br />By V.<br /><br />Υ.Γ. Συγχωρήστε το άτακτο των σκέψεών μου αλλά επιδόθηκα σε απανωτές μυτιές αφρικανικής σκόνης.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-3257337711531790792?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-73599691309612295472009-03-28T18:01:00.004+02:002009-03-28T18:17:16.605+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sc5LeGR1_gI/AAAAAAAAAQA/QMyRQQ8W2yU/s1600-h/n1150300662_93795_8565.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318271190424747522" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 238px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Sc5LeGR1_gI/AAAAAAAAAQA/QMyRQQ8W2yU/s320/n1150300662_93795_8565.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:georgia;font-size:85%;color:#000066;">Παραμύθι ν'αρχινίσει... </span></div><div align="justify"><span style="font-family:georgia;font-size:85%;color:#000066;"> ΗΤΑΝ μια φορά κι έναν καιρό ένα ευτυχισμένο, παραγωγικό Μυρμήγκι που ξεκινούσε κάθε μέρα, πρωί πρωί, για τη δουλειά του. Περνούσε όλη του τη μέρα δουλεύοντας και τραγουδώντας, μες στην καλή χαρά! Του άρεσε πάρα πολύ να εργάζεται και, φυσικά, η απόδοσή του ήταν εξαιρετική. Μόνο που, δυστυχώς, στην επιχείρηση δεν υπήρχε manager να το κατευθύνει...Ο ΚΗΦΗΝΑΣ, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας, αποφάσισε πως αυτή η κατάσταση δεν μπορούσε να συνεχιστεί άλλο κι έτσι δημιούργησε μια θέση manager, για την οποία προσέλαβε μια ιδιαίτερα έμπειρη Πασχαλίτσα. Πρώτο μέλημα της Πασχαλίτσας ήταν να εποπτεύσει το ωράριο του μυρμηγκιού και γι' αυτό προχώρησε αμέσως στην οργάνωση ενός συστήματος ελέγχου με κάρτες. Σύντομα χρειάστηκε να προσλάβει μια γραμματέα, που ανέλαβε να ετοιμάζει τους φακέλους αναφοράς με τη βοήθεια μιας νεοπροσληφθείσης Αράχνης.Η ΑΡΑΧΝΗ επιφορτίστηκε με το σύστημα αρχειοθέτησης, καθώς και με το τηλεφωνικό κέντρο. Στο μεταξύ, το ευτυχισμένο Μυρμήγκι συνέχιζε να δουλεύει, να δουλεύει, να δουλεύει... Ο Κηφήνας ήταν τόσο ευχαριστημένος με τις καθημερινές αναφορές που λάμβανε από την Πασχαλίτσα, που της ζήτησε να του ετοιμάσει μια συγκριτική μελέτη με γραφήματα και ανάλυση τάσεων. Ετσι απευθύνθηκαν σε μια Κατσαρίδα, στην οποία αγόρασαν ένα νέο σετ υπολογιστή - εκτυπωτή, για να βοηθήσει στην εκπόνηση της μελέτης.ΤΟ ευτυχισμένο, παραγωγικό Μυρμήγκι άρχισε δειλά δειλά να διαμαρτύρεται για όλη αυτή τη γραφειοκρατία και το χαρτοβασίλειο. Μοιραία οι ρυθμοί της δουλειάς του άρχισαν να μειώνονται... Ο Κηφήνας αποφάσισε να πάρει αμέσως μέτρα γι' αυτή την απαράδεκτη κατάσταση και έφερε επειγόντως έναν ειδικό διευθυντή, αρμόδιο να επιβλέπει το ευτυχισμένο, παραγωγικό Μυρμήγκι.ΤΗ θέση ήρθε να καλύψει ένας Τζίτζικας, που άλλαξε αμέσως τη φθαρμένη επίπλωση του γραφείου του και ζήτησε μια ειδική, εργονομική πολυθρόνα κι έναν υπολογιστή με επίπεδη οθόνη. Βέβαια, με τόσους υπολογιστές που μαζεύτηκαν η εταιρεία αναγκάστηκε να αγοράσει έναν server.Ο ΝΕΟΣ διευθυντής ένιωσε σύντομα την ανάγκη να προσλάβει έναν υποδιευθυντή, ώστε με τη βοήθειά του να καταστρώσει ένα στρατηγικό πλάνο και τον προϋπολογισμό αυτού του νέου τμήματος. Οσο γίνονταν όλα αυτά, το Μυρμήγκι ένιωθε όλο και λιγότερο ευτυχισμένο, όλο και λιγότερο παραγωγικό... Ο ΤΖΙΤΖΙΚΑΣ δεν έχασε χρόνο. «Πρέπει να παραγγείλουμε μια έρευνα σχετικά με τα προβλήματα του επαγγελματικού περιβάλλοντος και τις αντιδράσεις των εργαζομένων», τόνισε. Μόνο που μια μέρα ο Κηφήνας, καθώς μελετούσε τις αναφορές και τα στοιχεία, συνειδητοποίησε ότι ο τομέας στον οποίο προσέφερε τις υπηρεσίες του το Μυρμήγκι δεν ήταν πλέον τόσο κερδοφόρος. Αμέσως ζήτησε από την Κουκουβάγια να γνωμοδοτήσει πάνω στο θέμα και να εισηγηθεί κάποιες λύσεις. Τρεις μήνες αργότερα η Κουκουβάγια έφερε την έκθεσή της, που κατέληγε ως εξής:«ΣΤΗΝ επιχείρηση υπάρχει πλεόνασμα προσωπικού». Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο Κηφήνας ακολούθησε τη συμβουλή της Κουκουβάγιας και... απέλυσε το Μυρμήγκι!ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Από το να 'σαι ένα ευτυχισμένο, παραγωγικό Μυρμήγκι, καλύτερα να 'σαι ένα ανίκανο Τίποτα. Ενας άχρηστος. Αλλωστε, οι ανίκανοι δεν έχουν καμία ανάγκη εποπτείας. Αν επιμένεις να είσαι παραγωγικό μυρμήγκι, τουλάχιστον μη δείχνεις ότι είσαι και ευτυχισμένο... Δεν θα σου το συγχωρήσουν ποτέ! Αν πάλι, ξεροκέφαλε, επιμένεις να είσαι ευτυχισμένο μυρμήγκι, φρόντισε να δημιουργήσεις δική σου επιχείρηση, για να μη χρειαστεί να συντηρείς κηφήνες, πασχαλίτσες, αράχνες, τζιτζίκια, κουκουβάγιες και κατσαρίδες. Γυροφέρνουν πολλοί, που άμα βρουν ευκαιρία γίνονται παράσιτα...</span></div><div align="justify"><span style="font-family:georgia;font-size:85%;color:#000066;">ΗΤΑΝ ένα πολιτικοποιημένο παιδικό παραμύθι που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο...αλλά πολύ περισσότερο εκεί έξω..in real life !!!!!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-7359969130961229547?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-67493721723320138622009-03-26T08:50:00.005+02:002009-03-26T12:58:48.114+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Scsmruz-EbI/AAAAAAAAAP4/D8ingns9CnM/s1600-h/post-3-1146753749.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317386317783241138" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 242px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/Scsmruz-EbI/AAAAAAAAAP4/D8ingns9CnM/s320/post-3-1146753749.jpg" border="0" /></a><br /><div>Όσο πλησιάζει το Πάσχα τόσο συχνότερα ακούω αυτήν την ερώτηση. Και τόσο σπανιότερα μπαίνω στον κόπο να απαντήσω. Συνήθως προσπερνώ την ερώτηση, μαζί με αυτήν και την διάθεση των ερωτούντων να μου κολλήσουν μια ταμπελίτσα ανάλογα με την απάντηση που θα λάβουν. Όταν αποφασίζω, όμως, να απαντήσω του δίνω και καταλαβαίνει. </div><div></div><div><br />Όταν λέω <em>‘ναι’</em>, αποκρίνονται <em>‘κι εγώ’</em> και μου χαμογελούν πονηρά λες και κάναμε καμία μυστική συνομωσία.<br />Όταν λέω ‘<em>όχι</em>’, με κοιτούν με αποδοκιμασία από πάνω μέχρι κάτω ρωτώντας ‘Γ<em>ιατί; Τόσο δύσκολο σου είναι πια;’<br /></em>Καμιά φορά τους λέω: ‘Φ<em>υσικά και νηστεύω. Τρώω μόνο χαβιάρι’</em>. Άλλες πάλι ότι είμαι δωδεκαθείστρια.<br />Έχει πλάκα να παίζεις με τα ηθικά- και κυρίως τα θρησκευτικά-αντανακλαστικά των ανθρώπων…<br /><br /><br />Δεν κρίνω ούτε αυτούς που νηστεύουν ούτε αυτούς που δεν το κάνουν. Ο καθένας πράττει κατά συνείδηση. Αλλά θεωρώ υποκριτική την διαφήμιση της νηστείας και τον εκβιασμό που την συνοδεύει. Λες και αν δεν φας κρέας θα αποσβέσεις τις αμαρτίες σου.<br /><br /><br />Οφείλω, πάντως, να παραδεχτώ ότι αυτή η ιστορία με την νηστεία μάς ωφελεί όλους κατά βάθος: και τους νηστεύοντες που επιβεβαιώνουν την πίστη τους σε σχέση με τους ‘άπιστους’, και τους μη νηστεύοντες που το αντιμετωπίζουν σκωπτικά. Κυρίως, όμως, ωφελεί τους παπάδες που αποτελούν το <strong><em>ζωντανό</em></strong> παράδειγμα της νηστείας. Έχει δει κανείς χοντρό παπά;</div><br /><div>Πονηρούλη Δημιουργέ! Τα πάντα εν σοφία εποίησες…</div><div> </div><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-6749372172332013862?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-57307453706417412532009-03-21T11:39:00.005+02:002009-03-21T12:24:13.708+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/ScS19E0sftI/AAAAAAAAAPo/73Br8KGVjuE/s1600-h/divorce.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 251px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/ScS19E0sftI/AAAAAAAAAPo/73Br8KGVjuE/s320/divorce.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315573521075437266" border="0" /></a><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >Δε μου αρέσει που χωρίζουν οι άνθρωποι μετά<br />από μακροχρόνιες σχέσεις. Είναι απλά θλιβερό.<br /><br />Και καλά. Πες, χωρίζεις. Ο τρόπος όμως, παίζει<br />ρόλο. Δια αλληλογραφίας, είναι ομολογουμένως<br />κάπως απότομος.<br /><br />Αν όμως ήταν κάπως έτσι, τότε δεν έχεις και<br />πολλά περιθώρια...</span><br /><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;font-family:courier new;" >Το γράμμα του ενός:</span><br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;">"Αν δεν το κατάλαβες, έφυγα. Τα πράγματά μου τα πήρα.<br />Τα πράγματά σου τα έκαψα. Ελπίζω η φωτιά να μην εξαπλώ-<br />θηκε στο διαμέρισμα της μάνας σου, αν και δε βρίσκω έναν<br />ικανοποιητικό λόγο να μην το κάνει. Ειλικρινά, λυπάμαι που<br />πασάλειψα τον Ρόμπιν με κόπρανα και φελιζόλ, αλλά είχα<br />πιει. Σου άφησα μερικά ρούχα να φορέσεις, αν και θα δυσκο-<br />λευτείς να τα βγάλεις από τη λεκάνη. Συγγνώμη που έδωσα<br />όλα τα βιβλία σου για ανακύκλωση. Τα CD σου ήταν τόσο<br />άθλια, που αποφάσισα να τα αφήσω. Τα βινύλια, τα χαράκωσα<br />όλα, αφού έτσι κι αλλιώς, δεν έχεις πλέον πικ απ.<br /><br />Μετά τον τελευταίο μας τσακωμό, σκέφτηκα πως είσαι τελικά<br />μεγάλος μ******ς. Έχεις τη λεπτότητα, την ευαισθησία και την<br />εξυπνάδα ενός πλάσματος, που η μοίρα αποφάσισε τελικά<br />πως μπορεί να ζήσει και χωρίς αυτά. Τουλάχιστον το ΣΕΞ<br />τους τελευταίους μήνες ήταν εκπληκτικό. Φυσικά, σε αυτό<br />βοήθησαν και οι φίλοι σου. Μη στεναχωριέσαι. Θέλω να<br />ξέρεις πως ο κόσμος είναι γεμάτος από ηλίθιες τσούλες,<br />ικανές να αντέξουν ένα μ****α σαν κι εσένα. Αρκεί να είσαι<br />ο εαυτός σου.<br /><br />Σαφέστατα λοιπόν, ΑΝΤΙΟ.<br /><br />ΥΓ 1: Ελπίζω να τρως ακόμα τα νύχια σου. Πότισα το γράμμα<br />αυτό με ούρα, που πήρα από το Νοσοκομείο. Μην ανησυχείς.<br />Η σύφιλη θεραπεύεται. Όπως και οι μύκητες.<br /><br />ΥΓ 2: Όχι όμως και ηπατίτιδα C.<br /><br />ΥΓ 3: Σε περίπτωση που θελήσεις να κάνεις κάτι το ρομαντικό,<br />όπως να ψάξεις και να με βρεις, κουτό μου παιδί, πρέπει να<br />σου πω ότι τα λεφτά που μου άφησες για να πληρώσω το ενοίκιο,<br />τα έδωσα σε κάτι Αλβανούς για να σου σπάσουν τα πόδια.<br /><br />ΥΓ 4: Η κ. Λίτσα, από απέναντι, με ρώτησε τί συμβαίνει και τα<br />μάζεψα και έφυγα. Της είπα ότι σε συνέλαβε η αστυνομία για<br />παιδεραστία. Καλύτερα να σταματήσεις να κάνεις ιδιαίτερα στις<br />κόρες της...<br /><br /><span style="font-size:100%;"> <span style="font-style: italic;"></span></span></span></span><span style="font-style: italic; font-weight: bold;font-family:courier new;" >Πάντα όμως είναι σημαντικό να δίνουμε χώρο<br />και στην αντίθετη άποψη. Έτσι, ας δούμε το<br />γράμμα εκείνου....</span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-style: italic;"></span><span style="font-style: italic;"><br /></span><br />"Αγαπημένη μου, το είχα καταλάβει εδώ και καιρό, πως ήσουν<br />έτοιμη να την κάνεις. Ειδικά, όταν αποφάσισες να διακόψεις το<br />πρόγραμμα απεξάρτησης από το αλκοόλ. Είχες τελειώσει όλο<br />το αλκοόλ στο σπίτι. Ακόμα και το άρωμά μου.. ή και το after<br />shave μου. Κατάλαβα ότι έφυγες, αφού ξεβρόμισε όλο το σπίτι.<br />Κοίταξα κάτω από το κρεβάτι και τα ρούχα σου έλειπαν.<br /><br />Έφυγες όμως μάλλον βιαστικά και ξέχασες να απενεργοποιήσεις<br />το σύστημα πυρόσβεσης. Τα πράγματά μου βράχηκαν λίγο, αλλά<br />όλα καλά.<br /><br />Ποιος είναι ο Ρόμπιν;;; Εγώ δεν έχω κατοικίδιο. Ποιο αδέσποτο<br />την πλήρωσε πάνω στη ζάλη σου; Επίσης, δεν μπορώ να καταλά-<br />βω γιατί έριξες τα πρόχειρα ρούχα της κηπουρικής στη λεκάνη.<br />Αλλά δεν το βρήκα και τόσο σημαντικό. Σημαντικό ωστόσο είναι<br />πως άδειασε η βιβλιοθήκη από τα εκατοντάδες Cosmopolitan,<br />που θεωρούσες Βίβλο της Γυναίκας, σαν κάτι άλλους μ******ς<br />που θεωρούν το Berto Lucci, Ναό του αντρικού ντυσίματος.<br /><br />Όσο για τους δίσκους μου, μάλλον ξέχασες ότι τους έχω<br />μεταφέρει εδώ και καιρό σε mp3. Εξάλλου, αν θυμάσαι,<br />στο τελευταίο πάρτι που οργάνωσες, χρησιμοποιήσαμε<br />τα CD μου για σουβέρ και τα βινύλια τα κάναμε δίσκους<br />για καναπεδάκια.<br /><br />Χαίρομαι για τους συλλογισμούς σου - κι ελπίζω να δεις<br />κι εσύ κάποτε το βίντεο που τράβηξα με εσένα να παίρνεις<br />ναρκωτικά ενώ έκανες πάρτι με ούζα με τους φίλους μου.<br />Ήταν η πρώτη μου πορνο-παραγωγή με ερασιτέχνες<br />ηθοποιούς, τους υποτιθέμενους φίλους μου....<br /><br />Λυπάμαι που έφυγες έτσι βιαστικά και δεν πήρες κι εσύ<br />το ποσοστό σου, δεδομένου ότι πούλησα το βίντεο και<br />έπιασε 20.000€. Δε στεναχωριέμαι ωστόσο. Θα βρω<br />άλλη πρωταγωνίστρια για τα βίντεό μου. Έχω ήδη<br />αρχίσει να κάνω οντισιόν.<br /><br />ΥΓ 1: Το μονοψήφιο IQ σου σε εμπόδισε να καταλάβεις<br />ότι τα λεφτά που σου άφησα, ήταν της Μονόπολης.<br /><br />ΥΓ 2: Ελπίζω να συνέλθεις γρήγορα και να αντιληφθείς<br />ότι αυτό που μου έστειλες, ήταν E-mail. Είμαι λοιπόν<br />περίεργος να καταλάβω... πού έριξες τα ούρα..<br /><br /><br /><br /></span></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/ScS_ImTz3rI/AAAAAAAAAPw/ENLn-JzjN4w/s1600-h/quarrel.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 225px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/ScS_ImTz3rI/AAAAAAAAAPw/ENLn-JzjN4w/s320/quarrel.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315583614647525042" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;font-family:courier new;" ><br /><br />Μιλάμε για επίπεδο, όχι για αστεία..<br /><br /></span><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >FW to <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">B</span>.</span><span style="font-style: italic; font-weight: bold;font-family:courier new;" ><br /></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-style: italic;"><br /><br /><br /></span></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-5730745370641741253?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-38855921163192645642009-03-15T12:28:00.007+02:002009-03-15T13:12:19.847+02:00<span style="font-family:lucida grande;"><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-family:courier new;">Κάπου αργά το απόγευμα, ένας χωρισμένος<br />πατέρας γυρνά σπίτι από την εργασία του,<br />κουρασμένος κι εκνευρισμένος.<br /><br />Χαμηλός φ</span></span></span></span><span style="font-family:lucida grande;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-family:courier new;">ωτισμός επικρατεί σε όλο το διαμέρισμα.<br />Μόνο τα μεγάλα μάτια του γιου του, που τον<br />περιμένει στην πόρτα, λάμπουν.<br /><br />Ο πατέρας, τον χαιρετά, σα να του κάνει σχεδόν<br />χάρη. Όχι σκόπιμα, αλλά, να.. ξέρεις πώς είναι<br />κανείς μια τέτοια ώρα, μετά από "μία μεγάλη μέρα".<br /><br />"Μπαμπά, μπορώ να σε ρωτήσω κάτι;"<br />"Φυσικά, ό, τι θες", αποκρίθηκε ο πατέρας,<br />γυρίζοντας το φύλλο της εφημερίδας με το δεξί,<br />και αφήνοντας για λίγο το πιρούνι του να<br />ξεκουραστεί στο στόμιο του πιάτου.<br /><br />"Μπαμπά, πόσα παίρνεις για μία ώρα που εργάζεσαι";<br />Ο πατέρας γυρνά στο παιδί γεμάτος έκπληξη και<br />του αποκρίνεται κάπως θυμωμένα: "Αυτό δεν είναι<br />δική σου δουλειά; Γιατί ρωτάς;"<br />"Πες μου. Θέλω να ξέρω. Σε παρακαλώ.<br />Πόσα παίρνεις στη μία ώρα;"<br /><br />"Αφού επιμένεις.. εντάξει. Παίρνω 50 ευρώ<br />την ώρα" είπε και έφαγε την επόμενη μπουκιά,<br />προχωρώντας παράλληλα στην επόμενη γραμμή<br />του άρθρου, όπου και είχε καρφώσει τη ματιά του.<br /><br />"Ωχ..", αναστέναξε ο μπόμπιρας, ρίχνοντας<br />το βλέμμα του στο πάτωμα. Και συνέχισε:<br /><br />"Μπαμπά, μπορείς σε παρακαλώ να μου δανείσεις<br />25 ευρώ; Είναι ανάγκη".<br /><br />Ο πατέρας, φανερά εξαγριωμένος, του λέει:<br />"Αν ο λόγος για τον οποίο με ρώτησες πόσα<br />παίρνω, είναι να δανειστείς, ώστε να αγοράσεις<br />κάποιο ανόητο παιχνίδι ή κάποιο άλλη αηδία,<br />τότε, να πας αμέσως στο κρεβάτι σου.<br />Εγώ δεν εργάζομαι για τις δικές σου<br />παιδαριώδεις επιπολαιότητες".<br /><br />Ο μικρός αποχώρησε αθόρυβα, σέρνοντας τον<br />αρκούδο του, που έγλειφε το πάτωμα, έχοντας<br /></span></span></span></span><span style="font-family:lucida grande;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-family:courier new;">τη θλίψη</span></span></span></span><span style="font-family:lucida grande;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-family:courier new;"> ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του κι αυτός.<br /><br />Ο πατέρας κάθισε σκεπτόμενος και αναρωτιόταν<br />θυμωμένος, πώς τόλμησε ο γιος του να του<br />κάνει μια τέτοια ερώτηση, μόνο για να του<br />αποσπάσει κάποια χρήματα. Και θύμωνε όλο<br />και πολύ.<br /><br />Μετά από λίγο όμως, αφού ο θυμός του έσβησε<br />και σκέφτηκε πιο νηφάλια, αναθεώρησε:<br />"Το παιδί μου δε μου ζητά συχνά χρήματα.<br />Ίσως να τα θέλει για κάποιο συγκεκριμένο<br />σκοπό". Πλησίασε την πόρτα του δωματίου<br />του μικρού και την άνοιξε.<br /><br />"Κοιμάσαι γιε μου", ρώτησε στο σκοτάδι.<br />"Δεν κοιμάμαι", απάντησε το αγόρι.<br /><br />"Σκεφτόμουν πως ίσως ήμουν σκληρός κι<br />υπερβολικός μαζί σου πριν από λίγο.<br />'Ηταν μια δύσκολη μέρα για μένα και<br />ξέσπασα την κούρασή μου πάνω σε σε.<br />Να τα 25 ευρώ που μου ζήτησες".<br /><br />Το παιδί, έτρεξε πάνω του και μπήκε<br />στην αγκαλιά του πατέρα, χαρούμενο<br />πια. "Σ' ευχαριστώ μπαμπά", αναφώνησε.<br /><br />Κατόπιν, πλησιάζει το μαξιλάρι του και<br />βγάζει από κάτω λίγα τσαλακωμένα χαρτο-<br />νομίσματα.<br /><br />Ο πατέρας όμως, βλέποντας πως το παιδί του<br />έχει ήδη κάποιο χρηματικό ποσό, αρχίζει να<br />νευριάζει και πάλι. Το αγόρι, μετρά τα<br />χρήματα και γυρνά προς τη μεριά του πατέρα.<br /><br />"Μα γιατί θες περισσότερα χρήματα, εφόσον<br />έχεις ήδη μερικά;" γκρίνιαξε ο μπαμπάς.<br />"Δεν είχα όσα χρειαζόμουν. Τώρα είμαι όμως<br />εντάξει" είπε ο γιος, κοιτώντας τα χρήματα<br />ως άλλη λιχουδιά.<br /><br />Παύση.<br /><br />Ο μικρός, ικανοποιημένος πια, λέει στον<br />πατέρα του: "Μπαμπά, έχω 50 ευρώ πια.<br />Θα μπορούσα να αγοράσω μία ώρα από το<br />χρόνο σου; Έλα αύριο πιο νωρίς στο σπίτι.<br />Θα ήθελα πολύ να γευματίσουμε μαζί".<br /><br />Θυμίσου κι εσύ να μοιραστείς την αξία<br />του χρόνου σου με εκείνους που αγαπάς.<br /><br /><br /></span></span></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SbzZtFep3TI/AAAAAAAAAPg/anbzSg1XZlQ/s1600-h/%CE%9C%CE%BFm+day.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 283px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SbzZtFep3TI/AAAAAAAAAPg/anbzSg1XZlQ/s320/%CE%9C%CE%BFm+day.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5313361028978433330" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;">by <span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 0); font-weight: bold;">B.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-3885592116319264564?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-70851848176365697022009-03-09T08:59:00.004+02:002009-03-09T09:45:21.950+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SbTCHRAsC2I/AAAAAAAAAPY/z5Cbnca-ong/s1600-h/in.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311083290657819490" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 304px; height: 320px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SbTCHRAsC2I/AAAAAAAAAPY/z5Cbnca-ong/s320/in.bmp" border="0" /></a><br /><div>623…624…625…<br />Κοντεύω να μετρήσω δύο στάνες πρόβατα κι ακόμα τίποτα…<br /><br />Βγαίνω στο μπαλκόνι για τσιγάρο.<br />Ο σκύλος του γείτονα με κοιτάζει και κουνάει την ουρά του.<br />Άγρυπνος κι αυτός. Και φρουρός.<br /><br />Μπαίνω μέσα, ανοίγω την τηλεόραση.<br />Πέφτω πάνω σε κάτι telemarketing που προσπαθούν να με πείσουν ότι η ζωή μου θα αλλάξει αν χρησιμοποιήσω την νέα επαναστατική-ηλεκτρομαγνητική-αντιστατική βούρτσα μαλλιών που άμα λάχει σκοτώνει και τις ψείρες.<br />Τρίχες! Εγώ μόνο να κοιμηθώ θέλω…<br /><br />Αλλάζω κανάλι κι εντοπίζω τον Λιακόπουλο.<br />Νεφελίμ, Ελοχίμ και καραπιπερίμ, πιπερίμ, πιπερίμ…<br />Άσε, αγριεύει το πράγμα.<br />Την κλείνω.<br /><br />Δύο και μισή.Το μάτι γαρίδα.<br />Να πιω μια βαλεριάνα; Και πώς θα αποδώσω αύριο στην δουλειά;<br />Να πάρω χάπι; Μπα…Θα με πιάσει πονοκέφαλος και μετά θα παίρνω παυσίπονα.<br /><br />Πήγε τέσσερις.<br />Ανεβαίνω στην ταράτσα.<br />Κοιτάζω γύρω γύρω και, από το Μαρούσι μέχρι τον Υμηττό, όλη η πόλη κοιμάται.<br />Κάπου κάπου περνάει ένα αυτοκίνητο.<br />Ένα αστέρι πέφτει.<br />Κάνω μια ευχή: να κοιμηθώ…<br /><br />Πέντε και μισή.<br />Ξημέρωσε. Ακούω το πρώτο λεωφορείο να περνάει.<br />Δεν βαριέσαι, θα πάω άυπνη στη δουλειά.<br />Ας μην είμαι παραγωγική μονάδα σήμερα.<br />Δικαίωμά μου δεν είναι;<br /><br />Το mp3 μου τραγουδάει<br /><em>‘…μην με φοβάσαι, μην με φοβάσαι<br />νύχτες αγρύπνιας να με θυμάσαι…’<br /></em><br />Σε θυμάμαι. Πάντα.</div><div> </div><div>by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-7085184817636569702?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-71527054936073650122009-03-08T12:52:00.003+02:002009-03-08T18:06:17.359+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SbOlNPlL3NI/AAAAAAAAAPQ/I0qoCDZ2djg/s1600-h/kp.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310770032539327698" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 202px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SbOlNPlL3NI/AAAAAAAAAPQ/I0qoCDZ2djg/s320/kp.jpg" border="0" /></a><br /><div><br /><em>‘Σταμάτα να με καταδιώκεις!...διώκεις...διώκεις...διώκεις.’.<br /></em>Αυτή η κραυγή ακούστηκε σχεδόν σε όλη την Μητροπόλεως. Ένας μαγαζάτορας το φώναζε στην μητέρα του. Σχεδόν την εκλιπαρούσε...</div><br /><div><br />Η γριά είχε αράξει σε μια καρέκλα στον πεζόδρομο και διάβαζε εφημερίδα. Που και που μουρμούριζε ακατάληπτες λέξεις.<br />Ο γιος της άνοιγε το μαγαζί κι έβγαζε το εμπόρευμα-κάτι παραδοσιακές τσάντες και τσολιαδάκια- στο δρόμο.<br />Εγώ χάζευα στην βιτρίνα του απέναντι κοσμηματοπωλείου.</div><br /><div><br />Και ξαφνικά...<br />...η ΕΚΡΗΞΗ!!!</div><br /><div><br />Τους κοίταζα για αρκετή ώρα και η φαντασία μου έφτιαχνε σενάρια...</div><br /><div><br />Αυτή, χήρα πια, θα ήθελε τον γιο της δεμένο για πάντα κοντά της και μόνο μετά τον θάνατό της θα μπορέσει να κοιτάξει κι αυτός τη ζωή του.<br />Αυτός, ένας γιος που τυραννιέται από την μητέρα του, ζει μαζί της αλλά δεν μπορεί να κάνει κι αλλιώς καθώς η καλή μανούλα έχει με μαεστρία φροντίσει να τον γεμίσει με ενοχές.<br />‘<em>Μόνο η μανούλα σε αγαπάει, αγόρι μου. Όλες ίδιες είναι’</em> και στο καπάκι<br />‘<em>Γιατί δεν παντρεύεσαι να δω κι εγώ εγγόνι</em>;’<br />Σχέση αγάπης και μίσους. Κάποια στιγμή φτάνεις στο σημείο να πεις <em>΄άι στο διάολο΄</em>. Όχι στη ζωή σου, στην μάνα σου. Και μετά τρέχεις μετανιωμένος σαν το σκυλί να της ζητήσεις συγνώμη.</div><br /><div><br />Ως εν δυνάμει μάνα θα έπρεπε να ταυτιστώ με την γριά αλλά επειδή ποτέ δεν μου συμβαίνει το αυτονόητο, συμπόνεσα τον άνδρα. Θες επειδή παιδιόθεν ταυτίζομαι με τον κάθε ταλαίπωρο; Θες λόγω της βαθιάς μου ανάγκης να κράζω τους ανθρώπους που θέλουν να επιβληθούν στους άλλους; Δεν ξέρω...</div><br /><div><br />‘<em>Τι θέλεις επιτέλους; Σταμάτα να με καταδιώκεις! Δεν αντέχω άλλο</em>!’, επανέλαβε κι έβαλε τα κλάματα. Το διανοείσαι; Τα κλάματα!<br />Δεν έχω ακούσει πιο σπαρακτική φωνή στη ζωή μου... </div><br /><div><br />By V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-7152705493607365012?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-6809726052038678982009-03-05T17:06:00.007+02:002009-03-06T09:00:50.747+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SbAPr76r1tI/AAAAAAAAAO4/FA2g5Cf_lq4/s1600-h/2219887422_8240d8534b_m.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309761208162440914" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 160px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SbAPr76r1tI/AAAAAAAAAO4/FA2g5Cf_lq4/s320/2219887422_8240d8534b_m.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div><span style="color:#000000;"><span style="font-family:georgia;font-size:85%;">Περιέργως η συνήθης μελαγχολική διάθεση έμοιαζε να είναι κάπως πιο αισόδοξη σήμερα..συμβαίνουν κι αυτά ενίοτε...Αφού αντίκρισε με αδιαφορία τη συννεφιασμένη σχεδόν μουτρωμένη μέρα μηχανικά κατηφορίσαμε ( τα συνήθη συμπράγαλα, μια μισοσπασμένη ομπρέλα και η μάλλον ανοιξιάτικη διάθεση) για τη στάση. Ο αέρας δυνατός ,συνέπαιρνε τα υπερβολικά ατίθασα μαλλιά ...ιδίως μετά την προχθεσινή επίσκεψη στο κομμωτήριο δε συμμαζεύονται με τίποτα.. Η ελαφρώς πολύ αφηρημένη κομμώτρια είχε το νου της στην κυρία Νίτσα με τα αλουμινόχαρτα στο κεφάλι και σε μια άλλη που δε συγκράτησα το όνομά της και η οποία θεωρητικά είχε έρθει για χτένισμα- φούσκωμα λάχανο δηλαδή αλλά κατέληξε να αναλύει εντυπωσιασμένη τους Μεγάλους Έλληνες...σειρά είχαν τα προγνωστικά και η επιτόπια ψηφοφορία ... ευτυχώς δεν κλήθηκα να συμμετάσχω καθώς για την ώρα ήμουν μόνο υποψήφια για αποχώρηση ,πάλι καλά δηλαδή γιατί δεν άντεχα να τις ακούω άλλο.</span><span style="font-family:georgia;font-size:85%;">.. αυτά,κλείνει η παρένθεση</span></span></div><br /><div><span style="font-family:georgia;font-size:85%;color:#000000;">Με τα πολλά σήμερα βρέθηκα να περιηγούμαι ανάμεσα σε κάτι ξένους τουρίστες με τη φωτογραφική μηχανή ανά χείρας στην Ομόνοια..ξέμπλεξα γρήγορα και κατευθύνθηκα προς τη Στοα του Ειρηνοδικείου για να τιμήσω την ιδιαίτερα γευστική μπουγάτσα από τη "Δωδώνη"...</span></div><br /><div><span style="font-family:georgia;font-size:85%;color:#000000;">Παραδίπλα είναι ένα μικρό μαγαζάκι με έναν γραφικό τύπο , παλιάς κοπής τσαγκάρη με τον οποίο είχα την τύχη να γνωριστώ.. Αφορμή η επιδιόρθωση του υποδήματος ,το οποίο και φόραγα, ωστόσο όμως ο πολύ συμπαθής αυτός κύριος με διαβεβαίωσε ότι σε ένα λεπτό θα είναι έτοιμο...Χρειάστηκαν βέβαια σχεδόν είκοσι λεπτά κατά τα οποία στεκόμουν όρθια με το ένα πόδι ελαφρώς ανασηκωμένο αλλά ας είναι .. ήταν ευχάριστη η ταλαιπωρία .Αρχικά προσπάθησα να του εξηγήσω πως να το φτιάξει για να μην έχουμε πάλι ατυχήματα αλλά οι υποδείξεις μάλλον περίσσευαν..Φόρεσε τα χοντρά κοκκάλινα γυαλιά του και ρίχτηκε επί το έργον.. η αλήθεια είναι ότι είχε και ένα παλικάρι για βοηθό αλλά το service το αναλάμβανε εξ΄ολοκλήρου το αφεντικό...Οι κάθε λογής πελάτες σε συνεχή ροή ,τον διέκοπταν και εκείνος μιλούσε μαζί τους, κανόνιζε την ώρα παραλαβής το κόστος και όλα τα σχετικά..ταυτόχρονα καλημέριζε τους γνώριμους περαστικούς, ανταπέδιδε φιλοφρονήσεις και δεν έχανε την ευκαιρία να σχολιάζει δηκτικά ...από την ξανθιά μεγάλου εκτοπίσματος μεσόκοπη κυρία μέχρι την ευειδή νεαρά μάχιμη δικηγόρο σκαρφαλωμένη σε δωδεκάποντες το λιγότερο γόβες..η δουλειά έμενε πίσω βέβαια ,αλλά τον έκανα χάζι ...Μια γιαγιά πελάτισσα έφερε κάτι παλιομοδίτικα μισοφαγωμένα καφέ λουστρίνια ,κάτι περίεργο ζητούσε επίμονα.. ώσπου απηυδυσμένος λέει .."καλά άστα εδώ και βλέπουμε"..και στη συνέχεια μονολογεί ..Μας ζάλισε μια βδομάδα το πηγαινοφέρνει το "prada" ..Από το βάθος ακουγόταν χαμηλόφωνα το ραδιόφωνο, η φωνή του Καζαντζίδη ήταν ... προσπάθησα να εντοπίσω που το είχε χωνιασμένο αλλά δεν τα κατάφερα.. μέσα από τα παλιά γεμάτα γράσσο μηχανήματα τίποτα δεν ξεχώριζε..εκτός από την έντονη εικόνα - αίσθηση μιας άλλης τόσο διαφορετικής εποχής που φαντάζει μάλλον πολύ μακρινή..</span></div><br /><div><span style="font-family:georgia;font-size:85%;color:#000000;">Όσο για τά παππούτσια επιδιορθώθηκαν και μάλιστα χωρίς τη σχετική επιβάρυνση ,επειδή του φάνηκα λέει καλό παιδί .. Χαμογέλασα ευγενικά ,τον ευχαρίστησα εγκάρδια και υποσχέθηκα σε εκείνον και σε μένα να περνάω στο εξής πιο συχνά να τα λέμε τώρα μάλιστα που γνωριστήκαμε....</span></div><br /><div><span style="font-size:85%;color:#000000;">Συνέχισα για τον επόμενο προορισμό ..φόρεσα τα ακουστηκά ,άνοιξα την ομπρέλα , μούσκεψα από το διερχόμενο λεωφορείο, βοήθησα μια ευτραφή κυρία που γλίστρησε να σηκωθεί ... ευτυχώς όμως προθυμοποιήθηκαν κι άλλοι να συντονίσουν το έργο , γιατί υπερέβαινε κατά πολύ τα κυβικά μου.. αντίκρισα και ένα μαγαζί με αποκριάτικα δεν τα είχαν καλομαζέψει ακόμη..αλήθεια τελικά δεν μάθαμε τι έβαλε η γριά στο καρναβάλι... απλώς μείναμε να αναμένουμε την επόμενη κακόγουστη και μάλλον χυδαία έμπνευση του μυστηριώδους κυρίου Jumbo ...</span></div><div><span style="font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-size:85%;">by</span></div><div><span style="font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-size:85%;">z.</span></div><br /><div><span style="font-size:85%;color:#000066;"></span></div><br /><div><span style="font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:85%;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-680972605203867898?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-87121869683433437932009-03-03T09:33:00.003+02:002009-03-03T10:21:47.408+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SazfcsynMkI/AAAAAAAAAOw/VvtN-eljrQg/s1600-h/pania9.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308863744915747394" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 246px; height: 320px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SazfcsynMkI/AAAAAAAAAOw/VvtN-eljrQg/s320/pania9.jpg" border="0" /></a><br /><div><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:85%;" >*Ως σύνδρομο της Στοκχόλμης αναφέρεται η συμπεριφορά εκείνη κατά την οποία το θύμα ταυτίζεται με τον θύτη του αναπτύσσοντας συναισθηματικούς δεσμούς και- παρά το γεγονός ότι κακοποιείται-φτάνει σε σημείο να τον αγαπήσει.</span></div><br /><div><span style="font-family:arial;"></span></div><br /><div><span style="font-family:arial;">(</span><span style="font-family:times new roman;">Απόσπασμα από τα αγαπημένα ΠΑΡΑΤΡΑΓΟΥΔΑ)</span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;">Κύριος,58 ετών, συνταξιούχος του εμπορικού ναυτικού ζητά γνωριμία με κυρία 40 ετών.</span></div><div><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Αννίτα</span>: Τι σύνταξη παίρνετε;</span></div><div><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Κύριος</span>: Aυτό δεν θα ήθελα να το πω στον αέρα.</span></div><div><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Α</span>: (νευριασμένη) Γιατί κύριέ μου;</span></div><div><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Κ</span>: Ε, δεν θέλω.</span></div><div><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Α</span>: Ναι αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, κύριέ μου. Είστε 58, δεν είστε 28. Άρα η γυναίκα που θα τηλεφωνήσει δεν θα σας θέλει για τα νιάτα σας. Πρέπει να υπάρχουν κι άλλα πράγματα. Διότι, αν είστε παλτό, τι να σας κάνει; Να φορέσει την παλτουδιά;</span></div><div><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Κ</span>: Εντάξει, αυτά θα τα πούμε από κοντά με την κυρία.</span></div><div><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Α</span>: Ε, όχι κύριέ μου! Γεια σας!</span></div><div><span style="font-family:times new roman;">Και του κλείνει το τηλέφωνο.</span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;">[…]</span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"></span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;">Μετά από αλλεπάλληλα <em>‘ναι’</em> της Αννίτας ακούγεται επιτέλους μια φωνή από το πηγάδι.</span></div><div><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Κύριος</span>: Έλα Αννίταααα, Κώστας εδώωωωω! Από Χαλκίδααααα!</span></div><div><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Αννίτα</span>: Είστε κρυωμένος κύριε Κώστα;</span></div><div><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Κ</span>: Έλα;</span></div><div><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Α</span>: Έχετε κρυώσει, λέω; Σας ακούω μπουκωμένο.</span></div><div><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Κ</span>: Όχι, δεν είμαι κρυωμένος.</span></div><div><span style="font-family:times new roman;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Α</span>: (ψιθυριστά)…Απλώς κουφός είστε.</span></div><br /><div><span style="font-family:times new roman;"></span></div><div><span style="font-family:times new roman;"></span> </div><div><span style="font-family:times new roman;">Το τραγικό δεν είναι ότι η Αννίτα μιλάει με αυτόν τον τρόπο. Το τραγικό είναι ότι δεν βρίσκεται κανείς να της αντιγυρίσει στα ίσα. Να της ‘την πει’, που λέμε…</span></div><br /><div><span style="font-family:Times New Roman;"></span></div><div><span style="font-family:Times New Roman;">by V.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-8712186968343343793?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-25068120601429588442009-02-26T13:21:00.003+02:002009-02-26T13:36:57.008+02:00<div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;font-size:78%;" ><span style="font-family:courier new;"><br /><br /></span></span><div style="text-align: center; font-weight: bold;"><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 102, 102);font-size:78%;" ><span style="font-family:courier new;">"Δεν ξέρω τί θέλω".</span></span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-size:85%;" ><span style="font-family:courier new;">"Δεν ξέρω τί θέλω".</span></span> <span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-size:100%;" ><span style="font-family:courier new;"></span></span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);font-size:100%;" ><span style="font-family:courier new;">"Δεν ξέρω τί θέλω".</span></span><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-family:courier new;">"Δεν ξέρω τί θέλω".</span></span><br /><span style="font-style: italic;font-size:180%;" ><span style="font-family:courier new;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">"Δεν ξέρω τί θέλω".</span><br /><br /></span></span></div> </div> <span style="font-family:courier new;">... <span style="font-style: italic;">έλεγε κάποιος νέος,<br />διαρρηγνύοντας</span></span><span style="font-style: italic;"> </span><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >τα ιμάτιά του,<br />στα πρόσφατα επεισόδια</span><span style="font-style: italic;"> </span><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" ><br />στο κέντρο της Αθήνας.</span> <span style="font-style: italic;font-family:courier new;" ><br /><br />Σκέψου.</span> <span style="font-style: italic;font-family:courier new;" ><br />Σε τέτοια ηλικία...</span> <br /><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >Είναι φοβερό να ΜΗΝ ξέρεις τί θες.</span> <span style="font-family:courier new;"><br /></span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-family:courier new;" ><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SaZ95ACGzYI/AAAAAAAAAOg/a-YWcfxvxxw/s1600-h/ShockJillGgallery.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 274px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SaZ95ACGzYI/AAAAAAAAAOg/a-YWcfxvxxw/s320/ShockJillGgallery.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307067629117558146" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;">by </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-family:courier new;" >B.</span><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" ><span style="font-weight: bold;">ΥΓ </span>Το γεγονός μνημόνευσαν στην κουβέντα τους</span> <span style="font-style: italic;font-family:courier new;" > <br />οι <span style="font-weight: bold;">Κ</span>υρίες Τάνια Τσανακλίδου &amp; Μάρθα Φριντζήλα</span> <span style="font-style: italic;font-family:courier new;" > <br />φτάνοντας "στα Άκρα". Ο λόγος τους έσταξε σοφία.</span><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" ><br />Πάλι.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-2506812060142958844?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-13990066051050586562009-02-26T10:12:00.004+02:002009-02-27T08:48:09.182+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SaZRfdsblTI/AAAAAAAAAOY/Agiz0nh0KZ4/s1600-h/dead.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307018811891488050" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; HEIGHT: 213px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SaZRfdsblTI/AAAAAAAAAOY/Agiz0nh0KZ4/s320/dead.bmp" border="0" /></a><br /><div align="justify">Είχα πολύ καιρό να χρησιμοποιήσω το μετρό. Πραγματικά πολύ.</div><div align="justify">Είχα ξεχάσει- ή μάλλον είχα διαγράψει από την μνήμη μου...</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">...πόσο νευρικά μασάνε τσίχλα οι επιβάτες...</div><div align="justify">...πόσο καχύποπτα κοιτούν ο ένας τον άλλον...</div><div align="justify">...πόσο απορροφημένοι είναι στέλνοντας μηνύματα στο κινητό τους...Το κινητό...Η μόνη επαφή με τον έξω κόσμο όταν βρίσκεσαι στην σήραγγα...</div><div align="justify">...πόσο κουρασμένοι δείχνουν στην όψη...</div><div align="justify">Και να σκεφτεί κανείς ότι είναι Κυριακή...</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Στάση Μοναστηράκι.</div><div align="justify">Αχταρμάς φυλών.</div><div align="justify">Αισθάνομαι μειονότητα. </div><div align="justify">Δεν τους φοβάμαι, δεν με αγαπούν.</div><div align="justify">Κοιταζόμαστε φευγαλέα.</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Στάση Σύνταγμα.</div><div align="justify">Γιουρούσι!</div><div align="justify">Αρχίζω να μετράω κεφάλια ενώ το βαγόνι θυμίζει θάλαμο αερίων: ένα μίγμα ιδρώτα, αρώματος και ναφθαλίνης μου τρυπάει τα ρουθούνια.</div><div align="justify">Στους πόσους με πιάνει αγοραφοβία...;</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Η διαφημιστική πινακίδα απέναντι λανσάρει μια νέα γεύση τσίχλας με σλόγκαν:</div><div align="justify">"CLEAN &amp; FRESH...Μετά από οτιδήποτε..."</div><div align="justify">Οτιδήποτε;</div><div align="justify">Μετά κι από μια εξοντωτική μέρα;</div><div align="justify">Μετά κι από έναν άγριο καβγά με τον προϊστάμενο;</div><div align="justify">Μετά κι από έναν χωρισμό;</div><div align="justify">Μετά κι από την αποκαρδιωτική διάγνωση του γιατρού για υφέρπουσα κατάθλιψη;</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Στάση Κατεχάκη.</div><div align="justify">Εικόνα φρίκης.</div><div align="justify">Στο πεζοδρόμιο δύο περιστέρια ασελγούσαν πάνω σε ένα τρίτο, νεκρό περιστέρι.</div><div align="justify">Νεκρόφιλοι βιαστές!!!</div><div align="justify">Και δεν είχα ούτε μια τσίχλα να μασήσω.</div><div align="justify"> </div><div align="justify">by V.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-1399006605105058656?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-7409257367817104412009-02-22T14:33:00.003+02:002009-02-22T18:24:48.257+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SaFIe5H2T6I/AAAAAAAAAOI/sOTrPyGwbwI/s1600-h/a.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305601531586170786" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 253px; height: 320px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SaFIe5H2T6I/AAAAAAAAAOI/sOTrPyGwbwI/s320/a.jpg" border="0" /></a><br /><div>ΣΤΟΛΗ</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Φόρεσα απόψε την στολή μου</div><br /><div>-στολή που δύσκολα φορώ-</div><br /><div>είναι ένας τρόπος, σκέφτηκα,</div><br /><div>ν'αρχίσω με τους συνανθρώπους μου</div><br /><div>να επικοινωνώ</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Άλλοι με περιγέλασαν</div><br /><div>άλλοι με ντράπηκαν</div><br /><div>άλλοι μου γέλασαν</div><br /><div>κι άλλοι απλώς προσπέρασαν</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Κι έτσι βρέθηκα στη φυλακή</div><br /><div>γιατί όπως μου 'παν</div><br /><div>είναι παράπτωμα το να κυκλοφορείς γυμνή</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Δεν ξαναφόρεσα ποτέ τον εαυτό μου</div><div> </div><div> <span style="font-size:85%;">Α.Π.</span></div><div><span style="font-size:85%;"></span> </div><div><span style="font-size:85%;"></span> </div><div><span style="font-size:85%;"></span> </div><div><span style="font-size:85%;"></span> </div><div><span style="font-size:85%;">by V.</span></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-740925736781710441?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-35064688290108534672009-02-20T13:34:00.004+02:002009-02-20T13:58:14.519+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SZ6VUwixxBI/AAAAAAAAAN4/7evaIDZvQ68/s1600-h/tragoudia_tou_dromou.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 128px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SZ6VUwixxBI/AAAAAAAAAN4/7evaIDZvQ68/s320/tragoudia_tou_dromou.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304841594949714962" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:courier new;">I. <span style="font-weight: bold;">Τόπο στα νιάτα...</span><br /><br />Εντός του λεωφορείου, μια παρέα μικρών, ανήλικων,<br />ταραχοποιών, απευθύνεται σε μία κυρία, κάποιας<br />ηλικίας, κάπου στα πρώτα -ήντα της..<br /><br />-"Κυρία, μια μέλισσα στα μαλλιά σας".<br />Εκείνη, φανερά ενοχλημένη, αποκρίνεται:<br />-"Ναι, πώς. Μπλέχτηκε στον ιστό μου!".<br /><br />Στην επόμενη στάση κατέβηκαν.<br />Και η κυρία.<br />Και η μέλισσα.<br />Οι "κολλητές".<br /><br />ΙΙ. <span style="font-weight: bold;">Αθάνατο ελληνικό δημόσιο.<br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;"></span></span></span><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;">Σε γραφείο δημόσιας υπηρεσίας, χτυπά το<br />τηλέφωνο. Σηκώνει το ακουστικό η υπάλληλος.<br />Ζητούν κάποιον που γιόρταζε την προηγούμενη.<br /><br /><br />-"Μήπως είναι εκεί ο κ. Ταδε.. Ταδόπουλος;"<br />-"Λυπάμαι, δεν ήρθε σήμερα, λόγω γιορτής, <span style="font-weight: bold;">χτες</span>!"<br /><br />Διόλου απίθανο να απουσίαζε και<br />ανήμερα της εορτής του.<br /><br />ΙΙΙ. <span style="font-weight: bold;">Ε.Σ.Υ. </span><br /><br />Ψιτ. Εσύ, ο άρρωστος.<br /><span style="font-weight: bold;">Ε</span>θνικό <span style="font-weight: bold;">Σ</span>ύστημα <span style="font-weight: bold;">Υ</span>περταλαιπωρίας.<br /><br />Προγραμματισμένο ραντεβού στο δερματολόγο,<br />κλεισμένο <span style="font-weight: bold;">πριν ένα μήνα</span>. Την ίδια ημέρα,<br />ακυρώνεται, λόγω απεργίας των ιατρών.<br /><br />Ζητώ τον επαναπροσδιορισμό του ραντεβού.<br />Η αργόσχολη γραμματεύς, μου ορίζει ένα,<br />ακριβώς <span style="font-weight: bold;">ένα μήνα μετά.<br /><br />-"</span></span></span></span></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:courier new;"><span style="font-style: italic;">Για ποιο λόγο το θες;"<br />-"Θα ήθελα να ελέγξει ο γιατρός ένα σημάδι<br />στο χέρι, που έχω εδώ κι ένα μήνα".<br />-"Ε, δε χρειάζεσαι ραντεβού τότε. <span style="font-weight: bold;"><br />Ένα μήνα</span><span style="font-weight: bold;"> μετά,</span> θα σού 'χει φύγει!"<br /><br />Με αφόπλισε.</span></span></span><span style="font-style: italic;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:courier new;"><span style="font-weight: bold;"><br /><br /></span>IV. <span style="font-weight: bold;">Λάδι στη φωτιά<br /><br /></span>Δύο φίλοι, έξω από την είσοδο του μετρό,<br />κοντοστέκονται. Δε μιλά ο ένας στον άλλο.<br />Ένας από τους δύο, φανερά ενοχλημένος,<br />παίρνει την πρωτοβουλία και ρωτά:<br /><br />-"Έχεις κάποιο πρόβλημα;"<br />-"Κι εσύ γιατί ρωτάς; Σκοπεύεις να το<br />λύσεις ή να το δημιουργήσεις;"<br /><br /></span></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SZ6aaTwu8vI/AAAAAAAAAOA/GqQITrDoxdU/s1600-h/cat.bmp"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 110px; height: 151px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SZ6aaTwu8vI/AAAAAAAAAOA/GqQITrDoxdU/s320/cat.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304847187860976370" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family:courier new;">by <span style="font-weight: bold;">B</span>.<br /></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-3506468829010853467?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-2134726363339058642009-02-15T23:35:00.005+02:002009-02-15T23:53:36.391+02:00<span style="font-style: italic;"><span style="font-family:courier new;"><br />Αναζητώντας πληροφορίες για την επικείμενη<br />και πολλά υποσχόμενη ταινία "Valkyrie",<br />βρέθηκα τυχαία σε έναν ιστότοπο με κριτική<br />της ταινίας.<br /></span></span><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-family:courier new;">Η εν λόγω ταινία παρουσιάζει τη δράση του<br /></span></span><span style="font-style: italic;font-family:Tahoma;font-size:100%;" >Claus von Stauffenberg</span>, <span style="font-style: italic;"><span style="font-family:courier new;">ενός αξιωματικού του<br />γερμανικού στρατού, στον οποίο και ανατέθηκε<br />από μια ομάδα αντι-χιτλερικών πολιτικών και<br />στρατιωτικών να οργανώσει και να φέρει σε<br />πέρας μια επιχείρηση δολοφονίας του Χίτλερ.<br /><br /></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SZiMxD6RvVI/AAAAAAAAANw/KD16e2LD3jQ/s1600-h/9147_3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 232px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SZiMxD6RvVI/AAAAAAAAANw/KD16e2LD3jQ/s320/9147_3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303143335719976274" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-family:courier new;"><br />Κι αφού οι "επαΐοντες" έδωσαν ακόμα ένα<br />ρεσιτάλ κριτικής "ερμηνείας", παραπαίοντας<br />μεταξύ ιστορικής αλήθειας και σφάλματος,<br />την καλύτερη τελικά κριτική, έκανε ένας απλός<br />(και πιθανώς) blog-ο-λάτρης...<br /><br />Παραθέτω το σχόλιό του αυτούσιο:<br /><br /></span></span><span style="font-style: italic;font-family:Tahoma;font-size:85%;" >"Ρε φιλε....συγνωμη αλλα αυτες τις παπαριες για την<br />επιχειρηση Βαλκυρια που τις βρηκες; Έχεις διαβασει<br />ιστορια ή απλα αντεγραψες τo wikipedia;<br />Πριν γραψεις για τα ιστορικα γεγονοτα στα οποια<br />αναφερεται μια ταινια, καλο ειναι να διαβαζεις<br />2-3 πραγματακια, πριν γραψεις ο, τι σου καρφωνεται<br />στο κεφαλι.<br /><br />Ημαρτον με το σκατο-site σας... </span><span style=";font-family:courier new;font-size:85%;" ><span style="font-style: italic;">"</span></span><br /><br /><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >by <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">B</span>alekos</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-213472636333905864?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-20713597574706277092009-02-10T09:06:00.007+02:002009-02-12T18:08:17.554+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SZEv9CZu76I/AAAAAAAAANg/iFvvokd6lAU/s1600-h/20.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301070962055114658" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 225px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SZEv9CZu76I/AAAAAAAAANg/iFvvokd6lAU/s320/20.bmp" border="0" /></a><br /><div align="left">Δημαρχειακό Μέγαρο Χαλανδρίου.<br /></div><div align="left">Δεύτερος όροφος.</div><div align="left"><br /></div><div align="left">Νευραλγικές θέσεις: νομική υπηρεσία, αποθήκη, αποχέτευση...</div><div align="left"><br /></div><div align="left"></div><div align="left"><br /></div><div align="left">Δύο λεπτά είναι αρκετά για να σου περιγράψω τι διαδραματίζεται "εκεί", πίσω από την βαριά σιδερένια πόρτα...</div><div align="left"><br /></div><div align="left"></div><div align="left"><br /></div><div align="left">Εκεί, όπου ο υπάλληλος φεύγει από την υπηρεσία, μεσούσης της βάρδιάς του, για να πάει να κουρευτεί ενώ η προϊσταμένη στέλνει τον κλητήρα να της πάρει τα παπούτσια από τον τσαγκάρη.</div><div align="left"><br /></div><div align="left"></div><div align="left"><br /></div><div align="left">Εκεί, όπου το μεγαλύτερο δίλημμα μεταξύ των συναδέλφων είναι αν το ζυμωτό ψωμί ψήνεται καλύτερα σε εμαγιέ ή σε αντικολλητική φόρμα. Αυτά είναι ερωτήματα, φίλε μου...</div><div align="left"><br /></div><div align="left"></div><div align="left"><br /></div><div align="left">Εκεί, όπου η ορθογραφία των επίσημων εγγράφων μάς ξανασυστήνεται καθώς τα "τρωτά" γίνονται "τροτά" και το "λεωφορείο" μετατρέπεται σε "λεοφορίο" (πέσαμε στις εκπτώσεις, φαίνεται...)</div><div align="left"><br /></div><div align="left"></div><div align="left"><br /></div><div align="left">Εκεί, όπου το "δεν βαριέσαι" είναι το σύνθημα και το "έλα, μωρέ, δημόσιο είμαστε" το παρασύνθημα.</div><div align="left"><br /></div><div align="left"></div><div align="left"><br /></div><div align="left">Εκεί, όπου οι υπάλληλοι-δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην πλειοψηφία τους- σπεύδουν να απαξιώσουν οποινδήποτε είναι έστω και λίγο πιο μορφωμένος από αυτούς αλλά όταν ο προϊστάμενος τους απευθύνει τον λόγο με αυστηρό ύφος, τραυλίζουν από την τρομάρα τους και τρέχουν να κρυφτούν σαν τα ποντίκια.</div><div align="left"><br /></div><div align="left"></div><div align="left"><br /></div><div align="left">Εκεί, όπου η ρουτίνα μπορεί να νεκρώσει κάθε εγκεφαλικό σου κύτταρο και η κύστη κόκκυγος είναι η πιο κοινή απειλή για το σώμα σου.</div><div align="left"><br /></div><div align="left"></div><div align="left"><br /></div><div align="left">Εκεί, όπου η μυγοσκοτώστρα καθίσταται πιο χρήσιμη κι από τους υπολογιστές και το βερνίκι νυχιών το πιο trendy αξεσουάρ γραφείου.</div><div align="left"><br /></div><div align="left"></div><div align="left"><br /></div><div align="left">Εκεί, όπου οι μισοί συνάδελφοι σε κοιτάνε λες να τους σκότωσες την μάνα και οι άλλοι μισοί λες και τους έχεις σκοτώσει την μάνα και τον πατέρα μαζί επειδή τόλμησες να τους πεις "όχι, κάνεις λάθος". Ο συνδυασμός κόμπλεξ και απωθημένου παράγει ένα επικίνδυνο κοκτέιλ. Μιζέρια, νομίζω, λέγεται.</div><div align="left"><br /></div><div align="left"></div><div align="left"><br /></div><div align="left">Εκεί, όπου η επιγραφή έξω από τις τουαλέτες "παρακαλώ μην παίρνετε το χαρτί υγείας" σε στέλνει αυτόματα στην ζώνη του λυκόφωτος.</div><div align="left"><br /></div><div align="left"></div><div align="left"><br /></div><div align="left">Έπειτα από δεκάμηνη καθημερινή συναναστροφή με δημοσίους υπαλλήλους, δικαιούμαι να το πω:</div><div align="left"><br /></div><div align="left">Το να είσαι υπάλληλος-και δη δημόσιος- είναι στοιχείο του χαρακτήρα και όχι επαγγελματική ιδιότητα. Όλη σου η ύπαρξη βρίσκεται "υπό αλλήλους". Καμία φιλοδοξία να ξεβαλτώσεις, να δημιουργήσεις, να πας τον εαυτό σου ένα βήμα παραπέρα.</div><div align="left"><br /></div><div align="left"></div><div align="left"><br /></div><div align="left"></div><div align="left"><br /></div><div align="left">by V.</div><div align="left"><br /></div><div align="left"></div><div align="left"><br /></div><div align="left"></div><div align="left"><br /></div><div align="left">Υ.Γ. Ο αυτόχειρας ποιητής Κ.Καρυωτάκης υπήρξε για χρόνια δημόσιος υπάλληλος. Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς γιατί αυτοκτόνησε; Τι ρόλο έπαιξε στην ήδη απαισιόδοξη φύση του η δημοσιουπαλληλική νοοτροπία;</div><div align="center"><br /></div><div align="center"></div><div align="center"><br /></div><div align="center"></div><div align="center"><br /></div><div align="center"></div><div align="center"><br /></div><div align="center"></div><div align="center"><br /></div><div align="center"></div><div align="center"><br /></div><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-2071359757470627709?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-27102950027601163492009-02-08T21:34:00.005+02:002009-02-12T18:07:45.444+02:00(Από την ατζέντα μιας υπαλλήλου...)<br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SY81p4RzVuI/AAAAAAAAANY/X2CCWFC6pfw/s1600-h/gr.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5300514280036325090" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; HEIGHT: 353px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SY81p4RzVuI/AAAAAAAAANY/X2CCWFC6pfw/s400/gr.bmp" border="0" /></a><br /><div align="center">Να κοιμηθώ μ' ένα βιβλίο<br />να σου αγοράσω ένα πλοίο</div><div align="center">να χαστουκίσω το φεγγάρι<br />και να πληρώσω τον βαρκάρη<br /><br />Να σε σκεπάσω μέσ’ την νύχτα<br />να θάψω τα όνειρα που είχα<br />να σου μιλώ για το λιοντάρι<br />την Αφροδίτη και τον Άρη<br /><br />Να πω καλά την προσευχή μου<br />και να σας δώσω την ευχή μου<br />τη μάνα γη μου να ματώσω<br />κι ύστερα να το μετανιώσω<br /><br />Να δώσω ρεύμα σ' ένα αστέρι</div><div align="center">να λάμπει μέσ’ το μεσημέρι<br />να σας γκρεμίσω τις ελπίδες<br />μια νύχτα στις Βαλεαρίδες<br /><br />Να σε πηγαίνω περιπάτους<br />πέρα στα βράχια και στις βάτους<br />να δανειστώ τα μυστικά σου<br />στην πιο κρυφή πλευρά του δάσους</div><div align="center"><br />Να σου απαγγέλλω ποιηματάκια<br />για του μπερντέ μου τα λαμπάκια<br />για τους ανθρώπους που πληθαίνουν<br />χωρίς να ξέρουν που πηγαίνουν<br /><br />Κι όταν απ' τ' όνειρο ξυπνήσω<br />μες το ντουλάπι να σε κλείσω<br />το προσωπείο μου να φορέσω<br />να πάρω φόρα και να πέσω </div><div align="center"><br />Και για όλη τη μικρή ζωή μου<br />στη μια και μόνη διαδρομή μου<br />να καταλήγω στο γραφείο<br />των πόθων μου νεκροταφείο</div><div align="center"><span style="font-size:78%;">Φ.Δ.</span></div><br /><div></div>by <span style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-STYLE: italic">V.</span><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-2710295002760116349?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-20488374086454077322009-01-30T13:09:00.006+02:002009-02-12T18:08:50.840+02:00<span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;"><br />.<span style="FONT-WEIGHT: bold">.. να δούμε τί θα γίνει,</span><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">να τον τρελάνουμε κι αυτόν</span><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">και συνταγές να δίνει ...</span></span></span><br /><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;"><br />Δεν είναι ό, τι καλύτερο να ξεκινάς<br />τη μέρα σου με μία επίσκεψη στο Νοσοκομείο.<br />Δε συμφωνείς;<br /><br />Κοινός τόπος στην ψυχολογία του καθενός<br />που τα επισκέπτεται (εκτός από τους θεράποντες<br />ή μη γιατρούς) είναι μια προκατάληψη. Ή πιο<br />καλά, ένα φόβος, μια ανησυχία.<br /><br />Δεν ήθελα να σηκωθώ από το κρεβάτι το πρωινό<br />εκείνο, του προγραμματισμένου μου ραντεβού.<br />Κατεύθυνση; Νοσοκομείο, ο "Ευαγγελισμός".<br /><br />Αν και έπρεπε να είμαι εκεί πουρνό - πουρνό,<br />η εσωτερική μου αποστροφή, με έκανε να με<br />καθυστερήσω συνειδητά.<br /><br />Δεν έχω ξαναπάει στον Ευαγγελισμό!<br />6 χρόνια από τη ζωή μου τα πέρασα δίπλα<br />του - στο από πάνω τετράγωνο, όπου ήταν<br />το δημοτικό μου σχολείο, το Μαράσλειο.<br /><br />6 χρόνια βίωναν οι επισκέπτες τις αγωνίες<br />τους κι εγώ ήμουν ένας απλός παρατηρητής.<br />Δεν έτυχε ποτέ να περάσω το κατώφλι του,<br />ακόμα και για επισκεπτήριο...<br /><br />Όπως καταλαβαίνεις, φίλε αναγνώστη, δεν είχα<br />ιδέα για το ποια είναι η διαρρύθμιση του νοσο-<br />κομείου. Λχ, πού πέφτουν τα εξωτερικά ιατρεία,<br />κατά που κάνω αν είμαι επείγον περιστατικό, πού<br />παρκάρω το ασθενοφόρο μου κλπ κλπ ..<br /><br />Αλλά, "η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται".<br />Για την ακρίβεια, από τις 8.15 πμ !<br /><br />Πέρασα το πρώτο κτίριο στα αριστερά.<br />Δεν ήταν για μένα. "ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ" έγραφε<br />η... μαρκίζα. Τί "μούσες", τί "Bio Bio" ..<br /><br />Κρατώντας το πράσινο βιβλιάριό μου,<br />ως άλλο διαβατήριο, προσπέρασα το ως άνω<br />κτίριο, παρατηρώντας διαρκώς ταλαιπωρημένες<br />φιγούρες. Ντυμένες πρόχειρα, άτσαλα, ό,τι να'ναι.<br />Αλλά, δεν τις αδικούσα. Η μελαγχολία που ήταν<br />ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους το δικαιολογούσε.<br />Η αγωνία που κρεμόταν στο βλέμμα τους, σε έκανε<br />να το παραβλέψεις. Η ματιά τους σε κέρδιζε.<br />Και σε κόμπλαρε ταυτόχρονα.<br /><br />Βλέπω κι άλλο κτίριο αμέσως μετά, κι αυτό<br />στα αριστερά. Μπήκα αναγκαστικά μέσα, γιατί<br />μετά, θα γινόμουν ένα με τις τυρόπιτες.<br />Κυλικείο γαρ εν όψει. Και την ξέρεις αυτήν<br />την τυρόπιτα.. Αυτή που είναι τόσο ταλαιπωρημένη,<br />όσο και οι συγγενείς των νοσηλευόμενων. Τί στο<br />καλό; Συμπάσχει και η σφολιάτα μαζί; Γιατί είναι<br />τόσο κατσιασμένη κάθε φορά;<br /><br />Κοίταγα τη μία ταμπέλα από δω.<br />Την άλλη από κει. Άκρη δεν εβγαζα. Εξωτερικά<br />ιατρεία (τα οποία και γύρευα), πουθενά.<br />Δίπλα στο ασανσέρ στεκόταν μια.. κυρία.<br />Ντυμένη στα λευκά - ρόμπα της δουλειάς -<br />με τα λευκά σαμπό της και πράσινη ανοιχτή<br />μπλούζα στο φόντο του αναστήματός της.<br />Κρατούσε 6 -7 κουτιά. Ιατρικού περιεχομένου.<br />Ήταν ελαφριά. Δε φαινόταν να την κουράζουν.<br /><br />Γιατρός δεν ήταν. Σίγουρα. Τους γνωρίζεις από<br />μακριά τους γιατρούς. Η πνευματικότητα και<br />ιντελιγκένσιάτους, τους κάνουν να ξεχωρίζουν<br />σε τέτοιους χώρους.<br /><br />Μιλούσε στο κινητό η ... "κυρία". Μιλούσε<br />με συγγενή της (γιος, κόρη, σύζυγος, μάνα κάτι<br />τέτοιο..) Θέμα, οικογενειακό. Πάντως, όχι υπηρεσιακό.<br />Τεμπέλικο. Σίγουρα πράματα. Κι ας έπρεπε τα κουτιά<br />να πάνε στον προορισμό τους. Σύντομα ή όχι,<br />αδιάφορο γι' αυτήν.<br /><br />Δεν τη διέκοψα φυσικά. Μέχρι να τελειώσει,<br />έκανα μια βόλτα ως την άκρη του διαδρόμου,<br />μήπως και καταφέρω να πάρω την πληροφορία<br />που ήθελα να της αποσπάσω χωρίς τη βοήθειά της.<br />Μάταια.<br /><br />Γυρίζοντας πίσω, είχε ήδη σταματήσει το τηλεφώνημα<br />κι έπιασε κουβέντα με έναν τραυματιοφορέα. Περί<br />ανέμων και υδάτων. Χαζογελούσε. Το γέλιο της Κατίνας.<br />Πήρα το θάρρος να παρέμβω στην "κουβεντούλα" της,<br />γιατί βιαζόμουν να είμαι παρών στο ραντεβού.<br /><br />"Με συγχωρείτε, τα εξωτερικά ιατρεία παρακαλώ;"<br />Τί ήθελα και ρώτησα;<br /><br />"Μα μιλάμε τώρα, δε βλέπεις;;;". ΣΤΡΙΓΚΛΙΣΕ !!!<br />Έμεινα "ενεός" που λέει και μια κόκκινη παρουσία<br />της Αθήνας. Δεν πίστευα στα αυτιά μου. Είπε κι άλλα,<br />η σκύλα. Εγώ κι ο τραυματιοφορέας την κοιτάζαμε.<br />Ο τελευταίος ψέλιζε "έλα, δεν πειράζει, σιγά,<br />τί λέγαμε .. "<br /><br />Δεν ήθελα πολύ. Η υπέρμετρη - ώρες ώρες -<br />αιδημοσύνη μου έκανε φτερά. Για το πότε ντύθηκε<br />με την περιβολή της αυθάδειας, ούτε εγώ το<br />κατάλαβα! Τη στόλισα - λίγο -<br />και την προκάλεσα να κάνουμε μία επίσκεψη μαζί.<br />Όχι σε ασθενή. Στον προϊστάμενό της.<br />Νευρίασα πολύ. Αλλά με αγνόησε επιδεικτικα και<br />μπήκε στο αρρωστιάρικο ασανσέρ που ήταν από πίσω,<br />αφήνοντας τη στολή της να φουσκώνει από τη φόρα<br />σαν τη μπέρτα του Μπάτμαν.<br /><br />Δε σου πάει κοπελιά η "ρόμπα".<br />Αφού δεν την φοράς.<br />Σε φοράει...<br /><br />Κι αφού φτιάχτηκα για τα καλά,<br />βγήκα από το λάθος<br />κτίριο και κατευθύνθηκα προς την είσοδο<br />του Νοσοκομείου, να ρωτήσω εκ νέου πού στο<br />δ***** τα έχουν φυτέψει τα εξωτερικά.<br />Με τα λίγα και τα πολλά, βρήκα την Ιθάκη μου.<br /><br />Στο από κάτω τετράγωνο.<br /><br />Πέρασα χαμόσπιτα.<br />Πέρασα κοντέινερ.<br />Κι άλλα κυλικεία.<br />Κι άλλες τυρόπιτες...<br /><br />Και πέρασα το κατώφλι του Πανικού...<br />Κόσμος πήγαινε κι ερχότανε.<br />Αλλοδαποί και ημεδαποί.<br />Άρρωστοι και υγιείς.<br />Φορεία ψάχνανε εναλλακτικές διαδρομές.<br />Πρώτα παρακαλούσε ο γύψος του σπασμένου<br />και τεντωμένου ποδιού για χώρο και μετά<br />ακολουθούσε η φωνή του τραυματιοφορέα...<br /><br />Παίρνω νούμερο.<br />Σαν την τράπεζα. Κι ας είχα ραντεβού.<br />Στην ίδια πόρτα που περίμενα, ένα τσούρμο.<br />Ένα ανομοιογενές μπουλούκι από ανθρώπους.<br />Ένα το κοινό τους στοιχείο. Τα βιβλιάρια.<br />Τπτ άλλο. Α! και τα νεύρα φυσικά. Ουρά καμία.<br />Η λέξη προτεραιότητα είχε αφανιστεί.<br />Περίμεναν όλοι στο γραφείο των ραντεβού<br />για να πάρουν μία σφραγίδα.<br /><br />Ήταν η σφραγίδα σωτηρίας. Σου σφράγιζε το<br />βιβλιάριο και το τέλος της ταλαιπωρίας σου.<br />Ήταν το τελικό διαδικαστικό βήμα όλων όσων<br />περνούσαν από εκεί σήμερα... Καταλαβαίνεις..<br /><br />Πήρα το νούμερό μου κι αφού έβαλα μια πινελιά<br />κυνισμό στο μάτι μου, διεκδίκησα μία γωνία και<br />παρακολουθούσα... Το τί "γαλλικά" ακούστηκαν.<br />Τύφλα να έχει το γαλλικό ινστιτούτο.<br />Γωνία Σορβόννης και Κήπων του Λουξεμβούργου<br />ένα πράγμα...<br /><br />Εγώ είχα ραντεβού στον Ψυχίατρο. Ναι, ορθώς<br />διαβάζεις. Και το καλύτερο;; Βρήκα και έναν<br />"συνάδελφο" εκεί που περίμενα:<br /><br />Κάποιος πήγε να μπει μπροστά στον άλλον<br />(τα γνωστά, ξέρεις ..)<br />και πιάστηκαν στα λόγια. "Ποιος είμαι εγώ,<br />ποιος είσαι εσύ, η μάνα μου, εγώ κι εσύ, το νησί..."<br />Του πετά λοιπόν το βιβλιάριο στη μούρη, για να δει<br />λεει "τί φάρμακα παίρνει".<br /><br />Απόφοιτος του Ψυχιατρείου ήταν.<br />Facutly of Δαφνί. Τελείωσε με άριστα.<br />"Τα 'παίρνε αμέσως και όλα" είπε.<br />Τα φάρμακα, όχι τα μαθήματα.....<br /><br />Κι άλλες σκηνές απείρου κάλλους..<br />Τί να σου πω. Words fail me!<br /><br />Και μετά από το εποικοδομητικό μάθημα<br />γαλλικών και πιάνου, ήρθε η σειρά μου.<br />Ας μη σου πω για το ότι μου τη μπήκαν<br />άσχημα όταν με είδαν να προσπερνώ εκείνους<br />που περίμεναν για σφραγίδα, μη έχοντας ακούσει<br />ότι είχαν φωνάξει από μεσα το νούμερό μου..<br />"Πού πάτε κύριε εσείς;;" κι άλλα τέτοια.<br />Ήμουν και φτιαγμένος. Απάντησα καταλλήλως,<br />αλλά δεν είναι της παρούσης. Φτάνει τώρα..<br /><br />Συνάντησα τον ψυχίατρό μου. Ήρεμος. Πράος<br />άνθρωπος. Γαλήνιο βλέμμα. Ησύχασα.<br /><br />Η γνωμάτευση έγραφε:<br />"χωρίς ψυχογόνο ψυχοπαθολογία στον παρόντα χρόνο".<br />Σωστά. "Στον <span style="FONT-WEIGHT: bold">παρόντα </span>χρόνο". Σωστά;;;<br /><br />Πώς γίνεται. Ένιωσα ότι τον είχα ανάγκη<br />περισσότερο από ποτέ.<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">ΥΓ.</span> Γιατί στη χώρα αυτή είμαστε κάφροι;<br />Δε θα αλλάξουμε ποτέ.<br />Και το χειρότερο είναι, ότι ΔΕ μας αξίζει.<br /><br /><br /><br /><br /></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SYLiJfYZUmI/AAAAAAAAANQ/lAZp3j90bpY/s1600-h/StraightJacket.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297044764411646562" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 379px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SYLiJfYZUmI/AAAAAAAAANQ/lAZp3j90bpY/s400/StraightJacket.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;">by </span><span style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-STYLE: italicfont-family:courier new;" ><span style="COLOR: rgb(255,0,0)">B</span>alekos</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-2048837408645407732?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-87640894434412710682009-01-12T23:20:00.006+02:002009-02-12T18:08:35.616+02:00<span style="font-family:Arial;font-size:130%;"><span style="font-family:Arial;font-size:13;"></span></span><span style="font-family:Times;"><span style="font-family:Times;"><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;"><br />Μια μέρα, συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος<br />της γης, όλα τα συναισθήματα και όλες οι<br />αξίες του ανθρώπου.<br /><br />Το λόγο πήρε πρώτη <span style="FONT-WEIGHT: bold">Τρέλα</span>:<br />"Γεια σου, είμαι η <span style="FONT-WEIGHT: bold">Τρέλα</span>", είπε στην <span style="FONT-WEIGHT: bold">Ανί</span></span></span></span></span><span style="font-family:Times;"><span style="font-family:Times;"><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;"><span style="FONT-WEIGHT: bold">α</span>.<br />"Συστηθήκαμε; Δε συστηθήκαμε!<br />Είμαι η <span style="FONT-WEIGHT: bold">Τρέλα</span>", της είπε ξανά.<br />"Κάπου σε ξέρω εσένα" ξανα-απευθύνθηκε<br />στην ίδια. "Ναι, ναι. Είμαι η <span style="FONT-WEIGHT: bold">Τρέλα</span>!...<br />Θες να παίξουμε κρυφτό;" πρότεινε στην <span style="FONT-WEIGHT: bold">Ανία</span>,<br />που κοιτούσε αποσβολωμένη.</span></span></span></span><br /><span style="font-family:Times;"><span style="font-family:Times;"><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;"><br />Το <span style="FONT-WEIGHT: bold">Ενδιαφέρον</span>, σήκωσε το φρύδι. Περίμενε να<br />δει τί θα ακολουθήσει. Γνωστή προπέτης η<br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">Περιέργεια</span>, πετάχτηκε χωρίς να κρατηθεί:<br />"Τί είναι.. κρυφτό;".</span></span></span></span><br /><span style="font-family:Times;"><span style="font-family:Times;"><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;"><br />Λίγο πιο δίπλα, ο <span style="FONT-WEIGHT: bold">Ενθουσιασμός </span>άρχισε να<br />χορεύει με την <span style="FONT-WEIGHT: bold">Ευφορία</span>, μα η <span style="FONT-WEIGHT: bold">Ανία</span>, έψαχνε<br />να βρει... πού είναι η πιο κοντινή </span></span><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:+0;">Εφορία</span></span></span><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;">,<br />να πνίξει τη <span style="FONT-WEIGHT: bold">Διασκέδαση</span>.<br /><br />Η <span style="FONT-WEIGHT: bold">Χαρά</span>, άρχισε να πηδά πάνω κάτω, ελπίζοντας<br />να πείσει το <span style="FONT-WEIGHT: bold">Δίλημμα </span>και την <span style="FONT-WEIGHT: bold">Απάθεια</span></span></span></span></span><span style="font-family:Times;"><span style="font-family:Times;"><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;"><span style="FONT-WEIGHT: bold"> </span>να<br />συμμετάσχουν στο παιχνίδι.<br /><br />Η <span style="FONT-WEIGHT: bold">Αλήθεια</span>, στεκόταν ανένδοτη και λυπημένη:<br />Ήξερε ότι ούτως ή άλλως.. θα αποκαλυπτόταν.<br /></span></span></span></span><br /><span style="font-family:Times;"><span style="font-family:Times;"><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;">Η <span style="FONT-WEIGHT: bold">Δειλία</span>, δεν ήθελε να ρισκάρει.<br />Η <span style="FONT-WEIGHT: bold">Υπεροψία</span>, έβρισκε το παιχνίδι ανόητο -<br />δεν ήθελε να χάσει το χρόνο της έτσι.<br /><br />Η <span style="FONT-WEIGHT: bold">Τρέλα</span>, ασυγκράτητη, άρχισε να μετρ</span></span></span></span><span style="font-family:Times;"><span style="font-family:Times;"><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;">ά:<br />"5, 10, 15, 20, 25 ... "<br /><br />Η πρώτη που κίνησε να κρυφτεί, ήταν η ..<br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">Τεμπελιά</span>! Μην εκπλήσσεσαι. Πήγε ως τον<br />πρώτο βράχο που βρήκε και κάθισε από πίσω.<br /><br />Η <span style="FONT-WEIGHT: bold">Ζήλεια</span>, κρύφτηκε στη σκιά της <span style="FONT-WEIGHT: bold">Δόξα</span></span></span></span></span><span style="font-family:Times;"><span style="font-family:Times;"><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;"><span style="FONT-WEIGHT: bold">ς </span>και<br />του <span style="FONT-WEIGHT: bold">Θριάμβου</span>. Αυτοί οι δυό, αχώριστοι.<br /><br />Η <span style="FONT-WEIGHT: bold">Γενναιδωρία </span>δεν μπορούσε πουθενά να βρει<br />να κρυφτεί. Όπου και να έστρεφε το βλέμμα<br />της, σκεφτόταν πως θα ήταν μια καλή </span></span></span></span><span style="font-family:Times;"><span style="font-family:Times;"><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;">θέση<br />για κάποιον άλλον από τους φίλους της. Ας<br />μην τους τη στερήσει! Κι έτσι, κρύφτηκε<br />σε μία ηλιαχτίδα.<br /><br />Ο <span style="FONT-WEIGHT: bold">Εγωισμός</span>; Βρήκε αμέσως κρυψώνα. Καλό μέρος,<br />βολικό. Μόνο γι' αυτόν.<br /><br />Το <span style="FONT-WEIGHT: bold">Ψέμα</span>, βούτηξε στη θάλασσα. Κολύμπησε...<br />ως τον πυθμένα της.<br /></span></span></span></span><br /><span style="font-family:Times;"><span style="font-family:Times;"><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;">Το <span style="FONT-WEIGHT: bold">Πάθος </span>και ο <span style="FONT-WEIGHT: bold">Πόθος </span>δε φοβήθηκαν.<br />Για ακόμη μια φορά.<br />Μπήκαν στον πιο κοντινό κρατήρα ηφαιστείου<br />που συνάντησαν. Δίχως δεύτερη σκέψη.<br /><br />Ο <span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(255,0,0)">Έρωτας </span>όμως... ακόμα ψάχνει.<br />Για καλή του τύχη, βρήκε ένα θάμνο<br />από τριαντάφυλλα. Γεμάτος από τέτοια.<br />Κόκκινα. Κατακόκκινα. Τόσο, που θα τα<br />ζήλευε και το <span style="FONT-WEIGHT: bold">Πάθος</span>.<br /></span></span></span></span><br /><span style="font-family:Times;"><span style="font-family:Times;"><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;">Η <span style="FONT-WEIGHT: bold">Τρέλα </span>έφτασε στο 1000.<br />Βγήκε να ψάξει. Δίχως να κρατά το χέρι<br />της <span style="FONT-WEIGHT: bold">Λογικής</span>.<br /><br />Πρώτη.. Ποιά βρήκε;<br /><br />Σωστά. Την <span style="FONT-WEIGHT: bold">Τεμπελιά</span>.<br /><br />'Ενιωσε το ρυθμό του <span style="FONT-WEIGHT: bold">Πάθους </span>και του</span></span></span></span><br /><span style="font-family:Times;"><span style="font-family:Times;"><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;"><span style="FONT-WEIGHT: bold">Πόθου </span>στον πάτο του ηφαιστείου και τους<br />ξετρύπωσε.<br /><br />Αφού βρήκε την ανήσυχη <span style="FONT-WEIGHT: bold">Ζήλεια</span>...<br />βρήκε γρήγορα και το <span style="FONT-WEIGHT: bold">Θρίαμβο</span>.<br />Επόμενο ήταν. Εύκολο.<br /><br />Το <span style="FONT-WEIGHT: bold">Δίλημμα</span>, αναποφάσιστο, στεκόταν πρόδηλ</span></span></span></span><span style="font-family:Times;"><span style="font-family:Times;"><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;">ο.<br />Το τσάκωσε κι εκείνο.<br /><br />Όλους τους βρήκε.<br />Όλους ;;<br /><br />Τον <span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(255,0,0)">Έρωτα</span>; Ακόμα.<br />Έψαξε παντού.<br />Πίσω από δέντρα.<br />Πάνω στα δέντρα.</span></span></span></span><br /><span style="font-family:Times;"><span style="font-family:Times;"><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;">Μέσα στα δέντρα.<br /><br />Πίσω από βράχους.<br />Πίσω από κάθε κορφή βουνού.</span></span></span></span><br /><span style="font-family:Times;"><span style="font-family:Times;"><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;">Ήταν έτοιμη να τα παρατήσει.<br /><br />Βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα,<br />αλλά από τα νεύρα της, άρχισε να<br />τον κουνάει δυνατά, σχεδόν ανελέητα.<br /><br />'Ωσπου, ξάφνου, άκουσε τον ήχο του Πόνου.<br />'Ηταν αυτός του <span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(255,0,0)">Έρωτα</span>, που τα αγκάθια του</span></span></span></span><br /><span style="font-family:Times;"><span style="font-family:Times;"><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;">είχαν ματώσει τα μάτια.<br /><br />Η <span style="FONT-WEIGHT: bold">Τρέλα</span>, δεν ήξερε πώς να επανορθώσει.<br />Έκλαιγε.<br />Φώναζε.<br />Ζητούσε συγγνώμη.</span></span></span></span><br /><span style="font-family:Times;"><span style="font-family:Times;"><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;"><br />Στο τέλος, υποσχέθηκε στον <span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(255,0,0)">Έρωτα</span>, πως θα<br />γινόταν συνοδός του. Οδηγός του. Αχώριστοι.<br /><br />Κι από τότε, ο <span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(255,0,0)">Έρωτας </span>ήταν πάντα τυφλός.<br />Κι η <span style="FONT-WEIGHT: bold">Τρέλα</span>, τον συνοδεύει.. παντοτινά.<br /><br /></span></span></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SWu8F_GmOYI/AAAAAAAAAMs/fnb86pz09EM/s1600-h/fallenangelbyfairydustcrh0.jpg_320_320_0_9223372036854775000_0_1_0.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5290528998301251970" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 285px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SWu8F_GmOYI/AAAAAAAAAMs/fnb86pz09EM/s400/fallenangelbyfairydustcrh0.jpg_320_320_0_9223372036854775000_0_1_0.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Times;"><span style="font-family:Times;"><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;">επιμέλεια και προσαρμογή </span></span><span style="font-size:+0;"><span style="font-family:courier new;">by <span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(255,0,0)">B</span><span style="FONT-WEIGHT: bold">alekos</span></span></span><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;"><br /></span></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-8764089443441271068?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-43755065846273155492008-12-31T20:08:00.011+02:002009-01-01T14:48:36.817+02:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SVu2PAOvynI/AAAAAAAAAMk/RjT7QejA4Gc/s1600-h/2156721292_9450452046_m.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5286018956525554290" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SVu2PAOvynI/AAAAAAAAAMk/RjT7QejA4Gc/s400/2156721292_9450452046_m.jpg" border="0" /></a> <strong><span>Τους μεγαλύτερους στόχους τους βάζει το μυαλό...</span></strong> <div align="justify"></div><div align="justify"><strong><span></span></strong></div><div align="justify"><strong><span></span></strong></div><div align="justify"><strong><span></span></strong> </div><div align="justify"><strong><span></span></strong> </div><div align="justify"><strong><span> Τα μεγαλύτερα όνειρα τα κάνει η ψυχή.....</span></strong> </div><div align="justify"></div><div align="justify"><strong><span></span></strong></div><div align="justify"><strong><span></span></strong></div><div align="justify"><strong><span></span></strong> </div><div align="justify"><strong><span></span></strong> </div><div align="justify"><strong><span> Τις καλύτερες ευχές τις στέλνει η καρδία..!</span></strong><br /><strong><span></span></strong><br /><strong><span></span></strong><br /></div><strong><span></span></strong><div align="justify"><span>z</span><br /><br /><strong><span></span></strong><br /><strong><span></span></strong><br /><strong><span></span></strong><br /></div><strong><span></span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-4375506584627315549?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-63301264090063688242008-12-23T09:21:00.005+02:002009-01-01T14:48:08.355+02:00<a href="http://www.youtube.com/watch?v=51bO1CVPWRA&feature=related"><span><span>http://www.youtube.com/watch?v=51bO1CVPWRA&amp;feature=related</span></span></a><br /><br /><span><span>Πρώτα, </span></span><span><span>βάλε στο .. "ηλεκτρονικό σου πικ απ"<br />μουσική υπόκριση,</span><span> κάνοντας <span>κλικ</span>.</span><br /><br /><span></span><br /><br /><span>Κάνε κλικ στον υπερσύνδεσμο!!!</span><br /><span>Γιατί δε μ' ακούς;</span></span><br /><br /><span><br /></span><span>So this is Christmas <br /> <span>And what have you done? </span><br /> Another year over <br /> And a new one just begun </span><span><br /></span><span> <br /> And so this is Christmas <br /> I hope you have fun </span><span><br /></span><span> The near and the dear one <br /> The old and the young. <br /> <br /> A very Merry Christmas <br /> And a Happy New Year <br /> Let's hope it's a good one </span><span><br /></span><span> Without any fear <br /> <br /> And so this is Christmas <br /> For weak and for strong <br /> For rich and the poor ones <br /> The road is so long <br /> </span><span><br /></span><span> And so Happy Christmas <br /> For black and for white <br /> For yellow and red ones <br /> Let's stop all the fight. <br /> <br /> A very Merry Christmas <br /> And a Happy New Year <br /> Let's hope it's a good one </span><span><br /></span><span> Without any fear <br /> <br /> So this is Christmas <br /> And what have you done? <br /> Another year over </span><span><br /></span><span> And a new one just begun <br /> <br /> And so Happy Christmas <br /> I hope you have fun <br /> The near and the dear one <br /> The old and the young. <br /> </span><span><br /></span><span> A very Merry Christmas <br /> And a Happy New Year <br /> Let's hope it's a good one <br /> Without any fear <br /> </span><span><br /></span><span> War is over! <br /> If you want it </span><span><br /><br /><br /></span><span><span> War is over! </span><br /><span> War is over, Now!</span><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SVCRv7vAq5I/AAAAAAAAAMc/yH-2fLCQwuY/s1600-h/Christmas+letter.jpg"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SVCRv7vAq5I/AAAAAAAAAMc/yH-2fLCQwuY/s400/Christmas+letter.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282882615580339090" border="0" /></a><br /><span>Καλά Χριστούγεννα.</span><br /><span>ΣΕ ΟΛΟΥΣ.</span><br /><br /><span>Balekos</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-6330126409006368824?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-10277456723614128562008-12-18T22:27:00.003+02:002008-12-20T11:13:03.699+02:00<div align="justify">Μ’ άρεσε αυτή η δυνατή βροχή το πρωί.<br />Κι ας είχε πλημμυρίσει η Πατησίων, κι ας έμοιαζε με χείμαρρο σε ορισμένα σημεία η Ευελπίδων, κι ας μου ’φτανε το νερό ως τον αστράγαλο και παραπάνω, κι ας έτρεχα μες στα νερά να προλάβω το τρόλεϊ, κι ας μπήκε νερό ακόμα και στις μπότες μου.<br />Η πόλη βρεγμένη έχει άλλη ομορφιά.<br />Κι οι άνθρωποι ακόμη.<br />Κι οι μουσικές στην πόλη μ’ αρέσουν.<br />Έξω από το Πολυτεχνείο ησυχία. Ακουγόταν μόνο τα τραγούδια.<br />Και μετά κάπου στο ύψος της ΓΣΕΕ άλλα.<br />Και πιο κάτω στη συμβολή Πατησίων και Πανεπιστημίου άλλα.<br />Ο μπροστινός μου κύριος από εκεί που μουρμούριζε και γκρίνιαζε (του’ φταιγε ο τρόπος που φρέναρε ο οδηγός του τρόλεϊ), άρχισε ξαφνικά να τραγουδάει τα λόγια του τραγουδιού που ακουγόταν απ’ έξω.<br />«Τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη σου ζωή…»<br />Εντελώς ξαφνικά.<br />Άφησε τη γκρίνια κι έπιασε το τραγούδι.<br />Χαμογέλασα.<br />Κι η επαναστατημένη πόλη μ’ αρέσει.<br />Έχει μια γοητεία ανυπέρβλητη.<br />(Δε μπορώ, βέβαια, να πω το ίδιο και για την κατεστραμμένη).<br />Έχουν απίστευτη δύναμη και δυναμική οι φωνές όταν ενωθούν.<br />Μόνο που εδώ (σε αντίθεση με «έξω») έχω την εντύπωση ότι δεν εισακούονται από κανέναν. Είναι σαν το έντομο που ενοχλεί τον τεράστιο και δυσκίνητο ελέφαντα (βλ. κράτος). Ο ελέφαντας θα μετακινηθεί λίγο, ίσως αλλάξει και πλευρό, κι αυτό ήταν. Καμιά φορά νομίζω ότι μπορεί και να φαντάζει γραφικό όλο αυτό, δεν ξέρω…</div><div align="justify"><br />Αλλά πώς έφτασα πάλι σ’ αυτά; Εγώ για τη βροχή έλεγα, δεν ήθελα σήμερα να μιλήσω γι’ άλλα…</div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify">C.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-1027745672361412856?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-90531935379789522242008-12-18T10:49:00.010+02:002008-12-19T10:15:28.947+02:00<span class="newsmain"><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >"Μαθητές δέχτηκαν πυρά έξω από το 1ο Λύκειο<br />Περιστερίου</span> <span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >από άγνωστο δράστη. Η σφαίρα σφηνώθηκε<br />στον καρπό ενός</span> <span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >μαθητή που την ώρα αυτή<br />βρίσκεται στο χειρουργείο.. Συμμαθητές</span><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" > του<br />αναφέρουν ότι υπήρξε και</span></span><span class="newsmain"><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" > δεύτερος<br />πυροβολισμός λίγη ώρα</span><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" > αργότερα..."<br /></span></span><br /><div style="text-align: right;"><span class="newsmain"><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >ΠΕ 18/12/2008 9:45 πμ <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">in</span>.gr<br /><br /></span></span><div style="text-align: left;"><span class="newsmain" style="font-family:courier new;"><span style="font-weight: bold;">Μία </span>σφαίρα</span>.<br /><span style="font-family:courier new;"><span style="font-weight: bold;">Ένας </span>νεκρός.</span><br /><span style="font-family:courier new;"><span style="font-weight: bold;">Μία </span>έκρηξη.<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Δύο </span>σφαίρες...</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">Και το ερώτημα είναι: θα την αντέξουμε μία 2η έκρηξη;<br /><br /><br /></span><div style="text-align: left;"><span style="font-family:courier new;">Εικόνες δαντικής κόλασης.</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">Η μόνη σπασμένη βιτρίνα που δε διορθώνεται,</span><br /><span style="font-family:courier new;">είναι αυτή της κοινωνίας μας</span>. <span style="font-family:courier new;"><br />Φανταζόσουν ποτέ</span> <span style="font-family:courier new;">ότι η τελευταία κρύβει<br />μία τέτοια </span><span style="font-family:courier new;">πυριτιδαποθήκη από πίσω; Εγώ όχι.<br /></span><br /><span style="font-family:courier new;">Αν αγαπητέ αναγνώστη σου φάνηκε υπερβολική η<br />υβριστική χρήση του αρχαιότερου επαγγέλματος<br />στην τελευταία μου ανάρτηση, <span style="font-weight: bold;">δε </span>ζητώ συγγνώμη.<br /><br />Είναι η έκφραση της <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">αγανάκτησης </span>(την <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">οργή </span>την<br />αφήνω να την εκφράσουν άλλοι.. αυτούς ξέρετε,<br />αυτούς εμπιστεύεστε. Σαν τη χλωρίνη. Ξέρουν<br />να τα "καθαρίζουν" όλα καλύτερα). Πραγματώσαμε<br />αυτό που φοβόταν ο Χατζιδάκις:<br /></span><br /><span style="font-family:courier new;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;">"Όταν πια κοιτάζουμε το πρόσωπο του τέρατος<br />και</span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;">πάψουμε να τρομάζουμε, σημαίνει πως έχουμε<br />αρχίσει</span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;">να του μοιάζουμε"<br /><br /></span><span style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Ψάχνει ο Μιχάλης την αγάπη, την ψάχνω κι εγώ.<br />Αυτό μας λείπει. Αδυνατούμε να υλοποιή</span></span></span><span style="font-family:courier new;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">σουμε αυτό<br />στο οποίο πιστεύουμε. Αδυνατούμε να εφαρμόσουμε το<br />νόημα της θρησκείας μας. Αδυνατούμε στην ουσία<br />να αγαπήσουμε τον πλησίον μας.<br /><br />Πάντως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που δεν ψάχνουν<br />το συναίσθημα αυτό. Οι κοντινοί μου κι εγώ, ξέρουμε<br />έναν τέτοιον. Είναι η προσωποποίηση τ</span></span></span><span style="font-family:courier new;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ης αθωότητας,<br />ακόμα κι αν αυτός δεν το παραδέχεται.<br /><br />Αθωότητα, όπως την ορίζει ο καλύτερος<br />"ποιητής παραμυθιών" σήμερα, <span style="font-weight: bold; font-style: italic;"><br />είναι να φυτεύεις ένα σπόρο </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">και<br />να περιμένεις πως θα βγει ένας ήλιος.<br />Αλλά κι αν </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">δε βγει,<br />εσύ να νιώθεις πως ζεσταίνεσαι...<br /><br /></span>Λίγο πριν καθίσω τον υπο κατάρρευση εαυτό μου<br />στο εδώλιο του κατηγορουμένου..<br />λίγο </span></span></span><span style="font-family:courier new;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">πριν η Πρόεδρος των Εφετών μου κουνήσει<br />απειλητικά το δάκτυλο...<br />λίγο πριν μου απορρίψει </span></span></span><span style="font-family:courier new;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">η Σκύλα</span></span></span><span style="font-family:courier new;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> της Πολιτικής<br />Δικονομίας τον ισχυρισμό μου ως απαράδεκτο...<br />λίγο πριν με ειρωνευτεί ο Εισαγγελέας και μου επιβάλλει περιοριστικούς όρους...,<br /><br />ένας άνθρωπος που ξέρει ακόμα τί είναι αθωότητα, παρόλη<br />την ηλικία του, με ρώτησε:<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">"Ενεργείσαι κανονικά;"</span><br /><br />Αυτό θα το θυμάμαι νόμιζω πάντα.</span></span></span><br /><span style="font-family:courier new;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Τα υπόλοιπα θα τα ξεχάσω.<br /><br /><br /></span></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SUoZvRQZxCI/AAAAAAAAAMU/GOoJXduyJoc/s1600-h/___Innocence_by_xhukIe.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281061812922074146" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 259px; cursor: pointer; height: 400px; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SUoZvRQZxCI/AAAAAAAAAMU/GOoJXduyJoc/s400/___Innocence_by_xhukIe.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:85%;">ΥΓ Σε εκείνες τις αιτιάσεις για τα τελευταία<br />"παιδικά επιχειρήματά" μου, τούτο μόνο έχω να πω:<br /><br /></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);font-size:85%;" >"My aim is to put down on paper what I see and </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0);font-size:85%;" ><br />what I feel in the best and simplest way"</span><span style="font-size:85%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0); font-style: italic;font-size:85%;" ><br /><br /></span></span></span></span><div style="text-align: right;"><span style=";font-family:courier new;font-size:85%;" ><span style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0); font-style: italic;">E. Hemingway<br /><br /><br /></span></span></span></span><div style="text-align: left;"><span style="font-family: courier new;">by <span style="font-style: italic;">Balekos</span></span><br /></div></div><span style="font-family:courier new;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 102, 0); font-style: italic;"><br /><br /><br /><br /><br /></span></span></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;"></span></span></div><br /><span style="font-family:courier new;"><br /><br /><br /><br /></span></div><br /><br /><div style="text-align: left;"><br /></div><span class="newsmain"><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" ></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-9053193537978952224?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-51359140296830418852008-12-13T18:47:00.002+02:002008-12-18T17:14:40.909+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SUPnQtR5k9I/AAAAAAAAAL8/DejGbhsocBs/s1600-h/εφραιμ.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279317462426948562" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 390px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SUPnQtR5k9I/AAAAAAAAAL8/DejGbhsocBs/s400/%CE%B5%CF%86%CF%81%CE%B1%CE%B9%CE%BC.bmp" border="0" /></a> z.<br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-5135914029683041885?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-6088028799788307542008-12-13T18:41:00.004+02:002008-12-18T17:14:25.723+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SUPl_7qXN1I/AAAAAAAAAL0/2Y8B4ihA_A8/s1600-h/Papariga01.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279316074718246738" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 358px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SUPl_7qXN1I/AAAAAAAAAL0/2Y8B4ihA_A8/s400/Papariga01.jpg" border="0" /></a> z.<br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-608802879978830754?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-85220609475931024302008-12-09T19:35:00.004+02:002008-12-09T21:25:01.073+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/ST6usdhOZAI/AAAAAAAAALs/_hgJLK3gXZM/s1600-h/επεισοδια.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277847892186260482" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 245px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/ST6usdhOZAI/AAAAAAAAALs/_hgJLK3gXZM/s400/%CE%B5%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%B1.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div><span style="color:#ff0000;"><strong>Μια αγανακτισμένη μητέρα γράφει.....</strong></span></div><div><strong><span style="color:#ff0000;">κι εμείς απλώς συνυπογράφουμε στο έπακρο...</span></strong></div><br /><div><span style="color:#ff0000;"></span></div><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_BCsaeWGNwNI/ST5MhmnbFyI/AAAAAAAAwrk/4afKXd_2Koo/s1600-h/επεισόδια+αθήνα.jpg"><span style="color:#330000;"></span></a><span style="color:#330000;">"<span style="font-family:georgia;"><span style="color:#ff0000;">Η δολοφονία δεν ήταν η μόνο η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Τα αίτια και τις αφορμές τις δίνει καθημερινά αυτή η κοινωνία και αυτή η πολιτεία πουκαταστρέφει την αξιοπρέπεια, τα όνειρα και τις προσδοκίες όλων των παιδιών μετον τρόπο που λειτουργεί και με τα παραδείγματα που δίνει.. Αλήθεια, αν ηΕλλάδα μας ήταν πραγματικά ένα κράτος δικαίου και δεν έδινε τις αφορμές, θαυπήρχαν όλες αυτές οι καταστροφές και θα όπλιζαν με οργή τους νέους μας;Η ψυχή των παιδιών μας εκτελείται καθημερινά όταν βλέπουν τους γονείς τουςάνεργους, όταν πηγαίνουν σε σχολεία-ερείπια, όταν...τους παίρνουν το σπίτι οιτράπεζες, όταν ακούνε να διακινούνται δισεκατομύρια ευρώ από κράτος καιεκκλησία για μίζες και κομπίνες, όταν τα αδέρφια τους δεν μπορούν να βρουνδουλειά γιατί κυριαρχεί η αναξιοκρατία και το ρουσφέτι, όταν δεν τιμωρείταιποτέ και κανείς υπεύθυνος για τα σκάνδαλα σε αυτή τη χώρα, όταν η αστυνομίααντιμέτωπίζει τους πολίτες πάντα με καχυποψία και εξαντλεί την αυστηρότητά τηςσε όλους πλην των επωνύμων, όταν τα ΜΜΕ προβάλουν σκουπίδια ως πρότυπα, όταν οι πνευματικοί άνθρωποι είναι ανύπαρκτοι και όταν οι πολιτικοί δεν έχουν όραμα και είναι ανίκανοι και εξαρτημένοι από συμφέροντα και δημοσκοπήσεις, ότανμετακυλίουν τις ευθύνες τους πάντα και ποτέ δε φταίνε σε τίποτα..Και τώρα όλοι εμείς, η κοινωνία των υποκριτών και των βολεμένων ζητάμε τα ρέστα; από ποιούς; Από τους νέους που εμείς αναθρέψαμε μέσα σε ένα νοσηρόπεριβάλλον; Δεν είναι επόμενο η νοσηρότητα να γεννά νοσηρότητα; Που είναι ηαυτοκριτική μας ως κοινωνία; Πού είναι η ευθύνη μας για την ανυπαρξία τηςσυλλογικότητας; Πού είναι η ευθύνη μας για το ότι με την ψήφο μαςανακυκλώνουμε ένα άρρωστο πολιτικό σύστημα εκλέγοντας κάθε φορά τους ίδιουςανίκανους στις ίδιες καρέκλες;Πότε η κοινωνία και η πολιτεία συνδιαλέχτηκε με τη νεολαία για να κάνει τώραότι δήθεν αγανακτεί μαζί της που αντιδρά; Από μια νεολαία άνεργη, χωρίςπροοπτικές, καταπιεσμένη, υποτιμημένη, που εισπράττει μόνο βία, φόβο, αναξιοκρατία και κλοπή της δημόσιας περιουσίας από τους ίδιους τους πολιτικούς,πώς και με τι μούτρα ζητάμε να μην σπάσει, να μην κλέψει, να μην αντιδράσει και να μείνει ψύχραιμη;Αφού τους κάψαμε, ζητάμε να μην καίνε, αφού σπάσαμε τον κόσμο τους, ζητάμε ναμην σπάνε, αφού τους καταληστέψαμε, ζητάμε να μην κλέβουν, αφού τους υποτιμήσαμε, τους ραπίσαμε, τους απογοητεύσαμε, τους αδικήσαμε και στο τέλος τους σκοτώσαμε, ζητάμε να σεβαστούν... Ποιόν να σεβαστούν πλέον, και γιατί νατο κάνουν;</span></span></span></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>posted z.(αναδημοσίευση κειμένου)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-8522060947593102430?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-60646013921739691232008-12-08T11:05:00.008+02:002008-12-09T21:25:16.833+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/STzuMkhjg-I/AAAAAAAAALk/cMmYYQuN6hU/s1600-h/samp513d93208739281f.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277354763101635554" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 176px; CURSOR: hand; HEIGHT: 208px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/STzuMkhjg-I/AAAAAAAAALk/cMmYYQuN6hU/s400/samp513d93208739281f.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:georgia;font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="color:#330033;">Χιλιοπαιγμένη κι όμως συνεχίζει η ίδια η κασσέτα.."οι παραιτήσεις δεν έγιναν δεκτές", "καταδικάζουμε τη βία από όπου κι αν αυτή προέρχεται", "οι ευθύνες θα αποδοθούν στο ακέραιο..οι ένοχοι θα τιμωρηθούν", "ποίοι υποκινούν τους κουκουλοφόρους"...μέχρι εκεί ομώς..αφού έτσι κι αλλιώς δεν ξέρουν για ποίο πράγμα μίλουν.</span></div><br /><div><span style="color:#330033;">Η συλλογική αμνησία που μας κατατρέχει ως έθνος μας εμπόδισε να θυμήθουμε λίγες λέξεις μόνο..."Καλτεζάς", "Τεμπονέρας", "πράσινα σταράκια", "απαγωγές μεταναστών", "υπαστυνόμος Ζαρντινιέρα"..κι άλλα πολλά που έχει να αναδείξει η πλούσια δράση των ειδικών φρουρών..οργάνων θανάτου καλύτερα. </span></div><br /><div><span style="color:#330033;">Οργή , θυμός αγανάκτηση για την ανεξέλεγκτη καταπάτηση και λεηλασία των περιουσιών που έγιναν αποκαϊδια εν μια νυκτί..δράση και αντίδραση θα πουν κάποιοι..οικείο μάλλον το σενάριο..και μετα σιωπή τόσο ένοχη και τόσο εκκωφαντική.</span></div><br /><div><span style="color:#330033;">Εξοργιζόμαστε με τη διαφθορά και την ανομία αλλά με την ανοχή μας γινόμαστε συνένοχοι σε κάθε λογής βία της εξουσίας..</span></div><br /><div><span style="color:#330033;">Τα εύσημά μας λοιπόν στην πολιτεία και στα συντεταγμένα όργανά της που ίσως δεν κατάφεραν να μπήξουν το μαχαίρι στο κόκκαλο...αλλά κατάφεραν να μπήξουν τη σφαίρα στη καρδιά ενός παιδιού ,του κάθε παιδιού..κάτι είναι κι αυτό ..οφείλουμε να τους το αναγνωρίσουμε.</span></div><br /><div><span style="color:#330033;">Οι φωτιές σταμάτησαν να καίνε ..οι σκέψεις όμως όχι ,έστω και σκόρπιες....και οι μέρες που δικάζουν και καταδικάζουν έρχονται.</span></div><br /><div><a href="http://www.youtube.com/watch?v=1_DXzqxznc"><strong><span style="color:#330033;">www.youtube.com/watch?v=1_DXzqxznc</span></strong></a></div><div><span style="font-size:85%;"></span></div><div><span style="font-size:85%;">posted by Z.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-6064601392173969123?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-13081168685857861342008-12-07T22:58:00.001+02:002008-12-07T23:10:30.591+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/STw7qTPcRZI/AAAAAAAAALU/CanlpjxF13M/s1600-h/flowers-and-guns.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277158461276964242" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 265px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/STw7qTPcRZI/AAAAAAAAALU/CanlpjxF13M/s400/flowers-and-guns.jpg" border="0" /></a><br /><br />C.<br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-1308116868585786134?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-35715301093344795542008-12-07T19:16:00.006+02:002008-12-07T22:42:56.612+02:00<span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;">- "Κλείστο γαμώτο.. Κλείστο!.."<br />- "Τί.. τί γίνεται; ποιο .."<br /><br />Η γραμμή πέφτει.<br />Σιωπή στο ραδιοφωνικό studio.<br />Αμηχανία.<br /><br />- "Προφανώς κάτι συμβαίνει στη συνάδελφο!<br />Ας ελπίσουμε να είναι καλά. Θα προσπαθήσουμε<br />να επικοινωνήσουμε σύντομα μαζί της ξανά".<br /><br />Κάγκελο ο ακροατής. Ο αντεξουσιαστής την έπεσε<br />και στη δημοσιογράφο. Κανονικά.<br /><br />Δεν αντέχεις. Ψάχνεις άλλη συχνότητα, να ξεχάσεις.<br />Ασφυκτιάς.<br /><br />Πέφτεις στην "πολυκατοικία" του Χατζηγιάννη.<br />Τ' αφήνεις. "Πες μου η αγάπη που μένει..."<br />Και σκέφτομαι. Ναι, το κάνω πού και πού.<br /><br />Ο 16χρονος χάθηκε εν ψυχρώ από το επιπόλαιο χέρι<br />του αστυνομικού. Κάποιοι μιλούν για νταηλίκια και<br />αμερικανιές. Put the κοτ down, ένα πράγμα.<br /><br />Πες με ρομαντικό, πες με αναίσθητο, αλλά δεν μπορώ<br />να πιστέψω ότι η ενέργεια του αστυνομικού ήταν<br />εντελώς απρόκλητη. Τους ξέρουμε δα εκείνους που<br />κυκλοφορούν στα Εξάρχεια και τους αρέσει να<br />"πειράζουν" τα περιπολικά σα...γκόμενες.<br /><br />Κι από την άλλη, ποιος ξέρει σε ποια διαταραγμένη<br />προσωπικότητα υπάκουσε αυτό το χέρι;<br /><br />Δεν ήμουν εκεί. ΟΥΤΕ ΕΣΥ ήσουν εκεί.<br />Κι όσοι μιλούν στα παράθυρα με σιγουριά αυτόπτη<br />μάρτυρα, εμένα δεν κερδίζουν την εμπιστοσύνη μου<br />εύκολα. "Είδα την προέκταση των χεριών του (ενν.<br />του αστυνομικού). Όχι του σώματός του.<br />Τον έβλεπα πλάτη". Τί να πιστέψω εγώ τώρα από<br />αυτόν που γυρνά στα κανάλια και επαναλαμβάνει<br />αυτή την αηδία; Ε, πώς έβλεπε την προέκταση<br />των χεριών του, άμα έβλεπε την πλάτη του;<br /><br /></span></span><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;">Όπου και να γυρίσεις ακούς μία λέξη. "Οργή".<br />Οργή για τον άδικο χαμό του 16χρονου Αλέξανδρου.<br />Οργή για την άστοχη ενέργεια του αστυνομικού.<br />Και έπειτα; Καταστροφή. Χέρι με χέρι.<br />Οργή και καταστροφή μαζί.<br /><br />Όμως οργή, είναι ο θυμός, η αγανάκτηση που κατα-<br />λήγει σε παραφορά. Ό, τι συνέβη χτες, ό, τι<br />συμβαίνει σήμερα και ό, τι θα συμβεί ίσως αύριο<br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">δεν </span>είναι οργή. Είναι <span style="FONT-WEIGHT: bold">ό ρ γ ι ο</span>.</span></span><br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic;font-family:courier new;" >Την</span> <span style="FONT-STYLE: italic;font-family:courier new;" >καταστροφή αυτή που ακολούθησε έτσι τη λένε.<br />Δεν είναι.. "κοινωνική επανάσταση".<br />Είναι η επέλαση των βαρβάρων.<br />Ό, τι και να έγινε, δεν μπορεί η λύση να βρίσκεται<br />στην καταστροφή.<br /><br />Δημόσια περιουσία έγινε στάχτη. Αυτό που πληρώνεις<br />εσύ, εγώ, οι γονείς σου, έλιωσε. Με ποιο δικαίωμα;<br />Δε θυμάμαι να θεμελιώνεται τέτοιο δικαίωμα στην οργή!<br /><br />"Κουκλοφόροι", όπως το έκανε ο αγαπημένος μου<br />Τριβιζάς, έσπαγαν τις πλάκες των πεζοδρομίων.<br />Τις ειδικές πλάκες που διευκολύνουν τους τυφλούς<br />συνανθρώπους μας να πορεύονται στο δρόμο και στη ζωή.<br />Και το μέσο βοήθειας αυτό, γινόταν όπλο στα χέρια<br />τους: εκσφενδονιζόταν κατά των αστυνομικών.<br /><br />Σπάγανε τις βιτρίνες (θυμίζω, πάχος γυαλιού 1,5cm)<br />και πετούσαν κομμάτια ολόκληρα. Βάζαν σημάδι.<br />Να πας να κάνεις το χελωνονιτζάκι σπίτι σου! Ηλίθιε.<br /><br /></span><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="font-family:courier new;">Η ρίζα της βρομιάς αυτής είναι για μένα η έλλειψη<br />παιδείας. Όλα από εκεί εκκινούν κι όλα εκεί καταλήγουν.<br />Δεν είναι θεωρία. Είναι πράξη. Δες:<br /><br />ΑΝ ο αστυνομικός ήταν σωστά πεπαιδευμένος,<br />κι εκπαιδευμένος αν θες, θα σκεφτόταν διπλά.<br />Πιο συνετά. Παιδί είναι. Θα παραφερθεί.<br />Ενήλικας είσαι. Θα συγκρατηθείς (;).<br /><br />ΑΝ οι .. "αντιεξουσιαστές" είχαν<br />σωστή παιδεία, θα κατέφευγαν σε άλλα μέσα.<br />Πιο ισχυρά. Πιο αποτελεσματικά.<br /><br />Δεν τα έχω δει πουθενά αλλού αυτά στον κόσμο.<br />Οι αληθινοί μαχητές, παλεύουν αλλιώς.<br />Διεκδικούν αλλιώς.<br /><br />Η Χαρούλα λέει...<br /><br />"να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι <span style="FONT-WEIGHT: bold">άλλο</span>,<br />κι <span style="FONT-WEIGHT: bold">άλλο </span>να σε πεθαίνει εκείνη".<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">Φεύγω.</span> Και κοίτα να δεις σύμπτωση.<br />αφήνω πίσω μου συντρίμμια κι εγώ.<br /><br />Το τραγούδι τελειώνει........<br />Ρε Μιχάλη!!! Πού μένει αυτή η πουτάνα<br />η <span style="FONT-WEIGHT: bold">αγάπη</span>; Έξωση της κάνανε;<br /></span></span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/STwFRUtSTJI/AAAAAAAAALI/nsdxU1FrKOM/s1600-h/fire+lily.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277098658545945746" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/STwFRUtSTJI/AAAAAAAAALI/nsdxU1FrKOM/s400/fire+lily.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;font-size:100%;"><span style="FONT-STYLE: italic">the fire lily</span></span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">by <span style="FONT-STYLE: italic">Balekos</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-3571530109334479554?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-124447939116892291.post-54947982625439203652008-11-17T16:03:00.007+02:002008-11-17T16:12:29.061+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SSF5t94Ba3I/AAAAAAAAAKw/Sqj3xTZfdnc/s1600-h/politexnio1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269626869610802034" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 223px; CURSOR: hand; HEIGHT: 350px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SSF5t94Ba3I/AAAAAAAAAKw/Sqj3xTZfdnc/s400/politexnio1.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SSF6ICe6cfI/AAAAAAAAAK4/HYOXvGwb1Lg/s1600-h/244.jpg"></a><span style="color:#333333;">Ήμουν προχτές στο λεωφορείο. Κι όπως συμβαίνει συνήθως σε κάθε λεωφορείο, υπήρχε κι ένας παππούς που στηλίτευε τα κακώς κείμενα σ’ αυτόν τον τόπο. Κι όπως -επίσης συνήθως- συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, κατέληγε με την εξής φράση-συμπέρασμα(;): «ε, ρε Παπαδόπουλος που σας χρειάζεται…». Ένας παρακαθήμενός του, δε, συμπλήρωνε προς επίρρωση του ως άνω συμπεράσματος ότι «ούτε ένας δρόμος από αυτούς που έγιναν επί χούντας (σ.σ. αναφερόταν, αν θυμάμαι καλά, στην Καλαμάτα) δεν έχει χαλάσει. Κι αυτοί που φτιάχνουν τώρα δρόμοι είναι; Αλλά πού να μιλήσεις για χούντα σήμερα..θα πέσουν να σε φάνε..». Και καλά θα κάνουν, σκέφτηκα. Αν δεν το θεωρούσα μάταιο (πού να αλλάξει τώρα νοοτροπία ο χουντικός συνταξιούχος… τζάμπα κόπος. Ακούγεται ίσως τρόπον τινά ρατσιστικό –κοινωνικά- αλλά έτσι έχει η κατάσταση νομίζω με όλους αυτούς που αναπολούν τέτοια καθεστώτα), θα του είχα απαντήσει ορθά κοφτά πως «αν δεν πέφτουν να σας φάνε, όπως λέτε κύριε, είναι ακριβώς γιατί έχουμε δημοκρατία και όχι χούντα, και η ελευθερία γνώμης και έκφρασης θεωρείται –πια- δεδομένη».<br />Ειλικρινά, πάντως, είναι να απορεί κανείς με την αφέλεια (χρησιμοποιώ όσο πιο επιεική χαρακτηρισμό μπορώ) ορισμένων ανθρώπων, που στη ζυγαριά της κρίσης τους ένας καλοφτιαγμένος δρόμος ή εν γένει κάποιο έργο υποδομής βαραίνει περισσότερο από την ελευθερία και τη δημοκρατία. Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, είναι προτιμητέο να έχουμε καλούς δρόμους από το να μπορούμε να κυκλοφορούμε-μιλάμε-αναπνέουμε-ζούμε ελεύθεροι; Απορία πρώτη.<br />Και απορία δεύτερη. Πόσο πια αγανακτισμένος μπορεί να είναι κανείς με την σημερινή κατάσταση που επικρατεί σ’ αυτή τη χώρα ώστε να φτάνει στο σημείο να αναπολεί εποχές και καθεστώτα επονείδιστα και απάνθρωπα που-ευτυχώς- έχουν περάσει ανεπιστρεπτί; Εκτός πια κι αν όλοι αυτοί οι αγανακτισμένοι –ενίοτε και γραφικοί (το γράφω με επίγνωση της ελαφρότητας και της αλαζονείας που μου επιτρέπει-συγχωρεί η ηλικία μου) μεσήλικες που κατά καιρούς συναντάμε σε λεωφορεία-τρόλεϊ-δημόσιες υπηρεσίες κλπ να αναπολούν τη χούντα είναι όλοι οπαδοί ολιγαρχικών μορφών διακυβέρνησης. Κι αν είναι όντως έτσι, είναι δυνατόν καθεστώτα ολιγαρχικά να έχουν τέτοια πέραση εν έτει 2008 στην Ελλάδα; Δε θα’ θελα να το νομίζω και δεν το νομίζω, ιδίως μία μέρα με τέτοια ιδεολογική (και όχι μόνο) φόρτιση όπως η σημερινή.</span><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SSF6U8gEywI/AAAAAAAAALA/KdJjPA3seHs/s1600-h/244.jpg"><span style="color:#333333;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269627539256822530" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 377px; CURSOR: hand; HEIGHT: 269px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SSF6U8gEywI/AAAAAAAAALA/KdJjPA3seHs/s400/244.jpg" border="0" /></span></a><span style="color:#333333;"><br /><br />C.<br /></span><br /></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SSF6U8gEywI/AAAAAAAAALA/KdJjPA3seHs/s1600-h/244.jpg"></a></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SSF6U8gEywI/AAAAAAAAALA/KdJjPA3seHs/s1600-h/244.jpg"></a></div><div></div><div></div><div></div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_Nvh9SmenvLY/SSF6U8gEywI/AAAAAAAAALA/KdJjPA3seHs/s1600-h/244.jpg"></a></div><div></div><div></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/124447939116892291-5494798262543920365?l=wraiapername.blogspot.com' alt='' /></div>ΤΡΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΥΚΟΣ...http://www.blogger.com/profile/03488122388002267429noreply@blogger.com3<